Του Χαράλαμπου Ζάκου
Τουλάχιστον όχι σε ένα κράτος που διαλαλεί πως δεν υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων και ότι όλοι αξίζουν την ίδια ιατρική φροντίδα.
Η λογική πίσω από ένα σωστό Γενικό Σχέδιο Υγείας είναι απλή. Αυτός που έχει 1 ευρώ στη τσέπη να μπορεί να επισκεφθεί τον ίδιο γιατρό με αυτόν που έχει 1 εκατομμύριο ευρώ στον λογαριασμό του.
Δεν είναι μύθος, αλλά ούτε και ντροπή. Όπως και σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν οι κακοί, οι καλοί και οι καλύτεροι, έτσι και σε αυτό.
Με αυτή τη λογική το κράτος δεν πρέπει απλά να βρει τους οποιουσδήποτε γιατρούς να ενταχθούν στο ΓεΣΥ, αλλά να καταφέρει να εντάξει τους καλύτερους γιατρούς σε αυτό, ώστε πραγματικά να προσφέρει την ιατρική φροντίδα που αξίζει σε όλους τους πολίτες του.
Σε περίπτωση που αυτό αποτύχει ποιος μπορεί να απορρίψει το ενδεχόμενο οι καλύτεροι γιατροί να είναι και πάλι στη διάθεση μόνο των εύπορων οικογενειών;
Αλλά ας μην ισοπεδώσω τα πάντα. Έγιναν προσπάθειες και άνθρωποι μόχθησαν, αν και οι ίδιοι έχουν την οικονομική δυνατότητα, ώστε και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας να τύχει αξιοπρεπούς ιατρικής φροντίδας, ωστόσο, το πρόβλημα με το ΓεΣΥ έγκειται στο ότι κάποιοι άλλοι εμπλεκόμενοι όταν νοσήσουν δεν θα χρειαστούν το Γενικό Σχέδιο Υγείας, αλλά άμεσα θα πάρουν ένα αεροπλάνο και θα μεταβούν στο εξωτερικό για εξετάσεις, θεραπείες ή επεμβάσεις…
ΥΓ: «Ι have a dream», που έλεγε ο και Martin Luther King: Να δω υπουργό τούτου του κράτους να κάθεται δίπλα από τον γέρο καφετζή της γειτονιάς μου περιμένοντας τον γιατρό. Τότε και μόνο θα μπορούμε να πούμε πως πετύχαμε το ΓεΣΥ…
