Δεν ήταν επιλογή. Ήταν ανάγκη. Σε μια αγορά ενοικίων που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, πολλοί πολίτες δεν διαλέγουν πού θα μείνουν, απλώς καταλήγουν εκεί που μπορούν να πληρώσουν. Και κάπως έτσι, άνθρωποι βρέθηκαν να ζουν σε διαμερίσματα που δεν πληρούσαν ούτε τα βασικά.
Όχι γιατί δεν έβλεπαν τους κινδύνους. Αλλά γιατί δεν είχαν εναλλακτική.
Έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούν πλήρως, ενοικιάζουν κάτι πολύ περισσότερο από τέσσερις τοίχους. Ενοικιάζουν ένα ρίσκο. Ενοικιάζουν την ίδια τους την ασφάλεια. Ίσως, στο τέλος της ημέρας, ενοικιάζουν τη ζωή τους.
Το ερώτημα που προκύπτει πλέον είναι ξεκάθαρο....ποιος φέρει την ευθύνη;
«Οι ιδιοκτήτες που συνεχίζουν να ενοικιάζουν ακίνητα με εμφανή προβλήματα, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη ανθρώπων που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα υψηλά ενοίκια;»
Ή το κράτος, που οφείλει να ελέγχει, να παρεμβαίνει και να διασφαλίζει ότι κανένα ακίνητο δεν προσφέρεται προς ενοικίαση ή κατοίκηση εάν δεν είναι ασφαλές;
Η πραγματικότητα δείχνει ένα κενό. Κενό ελέγχων, κενό ευθύνης, κενό προστασίας.
Γιατί αν υπήρχε ουσιαστικός μηχανισμός επιθεώρησης, αν υπήρχε συστηματικός έλεγχος καταλληλότητας, τέτοιες περιπτώσεις δεν θα έφταναν ποτέ στο σημείο να αποτελούν κίνδυνο. Θα είχαν προληφθεί.
Και οι ενοικιαστές; Δεν είναι αυτοί που πρέπει να κατηγορηθούν. Είναι αυτοί που εγκλωβίζονται ανάμεσα στην ακρίβεια και την ανάγκη. Ανάμεσα στο «δεν μπορώ να πληρώσω περισσότερα» και στο «μένω εδώ όπως είναι». Μπορεί να τους αποδοθεί ευθύνη όταν οι επιλογές τους είναι περιορισμένες έως ανύπαρκτες; Όταν η οικονομική πραγματικότητα τούς οδηγεί να αποδεχτούν όρους που υπό άλλες συνθήκες θα απέρριπταν;
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο τα επικίνδυνα κτίρια. Αφορά το πώς φτάσαμε στο σημείο άνθρωποι να αναγκάζονται να ρισκάρουν τη ζωή τους για να έχουν μια στέγη.
Και αν δεν δοθούν απαντήσεις, σαφείς και ουσιαστικές, τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν θα υπάρξει νέα τραγωδία...Αλλά πότε.
