Ο πύραυλος μεταφέρει 24 δορυφόρους και διαστημοσυσκευές της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ (για πρώτη φορά), της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), της Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ), αμερικανικών πανεπιστημίων, καθώς και το πειραματικό «ηλιακό ιστιοφόρο» LightSail-2 της αμερικανικής Πλανητικής Εταιρείας.
Από τα τρία μέρη του επαναχρησιμοποιούμενου πυραύλου, τα δύο επέστρεψαν σώα και αβλαβή στο έδαφος, αλλά το τρίτο οριακά έχασε το στόχο του, μια πλωτή εξέδρα στα ανοιχτά της Φλόριντα, και έπεσε στον ωκεανό. Η εκτόξευση ήταν ιδιαίτερα πολύπλοκη, καθώς οι δορυφόροι έπρεπε να τεθούν σε τρεις διαφορετικές τροχιές. Ήταν επίσης η πρώτη νυχτερινή εκτόξευση του Falcon Heavy (ώρα ΗΠΑ).
Στόχος του Light Sail-2 είναι να δοκιμαστεί η τεχνολογία πρόωσης με τη βοήθεια του ηλιακού «ανέμου». Όπως τα ιστιοφόρα της θάλασσας έχουν τον αέρα στα πανιά τους για να τα σπρώχνει, έτσι και στο διάστημα ο ηλιακός «άνεμος» μπορεί να αποτελεί την κινητήρια δύναμη για ένα σκάφος.
Έχοντας μέγεθος φραντζόλας ψωμιού και βάρος μόνο πέντε κιλών, το LightSail-2 κατασκευάσθηκε από την εταιρεία Stellar Exploration Inc. Μετά από δύο εβδομάδες στο διάστημα, θα ξεδιπλώσει ένα ηλιακό «πανί» μεγάλο σχεδόν όσο ένα ρινγκ του μποξ (32 τετραγωνικά μέτρα) και θα προσπαθήσει να αλλάξει την τροχιά του, αξιοποιώντας τα φωτόνια του ηλιακού ανέμου που θα πέφτουν απαλά πάνω στο ιστίο. Πρόκειται για το αποκορύφωμα ενός δεκαετούς προγράμματος των επιστημόνων και μηχανικών της Πλανητικής Εταιρείας, η οποία είχε ιδρυθεί το 1980 από τρεις οραματιστές, μεταξύ των οποίων ο διάσημος αστρονόμος Καρλ Σέιγκαν.
Από ΑΠΕ-ΜΠΕ
