Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο, η ηγεσία του ΔΗΣΥ και ειδικότερα η Αννίτα Δημητρίου επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται ως σκληρή αντιπολίτευση απέναντι στον Πρόεδρο και την Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Προκύπτει μια μόνιμη προσπάθεια διαφοροποίησης χωρίς περιεχόμενο, ένας αντιπολιτευτικός λόγος που εξαντλείται στο ύφος και όχι στην ουσία.
Η αντίφαση αυτή απογυμνώθηκε πλήρως τις τελευταίες ημέρες στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στην Ζάγκρεμπ, όπου ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης όχι μόνο συμμετείχε αλλά ήταν keynote speaker, με το σύνολο σχεδόν της ηγεσίας του ΕΛΚ να τον υποδέχεται με δηλώσεις θερμής πολιτικής στήριξης. Οι αναφορές προς το πρόσωπό του ήταν ξεκάθαρες, δημόσιες και απολύτως πολιτικές. Ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΕΛΚ, Μάνφρεντ Βέμπερ, δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας ως προς το πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο και την ηγεσία του Κύπριου Προέδρου. Η ανάρτηση του ΕΛΚ, με τη φωτογραφία του Νίκου Χριστοδουλίδη να εισέρχεται στο συνέδριο και το μήνυμα ότι σε ταραγμένους καιρούς για την Ευρώπη η εκ περιτροπής Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ βρίσκεται σε ασφαλή χέρια υπό την ηγεσία του, δεν ήταν μια τυπική φιλοφρόνηση. Ήταν μια καθαρή πολιτική τοποθέτηση.
Η στάση του Μάνφρεντ Βέμπερ απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη δεν αποτελεί ούτε μοναδική στιγμή ούτε συγκυριακό γεγονός που εξαντλείται στο πρόσφατο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στη Ζάγκρεμπ, αλλά εντάσσεται σε μια σταθερή και επαναλαμβανόμενη πολιτική συμπεριφορά με σαφές περιεχόμενο και ακόμη σαφέστερα μηνύματα. Υπενθυμίζεται ότι κατά την παρουσίαση των προτεραιοτήτων της Κυπριακής Προεδρίας ενώπιον του Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Πρόεδρος του ΕΛΚ επέλεξε να υποδεχθεί προσωπικά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όχι τυπικά αλλά με πολιτική βαρύτητα, παίρνοντας ο ίδιος τον λόγο και απευθυνόμενος κατ επανάληψη στον Νίκο Χριστοδουλίδη με το μικρό του όνομα, σε έναν τόνο οικειότητας και εμπιστοσύνης.
Οι αναφορές του δεν περιορίστηκαν σε γενικόλογες φιλοφρονήσεις. Μίλησε δημόσια για πραγματικό Ευρωπαίο ηγέτη, για πολιτικό που γνωρίζει πώς λειτουργεί η Ευρώπη, πώς οικοδομούνται οι διαπραγματεύσεις και πώς εξασφαλίζεται η εμπιστοσύνη, υπογραμμίζοντας ότι η Προεδρία της Κύπρου δημιουργεί ελπίδες για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για τοποθετήσεις που έγιναν από το βήμα της ολομέλειας, ενώπιον του συνόλου των πολιτικών ομάδων και όχι σε κάποιο κλειστό κομματικό ακροατήριο, γεγονός που τους προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη πολιτική αξία.
Αυτή η εικόνα, η οποία επαναλαμβάνεται και ενισχύεται σήμερα με τη δημόσια στήριξη στο συνέδριο του ΕΛΚ, καταδεικνύει ότι η εμπιστοσύνη προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη δεν είναι περιστασιακή ούτε αποτέλεσμα ευγένειας, αλλά συνειδητή πολιτική επιλογή της ηγεσίας της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής οικογένειας. Και ακριβώς εδώ η αντίφαση για τον ΔΗΣΥ καθίσταται ακόμη πιο έντονη. Όταν ο Πρόεδρος του κόμματος στο οποίο ανήκει, και το οποίο επικαλείται ως ιδεολογικό του σημείο αναφοράς, επενδύει τόσο καθαρά και επανειλημμένα στο πρόσωπο του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, η επιμονή σε μια αντιπολιτευτική ρητορική χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο δεν συνιστά πολιτική στάση αρχής, αλλά αδυναμία ανάγνωσης της ίδιας της ευρωπαϊκής πραγματικότητας στην οποία ο ΔΗΣΥ δηλώνει ότι ανήκει.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το πολιτικό πρόβλημα του ΔΗΣΥ. Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα που μετέχει στην ίδια πολιτική οικογένεια, που επικαλείται διαρκώς την ευρωπαϊκή του ταυτότητα και που ακολουθεί στα ευρωπαϊκά φόρα τη γραμμή του ΕΛΚ, να εμφανίζεται στο εσωτερικό ως δήθεν ιδεολογικά ασύμβατο με τον Πρόεδρο τον οποίο το ίδιο το ΕΛΚ αναδεικνύει σε παράδειγμα ηγεσίας και σταθερότητας;
Ο ΔΗΣΥ φαίνεται εγκλωβισμένος. Το αποτέλεσμα είναι μια αντιπολίτευση χωρίς σαφές ιδεολογικό πρόσημο, που καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με άσκηση ισορροπίας παρά με συνειδητή πολιτική επιλογή.
Αν ο ΔΗΣΥ διαφωνεί ουσιαστικά με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, οφείλει να το πει καθαρά και να εξηγήσει πού ακριβώς διαφωνεί με τις πολιτικές που το ίδιο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα επικροτεί. Αν, αντίθετα, συμφωνεί με αυτές τις πολιτικές και με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας υπό την παρούσα ηγεσία, τότε οφείλει να σταματήσει την υποκριτική ρητορική και να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα των επιλογών του. Η ιδεολογική αχρωματοψία δεν είναι στάση αρχής, είναι ένδειξη πολιτικής ελαφρότητας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πολιτική δεν αντέχει τις διπλές γλώσσες και οι πολίτες καταλαβαίνουν πότε η διαφωνία είναι πραγματική και πότε απλώς προσχηματική.
