Tου Ανδρέα Κόκκινου
Αυτή η μικρή ‘κοινότητα’ -δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάτι μικρότερο- διοργάνωνε μέχρι χθες το 2ο καλαθοσφαιρικό 3on3 τουρνουά στη μνήμη του Μάριου Πολυδώρου. Το αγωνιστικό σκέλος ολοκληρώθηκε χθες (Κυριακή 19/7) με την ομάδα ‘Τα 3 Γουρουνάκια’ να πετυχαίνει το back2back κατακτώντας για 2η φορά τον τίτλο.
Το αγωνιστικό σκέλος όμως μικρή σημασία έχει, αφού η ‘αύρα’ του πάρκου και γενικότερα της γειτονιάς είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση. Μια δεμένη γειτονιά, άτομα ποικίλων ηλικιών -από μικρά παιδάκια μέχρι ηλικιωμένους- που συναθροίζονται στο Parkhood Κεφαλληνίας, πάρκο που πήρε το όνομα του πιθανότατα από την οδό Κεφαλληνίας.
Μια γειτονιά που θυμίζει παλιές, καλές, ξένοιαστες εποχές. Αυτές που εμείς ως -ρομαντικοί πλέον- είχαμε την τύχη να ζήσουμε και πλέον μοιάζουν με όαση, αποτελώντας την εξαίρεση και όχι δυστυχώς τον κανόνα. Από δαύτες που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, που κοινωνικοποιούνται, λειτουργώντας αρμονικά σαν μια μικρή κοινότητα. Ένα πάρκο οργανωμένο, με δική του σελίδα στο facebook, που είναι μονίμως πεντακάθαρο παρά τη μάζα του κόσμου που φιλοξενεί.
Η Οργανωτική Επιτροπή κατάφερε με το πέρας του lockdown και χωρίς τυμπανοκρουσίες και διαφημίσεις να διοργανώσει ένα τουρνουά, στο οποίο συμμετείχαν ούτε λίγο ούτε πολύ 20 ομάδες. Με τυπωμένες φανέλες για κάθε ομάδα, με αγωνιστικό πρόγραμμα που τηρήθηκε -σχεδόν- κατά γράμμα και επιστέγασμα τη χθεσινή τελευταία μέρα με τους ημιτελικούς και τον τελικό που μάζεψαν πέραν των 200 ατόμων σ’ένα event που θύμιζε περισσότερο γειτονιά του Bronx αφού πέραν του street basketball, υπήρχαν μπέργκερ και μπύρες για όλους ενώ ο Dj έπαιζε ασταμάτητα μουσική.
Το σπουδαιότερο όμως όλων, δεν είναι η διοργάνωση αλλά ο σκοπός. Όλα τα παιδιά που αφιέρωσαν χρόνο, μεράκι και χρήμα για να τιμήσουν τη μνήμη του αδικοχαμένου Μάριου δείχνοντας για πολλοστή φορά πως βρίσκεται εκεί μαζί τους. Η στιγμή άλλωστε της απονομής ήταν μακράν η συγκινητικότερη ολόκληρου του event δημιουργώντας μια συναισθηματική παύση στο όμορφο πάρτυ που είχε στηθεί.
Όλη μας η ζωή είναι στιγμές, κάποιες πολύ όμορφες βιώσαμε κατά τις επισκέψεις μας σε αυτό το πάρκο. Ας μπορούσαμε να πάρουμε το χρόνο πίσω και να κάνουμε κάθε γειτονιά να μοιάζει με αυτή.
Γιατί σε τέτοιο περιβάλλον θα θέλαμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας.
