Αν οι συγγενείς των ηρώων της Νατάς έχουν υπέρτατο δικαίωμα να περηφανεύονται για την αρετή των πεσόντων και των αγνοουμένων τους, η Κύπρος έχει υπέρτατη υποχρέωση να τιμά τη θυσία τους και να αγωνίζεται για τη δικαίωση τους, ανέφερε ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Νικόλας Παπαδόπουλος σε ομιλία του στο Ετήσιο Μνημόσυνο Ηρώων της Νατάς, Χριστάκη Χριστοφή, και Αρέστη Σεργίου ,που τελέστηκε σήμερα στην Εκκλησία Αγίου Νικολάου, στην Νατά της επαρχίας Πάφου.
Τα οστά τους συνέχισε , “μπορεί να βρίσκονται σήμερα θαμμένα στη γενέθλια γη τους, η αρετή τους όμως και η λεβεντιά τους θα παραμείνουν ζωντανά και άταφα σύμβολα, για να διαμηνύουν τις ευθύνες και το χρέος μας, απέναντι σ’ αυτή τη μικρή και βασανισμένη γη της Κύπρου, που για την ελευθερία μας εκείνοι χάρισαν την όμορφη νιότη τους και για τη δικαίωση της εμείς αγωνιούμε και αγωνιζόμαστε”.
Ο κ. Παπαδόπουλος σημείωσε πως “με βαθειά συγκίνηση βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στον Ιερό χώρο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στη Νατά, για να τιμήσουμε του ήρωες της τουρκικής εισβολής, τα λεβεντόπαιδα της κοινότητας, τους αστυνομικούς Χριστάκη Χριστοφή και Αρέστη Σεργίου που έπεσαν από τουρκικά πυρά εν ώρα καθήκοντος”, αναφέροντας πως “ τα μνημόσυνα των πεσόντων κατά την τουρκική εισβολή δεν είναι μόνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών τους.Είναι και υπέρ ανατάσεως του δικού μας αγωνιστικού φρονήματος, που τόσο έχει ανάγκη στις σημερινές συνθήκες ο λαός μας”, συμπλήρωσε.
Η διαρκής μνήμη της δικής τους θυσίας, τόνισε ο κ. Παπαδόπουλος αποτελεί τη μόνη ασφαλιστική δικλείδα για τη συνέχιση της αντίστασης μας στα άνομα σχέδια των εισβολέων.
Ο κ. Παπαδόπουλος σημείωσε πως ελάχιστο φόρο τιμής, της Πολιτείας, την θέση του Αρέστη Σεργίου στην Αστυνομία, κατέλαβε η σύζυγος του Αντρούλλα με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Στέλλα και τον Σέργιο, που είναι σήμερα περήφανοι για τον ήρωα πατέρα τους.
Επιπρόσθετα αναφέρθηκε και σε ένα άλλο άξιο τέκνο της ηρωοτόκου Νατάς, τον αγνοούμενο ήρωα Λεύκιο Ηροδότου, που χάθηκαν τα ίχνη του κατά την 2η Τουρκική εισβολή, ενώ πολεμούσε στο 361 Τ.Π., μεταξύ Κλεπίνης – Μιας Μηλιάς.
