Οι συντεχνίες ζητούσαν κατώτατο μισθό γύρω στα €1.170, ενώ συζητούσαν ακόμη και τα €1.125, ποσό που ο τέως Υπουργός Εργασίας Γιάννης Παναγιώτου θεωρούσε ως το ελάχιστο αποδεκτό, βασισμένος στο 58% του διάμεσου μισθού, μεθοδολογία που είχε ακολουθηθεί και προ διετίας.
Τελικά, ο νέος Υπουργός Εργασίας Μαρίνος Μουσιούττας δεν υιοθέτησε αυτή την προσέγγιση και πρότεινε τα €1.088, παρά τις έντονες αντιδράσεις των συντεχνιών και τις παρεμβάσεις προς τον Πρόεδρο Νίκος Χριστοδουλίδης για να αποτραπεί αυτή η απόφαση.
Και εδώ γεννιέται το πρώτο μεγάλο ερώτημα...βλέπει κανείς τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα στον τόπο;
Σήμερα, ένα μονόχωρο διαμέρισμα ξεκινά από €600 ενοίκιο ( για Λεμεσό από 1000ευρώ και πάνω). Ρεύμα, νερό, καύσιμα και βασικά αγαθά έχουν εκτοξευθεί.
Η ιδιοκτησία κατοικίας έχει μετατραπεί σε όνειρο άπιαστο, αφού οι μισθοί δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τη μηνιαία δόση ενός δανείου.
Οι τράπεζες είναι ξεκάθαρες...για να εξεταστεί αίτημα δανείου, υπολογίζουν τουλάχιστον €1.500–€1.800 έξοδα για ένα άτομο και πάνω από €3.000 για μια οικογένεια. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, τα €1.088 παρουσιάζονται ως “επαρκής” κατώτατος μισθός.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας (2024), ο μέσος ακαθάριστος μηνιαίος μισθός στην Κύπρο ανέρχεται στα €2.483, ενώ η διάμεσος βρίσκεται στα €1.881. Με αυτά τα δεδομένα, είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς...πώς γίνεται ο κατώτατος μισθός να μην πλησιάζει καν τα €1.500;
Οι νέοι βλέπουν το μέλλον τους να ναυαγεί πριν καν ξεκινήσει. Με μισθό €1.088 δεν καλύπτονται ούτε οι βασικές ανάγκες: στέγαση, μετακίνηση, λογαριασμοί. Όχι οικογένεια. Όχι αποταμίευση. Όχι προοπτική.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ακόμη, πιο ανθρώπινο ερώτημα...ακούει κανείς την κοινωνία;
Τον απλό πολίτη; Τους νέους που τώρα ξεκινούν τη ζωή τους και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους;
Γιατί οι αποφάσεις μοιάζουν να λαμβάνονται μακριά από την καθημερινότητα, μακριά από τα ενοίκια, τα πρατήρια καυσίμων και τους λογαριασμούς που δεν βγαίνουν.
Την ίδια στιγμή, πολλοί εργοδότες βλέπουν μόνο τη μία πλευρά...ότι η αύξηση του κατώτατου μισθού θα αυξήσει το κόστος μισθοδοσίας. Αυτό που δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δουν, είναι τη μεγαλύτερη εικόνα.
Ότι ένας αξιοπρεπής μισθός δεν είναι βάρος, αλλά επένδυση στην ίδια την οικονομία.
Όταν ο πολίτης έχει περισσότερα χρήματα, δεν τα ξοδεύει μόνο για να επιβιώσει. Τα επιστρέφει στην αγορά, στηρίζει μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, καταναλώνει υπηρεσίες, δημιουργεί ζήτηση. Έτσι το χρήμα ανακυκλώνεται πιο γρήγορα, η οικονομία κινείται και όλοι εργαζόμενοι και εργοδότες, ωφελούνται.
Χωρίς αυτόν τον κύκλο, μένουμε στάσιμοι. Και οι νέοι, απλώς, φεύγουν.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός. Το ερώτημα είναι αν μπορεί κάποιος να ζήσει με αξιοπρέπεια. Γιατί όταν ο μισθός δεν σου επιτρέπει να σταθείς στα πόδια σου, δεν είναι κατώτατος. Είναι καταδικαστικός.
