Οι εκτοπισθέντες μαζί με τον Δήμαρχο Γιώργο Νικολέττο και με τον Αντιδήμαρχο Νίκο Λίλη, περπάτησαν κατά μήκος του δρόμου της κατεχόμενης Κάτω Δερύνειας, έξω από τα σπίτια τους, τα οποία βρίσκονται πίσω από τα συρματοπλέγματα του Αττίλα. Σε δηλώσεις στο <T> ο Δήμαρχος Παραλιμνίου σημείωσε πως «είναι σίγουρα βαριά τα συναισθήματα όταν βρίσκεσαι μαζί με τους πρόσφυγες από την Κάτω Δερύνεια την ώρα που επισκέπτονται τα σπίτια τους. Σπίτια, τα οποία βρίσκονται λίγο μετά το οδόφραγμα της Δερύνειας στη Λεωφόρο Αμμοχώστου από τη μια πλευρά και από την άλλη πλευρά του δρόμου, πίσω από ψηλούς φράχτες, χωρίς να μπορούν ούτε καν να τα αγγίξουν».
Σε ερώτησή μας κατά πόσο υπάρχει πρόθεση του νεοσύστατου Δήμου για συνεργασία με την επιτροπή <ΑΔΟΥΛΩΤΟΙ ΚΑΤΩ ΔΕΡΥΝΕΙΑΣ>, ο κ. Νικολέττος σημείωσε πως «εκπροσωπούμε μια τοπική αρχή, της οποίας ένα μεγάλο μέρος είναι κατεχόμενο, από την Αχερίτου ως τη Δερύνεια. Από την πλευρά μας, όχι μόνο θα συνεργαστούμε, αλλά θα αγωνιστούμε στο πλευρό του κάθε πρόσφυγα για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για την επι 50 χρόνια παράνομη κατοχή της μισής πατρίδας μας και παράλληλα θα εντείνουμε τον αγώνα για επιστροφή στους τόπους μας».
Κατηγορούνται για «κατασκοπεία»
Σύμφωνα με πληροφορίες του <T> το κατοχικό καθεστώς κρατούσε παράνομα για περισσότερες από τρεις ώρες τον εξάδελφο του Αντιδημάρχου Νίκου Λίλη ο οποίος τυγχάνει να έχει το ίδιο όνομα. Η δικαιολογία που προτάσσει ο Αττίλας είναι πως όσοι έλαβαν μέρος στην εκδήλωση της 31ης Αυγούστου, είναι ύποπτοι για κατασκοπεία λόγω των φωτογραφιών που έβγαλαν στην κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια. Οι Αττίλες έβαλαν στο στόχαστρο τους πρόσφυγες-μέλη της Επιτροπής <ΑΔΟΥΛΩΤΟΙ ΚΑΤΩ ΔΕΡΥΝΕΙΑΣ> απαγορεύοντάς τους, να περάσουν στα κατεχόμενα, με τον κίνδυνο να συλληφθούν από το παράνομο καθεστώς.
Λίγα λουλούδια στα γκρεμισμένα σπίτια
Σε μια άκρως συγκινητική εκδήλωση, πρόσφυγες από την Κάτω Δερύνεια άφησαν λίγα λουλούδια έξω από τα γκρεμισμένα σπίτια, που βρίσκονται πίσω από τα συρματοπλέγματα. Το κάθε σπίτι και μια ιστορία, να θυμίζει την παιδική τους αθωότητα.
Παιδιά τότε, έπαιζαν στις αυλές των σπιτιών τους, που γέμιζαν με φωνές και τραγούδια. Αυτές οι αυλές εδώ και 50 χρόνια περιμένουν βουβές, εκείνες τις αθώες ψυχές που σήμερα με άσπρα μαλλιά, ψάχνουν μέσα από μία χαραμάδα να δούνε και να ακούσουν έστω νοερά, τα γέλια και τις ξέγνοιαστες στιγμές που έζησαν, με την προσμονή ότι, κάποτε θα επιστρέψουν στη γη που τους γέννησε.
