Στην τοποθέτησή του, ο Γιαννάκης Ομήρου επιλέγει μια διπλή γραμμή: από τη μία καλεί ξεκάθαρα σε συστράτευση και από την άλλη δεν αποσιωπά τις βαθιές πληγές του παρελθόντος. Η στάση αυτή αποτυπώνει μια συνειδητή πολιτική επιλογή: προτεραιότητα στη διατήρηση και προοπτική της παράταξης, χωρίς όμως ωραιοποίηση της πραγματικότητας.
Για την ΕΔΕΚ, η κίνηση Ομήρου αποτελεί πρωτίστως μια ανάσα πολιτικής νομιμοποίησης και ιστορικής συνέχειας. Ένα πρόσωπο ταυτισμένο με την πορεία του κόμματος, επανεμφανίζεται για να στηρίξει την εκλογική προσπάθεια, κάτι που μπορεί να συμβάλει στη συσπείρωση ενός απογοητευμένου ή αποστασιοποιημένου ακροατηρίου.
Την ίδια στιγμή, πρόκειται για μια στήριξη με σαφείς επιφυλάξεις. Ο πρώην Πρόεδρος της ΕΔΕΚ, δεν προσφέρει άκριτη υποστήριξη, αλλά θέτει-έστω και έμμεσα- ζητήματα ευθύνης για τα λάθη του παρελθόντος. Αυτό υποδηλώνει ότι η ενότητα που επιχειρείται είναι περισσότερο λειτουργική και συγκυριακή, παρά αποτέλεσμα ουσιαστικής συμφιλίωσης.
Σε εκλογικό επίπεδο, η παρέμβασή του μπορεί να ιδωθεί ως μια κρίσιμη προσπάθεια αποτροπής περαιτέρω αποδυνάμωσης της ΕΔΕΚ. Η διατήρηση της κοινοβουλευτικής παρουσίας αποτελεί κομβικό στόχο, όχι μόνο για λόγους πολιτικής επιρροής, αλλά και για την ίδια την επιβίωση του κόμματος στο σύγχρονο πολιτικό σκηνικό.
Παράλληλα, η παρέμβαση λειτουργεί και ως μήνυμα προς το εσωτερικό του κόμματος: ότι οι διαφορές, όσο βαθιές και αν είναι, δεν μπορούν να υπερισχύσουν της ανάγκης για συλλογική δράση, σε κρίσιμες στιγμές. Είναι ουσιαστικά, μια παρέμβαση ευθύνης που επιχειρεί να γεφυρώσει-έστω προσωρινά- το χάσμα του παρελθόντος.
Το ερώτημα που παραμένει, είναι κατά πόσο αυτή η εξέλιξη θα έχει διάρκεια ή αν θα περιοριστεί σε μια εκλογική σύμπλευση ανάγκης. Η απάντηση θα δοθεί τόσο από το εκλογικό αποτέλεσμα, όσο και από τις μετέπειτα κινήσεις της ηγεσίας και των στελεχών της ΕΔΕΚ.
Αυτούσια η δήλωση του Γιαννάκη Ομήρου:
«Με συνείδηση του χρέους απέναντι στην τιμημένη ιστορία της ΕΔΕΚ, καλώ σε αγωνιστική συστράτευση και αποφασιστική στήριξη της στις εκλογές της 24ης Μαΐου.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε απολογία και έμπρακτη επανόρθωση για συμπεριφορές και πρακτικές της τελευταίας δεκαετίας, που πλήγωσαν τον περήφανο κόσμο της ΕΔΕΚ, με τις διαγραφές, τον ακρωτηριασμό των μητρώων μελών και τον διχασμό που καλλιεργήθηκε συστηματικά, θεωρώ ότι το καθήκον σήμερα είναι η διαφύλαξη της προοπτικής της σοσιαλιστικής δημοκρατικής παράταξης».
