Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ενέργειες Μαρτίου 2013 για εξυγίανση της Τράπεζας Κύπρου, ήταν απολύτως απαραίτητες και ορθά λήφθηκαν. Από την άλλη, το γεγονός και μόνο της αύξησης του δημόσιου χρέους δεν δικαιολογεί συμπέρασμα αμέλειας από πλευράς της Κυπριακής Δημοκρατίας, εφόσον δεν συναρτήθηκε με οτιδήποτε άλλο που να επεξηγεί τους λόγους αυτής της κατάληξης και δη ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η αύξηση του δημόσιου χρέους.
Περαιτέρω, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχε, με βάση τις πρόνοιες του Συντάγματος, παραβίαση του δικαιώματος ιδιοκτησίας, δικαίωμα στο οποίο αναγνωρίζεται ότι είναι δυνατό να τεθούν περιορισμοί για σκοπούς δημόσιου συμφέροντος. Όπως αναφέρεται, τα μέτρα λήφθηκαν για σκοπούς δημόσιου συμφέροντος έτσι ώστε να αποφευχθεί «άτακτη χρεοκοπία» των τραπεζών που θα είχε καταστροφικές επιπτώσεις στους πιστωτές των τραπεζών και στην οικονομία του Κράτους.
Το Δικαστήριο κατέληξε ακόμη ότι δεν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 26 του Συντάγματος, το οποίο διασφαλίζει το δικαίωμα του συμβάλλεσθαι, καθότι ο περιορισμός που τέθηκε στο δικαίωμα αυτό, εξυπηρετούσε το δημόσιο συμφέρον αλλά και τα συμφέροντα της ίδιας της ενάγουσας.
Απορρίπτοντας όλες τις αξιώσεις της ενάγουσας εταιρείας, το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή και επιδίκασε έξοδα προς όφελος της Δημοκρατίας.
Εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας την υπόθεση χειρίστηκε η Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, κα Μαριάννα Τσαγκάρη.
