Ο κ. Στεφάνου, υπερασπιζόμενος την πρόταση νόμου για φορολόγηση των τραπεζικών υπερκερδών, κατηγόρησε τα κόμματα αυτά ότι λειτουργούν «ως σωματοφύλακες των συμφερόντων των τραπεζών», υποστηρίζοντας ότι οι φόβοι περί αποσταθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος δεν ευσταθούν, αφού «η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε το μέτρο στη Λιθουανία χωρίς ενστάσεις».
Η αντεπίθεση Παπαδόπουλου
Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, δεν άφησε αναπάντητες τις αιχμές, επιστρέφοντας το βέλος με ισχυρισμούς ότι το ΑΚΕΛ «συνεργάζεται άψογα με το ΕΛΑΜ στα οικονομικά» και ότι η επιμονή του στην πρόταση για τα υπερκέρδη ίσως εξυπηρετεί περισσότερο πολιτικές αφηγήσεις παρά ουσιαστικές λύσεις. Με άλλα λόγια, αν οι «σωματοφύλακες» είναι άλλοι, το ΑΚΕΛ κατηγορείται ότι παίζει τον ρόλο του… σκηνοθέτη.
Η ΔΗΠΑ κουνά το δάχτυλο
Σε αυστηρό αλλά μετρημένο τόνο, η ΔΗΠΑ υπενθύμισε ότι δεν δέχεται «μαθήματα οικονομίας», αφήνοντας αιχμές ότι κάποιοι άλλοι είχαν πιο στενές σχέσεις με τραπεζίτες στο παρελθόν. Παράλληλα, κάλεσε σε νηφαλιότητα, τονίζοντας ότι η πολιτική «δεν είναι χώρος για επιπολαιότητες» — φράση που σε μια εβδομάδα έντονης αντιπαράθεσης ακούστηκε ως ο πιο ήρεμος (και ίσως ειρωνικά ψύχραιμος) σχολιασμός.
Η πολιτική συζήτηση για τα τραπεζικά υπερκέρδη έφτασε γρήγορα από τα δημοσιονομικά στα… λογοτεχνικά, με τους χαρακτηρισμούς περί σωματοφυλάκων να προσθέτουν χιούμορ, σε μια κατά τ’ άλλα ιδιαίτερα σοβαρή θεματολογία. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει:
Ποιος τελικά προστατεύει ποιον και ποιος προστατεύει τον πολίτη;
Μέχρι να απαντηθεί αυτό, τα κόμματα θα συνεχίσουν να διασταυρώνουν ξίφη, τουλάχιστον λεκτικά. Και οι μόνοι πραγματικοί θεατές είναι οι πολίτες, που μάλλον θα χρειαστούν περισσότερο υπομονή παρά popcorn.
ΕΓ
