Βίντεο που κόβει την ανάσα: Διάσημος αναρριχητής ανέβηκε στην κορυφή ουρανοξύστη χωρίς σχοινιά και σε ζωντανή μετάδοση
25.01.2026 - 13:28
Το Σάββατο (24/01), ο Άλεξ Χόνολντ, ορειβάτης που έγινε γνωστός από το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ Free Solo, ανέβηκε στον ουρανοξύστη Taipei 101 στην Ταϊβάν, ύψους 508 μέτρων, χωρίς σκοινί.
Μέσα από ζωντανή μετάδοση από το Netflix, αυτή η εξειδικευμένη δραστηριότητα απέκτησε παγκόσμια δημοσιότητα για πρώτη φορά.
Ο Χόνολντ, ένας από τους διασημότερους αναρριχητές παγκοσμίως, κατάφερε να ανέβει μέχρι την κορυφή του πύργου μέσα σε περίπου 1 ώρα και 32 λεπτά, 2 λεπτά περισσότερα από τον χρόνο που είχε υπολογίσει, ενώ, το έκανε χωρίς δίχτυ ασφαλείας ή εξοπλισμό προστασίας.
Στην κορυφή τον περίμενε η γυναίκα του, Σάνι ΜακΚάντλες, η οποία τον αγκάλιασε και αστειεύτηκε λέγοντας: «Πέρασα όλη την ώρα σε κρίση πανικού». Ο Χόνολντ «αιχμαλώτισε» την ιστορική στιγμή με μία σέλφι.
Η αναρρίχηση ουρανοξυστών διαφέρει από τα βράχια ή μικρότερα κτήρια. Οι ελάχιστοι που ανήκουν σε αυτήν τη λέσχη –μόλις μία ντουζίνα αναρριχητών παγκοσμίως– αναφέρουν ότι έχει μοναδικές σωματικές και ψυχικές απαιτήσεις.
Επίσης, είναι κυρίως μία «υπόγεια» δραστηριότητα, αφού συνήθως είναι παράνομη. Ο Αλέν Ρομπέρ, Γάλλος που έχει αναρριχηθεί σε περίπου 200 κτήρια από τη δεκαετία του 1990, κυρίως με «γυμνά» χέρια, έχει συλληφθεί πάνω από 170 φορές.
«Νιώθεις σαν να είσαι μέσα σε ταινία με αστυνομικούς να προσπαθούν να πιάσουν τον κακό που σκαρφαλώνει στο κτήριο», θυμάται ο Ρομπέρ.
Οι εμφανείς κίνδυνοι κάνουν σπάνιο κάποιον να πάρει άδεια να ανέβει σε ψηλό κτήριο όπως έκανε ο Χόνολντ. «Ποτέ δεν ήμουν διατεθειμένος να συλληφθώ», ανέφερε πρόσφατα σε podcast ο 40άχρονος αναρριχητής.
Σε αντίθεση με την ήρεμη φυσική θέα που περιβάλλει τους αναρριχητές σε διαδρομές όπως το Capitan στο Εθνικό Πάρκο Yosemite, που ανέβηκε ο Χόνολντ το 2017, οι αναρριχητές ουρανοξυστών πρέπει να αντιμετωπίσουν αστικό θόρυβο, πλήθη και κατά καιρούς, αστυνομικούς πρόθυμους να τους συλλάβουν.
«Νιώθεις σαν τον King Kong στην πόλη», σημειώνει ο Τιτουάν Λεντούκ, 24 ετών, Γάλλος που ανέβηκε πέρυσι στον Varso Tower της Βαρσοβίας, τον ψηλότερο ουρανοξύστη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνελήφθη σύντομα μετά την ανάβαση.
Οι αναρριχητές επισημαίνουν ότι το σώμα τους αντιμετωπίζει διαφορετικές απαιτήσεις σε σύγκριση με την αναρρίχηση σε βράχια.
Σε ένα βράχο, κάθε κίνηση αποτελεί νέο παζλ: Τα χέρια των αναρριχητών αναζητούν διαφορετικά σημεία κράτησης και προσαρμόζουν συνεχώς το σώμα τους. Στην πρόσοψη ενός κτηρίου, οι αναρριχητές επαναλαμβάνουν τις ίδιες –λίγες– κινήσεις εκατοντάδες φορές για να περάσουν δεκάδες ορόφους με παράθυρα, μεταλλικές μπάρες και κενά από σκυρόδεμα.
«Μπορεί να κάνεις μία έλξη και να σκεφτείς ότι δεν είναι τόσο δύσκολο, αλλά δοκίμασε να κάνεις 20, 50, 100. Η ίδια κίνηση ξανά και ξανά, μπορεί να εξαντλήσει πραγματικά τους μύες και τα δάχτυλα», περιγράφει ο Γκούντγουιν.
Κατά τις δεκαετίες, ο Ρομπέρ, 63 ετών, ανέπτυξε το δικό του σύστημα αξιολόγησης των κτηρίων ανάλογα με τη δυσκολία τους. Η σημασία των λαβών ήταν μεγαλύτερη από το ύψος, όπως λέει.
Συγκεκριμένα, έδωσε στη Γέφυρα του Μπρούκλιν βαθμό δυσκολίας 2 στα 10 όταν την ανέβηκε το 1994, τον ίδιο βαθμό έδωσε στον Πύργο του Άιφελ το 1996, που ανέβηκε με «γυμνά» χέρια. «Πραγματικά είναι σαν μία σκάλα», υποστηρίζει για το παρισινό μνημείο.
Ήταν, επίσης, ο τελευταίος που ανέβηκε στον Taipei 101 το 2004, τότε το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο. Ολοκλήρωσε την ανάβαση λίγες μέρες έπειτα από χειρουργείο στον αριστερό του αγκώνα, υπό βροχή και με σχοινί ασφαλείας που απαιτούσαν οι Αρχές.
Ο Ρομπέρ έδωσε στον Taipei 101 βαθμό 6.
Αντίθετα, τα στενά ανοίγματα στην επιφάνεια της Όπερας του Σίδνεϊ, που ανέβηκε το 1997 και βαθμολόγησε με 7, επέτρεπαν να κρατιέται μόνο με τα δάχτυλα.
Το 1999, ανέβηκε ένα από τα δυσκολότερα κτίρια που είχε αντιμετωπίσει, το Sears Tower (σήμεραWillis Tower) στο Σικάγο, που βαθμολόγησε με 9. Την ίδια βαθμολογία έδωσε στον Burj Khalifa στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο, όταν το ανέβηκε το 2011.
Το δυσκολότερο κτήριο που συνάντησε, ήταν ένα σχετικά «ταπεινό» 44όροφο γραφείο δυτικά του Παρισιού, το 1998. Ο Ρομπέρ υπογραμμίζει ότι η μόνη διαδρομή ήταν να «σφηνώσει» τα δάχτυλα σε ένα κάθετο αυλάκι ανάμεσα σε γυάλινα πάνελ. Στη μέση της ανάβασης, το άνοιγμα έγινε τόσο στενό, που τα δάχτυλα μόλις χωρούσαν.
«Σαν ολόκληρη η ζωή σου να κρέμεται στην άκρη ενός δαχτύλου. Αυτό είναι το συναίσθημα», περιγράφει, βαθμολογώντας τον βαθμό δυσκολίας με 10.
Ορισμένοι ανησυχούν ότι η ανάβαση του Χόνολντ, που μεταδόθηκε ζωντανά από το Netflix, θα ενθαρρύνει επικίνδυνες προσπάθειες από ανειδίκευτους αναρριχητές.
«Το μήνυμά μου στα παιδιά; Μην το κάνετε, εκτός αν είσαι κορυφαίος στον κόσμο, όπως ο Χόνολντ και ο Ρομπέρ. Χωρίς αυτήν την ικανότητα, είναι αποστολή αυτοκτονίας», απαντά.
Για άλλους, ο κίνδυνος είναι που τούς κρατά ζωντανούς. «Ο μόνος τρόπος να νιώσω ότι ζω, ήταν να ρισκάρω τη ζωή μου», αποκαλύπτει ο Ρομπέρ, προσθέτοντας ότι μπορεί να επιχειρήσει να ανέβει άλλο κτήριο τις επόμενες εβδομάδες.
Στη μεγάλη σημασία που αποδίδει η Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ στις σχέσεις ανάμεσα σε ΕΕ και χωρών του Κόλπου, αλλά και στις διμερείς σχέσεις Κύπρου-Μπαχρέιν αναφέρθηκε σήμερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη Μανάμα, την πρώτη διμερή επίσκεψη του στο εξωτερικό από την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ από την Κυπριακή Δημοκρατία.
