Οι πολίτες περίμεναν να ακούσουν θέσεις για την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, την εγκληματικότητα, την οικονομία, το μεταναστευτικό και το Κυπριακό. Αντί αυτού, παρακολούθησαν μια ατελείωτη πολιτική κοκορομαχία. Κόμματα και υποψήφιοι επένδυσαν περισσότερο χρόνο στο να αποδομήσουν ο ένας τον άλλο, παρά στο να εξηγήσουν, πώς σκοπεύουν να βελτιώσουν την καθημερινότητα των πολιτών.
Και όσο πλησιάζει η κάλπη, τόσο οι τόνοι ανεβαίνουν. Οι τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις των κομμάτων αποτυπώνουν ξεκάθαρα το πολωμένο κλίμα, που κυριάρχησε καθ’ όλη τη διάρκεια της εκστρατείας. Το ΑΛΜΑ και το ΔΗΚΟ βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση, με βαριές εκφράσεις περί «πολιτικής φαυλότητας», «λαϊκισμού», «συναλλαγών» και ποινικών ερευνών. Ο δημόσιος διάλογος, μετατράπηκε σε ανταλλαγή πυρών, με την ουσία να χάνεται μέσα στον θόρυβο.
Ο ΔΗΣΥ από την πλευρά του, επιχειρεί τις τελευταίες ώρες να εμφανιστεί ως δύναμη «σταθερότητας και υπευθυνότητας», προειδοποιώντας για τους κινδύνους του λαϊκισμού και της πολιτικής αστάθειας. Ταυτόχρονα όμως, δεν απέφυγε ούτε ο ίδιος τις επιθέσεις προς πολιτικούς αντιπάλους, επιδιώκοντας να συσπειρώσει τη δική του εκλογική βάση απέναντι στην άνοδο αντισυστημικών δυνάμεων.
Το ΑΚΕΛ επέλεξε να δώσει έμφαση στην κοινωνική πολιτική και στην ακρίβεια, κατηγορώντας κυβέρνηση και κυβερνώντες για αδιαφορία απέναντι στις ανάγκες της κοινωνίας. Ωστόσο, ούτε και η δική του ρητορική ξέφυγε από τη γενικότερη λογική της σύγκρουσης και της πόλωσης, με συνεχείς αναφορές σε διαφθορά, εξυπηρέτηση συμφερόντων και αποτυχία του πολιτικού συστήματος.
Η ΕΔΕΚ, σε μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης και επανασυσπείρωσης του παραδοσιακού της ακροατηρίου, κινήθηκε επίσης σε υψηλούς τόνους, επιμένοντας σε πατριωτική ρητορική.
Η ΔΗΠΑ προσπάθησε να παρουσιάσει εικόνα πολιτικής σοβαρότητας και μετριοπάθειας, επιμένοντας στη λογική της συνεννόησης και της «υπεύθυνης πολιτικής». Ωστόσο, και το κόμμα του Μάριου Καρογιάν μπήκε αναπόφευκτα στο κλίμα της πόλωσης, επιχειρώντας τις τελευταίες ημέρες να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του απέναντι στη συνεχή πίεση που δέχεται από μεγαλύτερα κόμματα αλλά και από τον αντισυστημικό χώρο.
Ούτε και το Κίνημα Οικολόγων κατάφερε να διαφοροποιηθεί ουσιαστικά από την τοξική προεκλογική ατμόσφαιρα, συμμετέχοντας και αυτό- έστω σε μικρότερο βαθμό- στη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση.
Το ΕΛΑΜ συνέχισε μέχρι τέλους να επενδύει σε σκληρή ρητορική γύρω από το μεταναστευτικό, την εγκληματικότητα και την ασφάλεια, επιχειρώντας να κεφαλαιοποιήσει την κοινωνική δυσαρέσκεια και τον θυμό απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Με υψηλούς τόνους και ξεκάθαρα συγκρουσιακή γραμμή, προσπάθησε να εμφανιστεί ως η «αντισυστημική επιλογή», τροφοδοτώντας ακόμη περισσότερο το ήδη πολωμένο κλίμα της προεκλογικής περιόδου.
Την ίδια ώρα, η Άμεση Δημοκρατία επιχείρησε να αξιοποιήσει τη γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, επενδύοντας έντονα στον αντισυστημικό λόγο και στην απογοήτευση μεγάλου μέρους των πολιτών. Με αιχμηρή ρητορική απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα και έντονη παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα, προσπάθησε μέχρι τέλους να συσπειρώσει όσους αισθάνονται αποξενωμένοι από το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό.
Όλοι, χωρίς εξαίρεση, κάνουν πλέον το ίδιο πράγμα: προσπαθούν απεγνωσμένα να συσπειρώσουν τους οπαδούς και τους ψηφοφόρους τους. Οι τελευταίες ώρες της προεκλογικής δεν αφορούν τους αναποφάσιστους. Αφορούν τους κομματικούς μηχανισμούς και τη μάχη της συμμετοχής. Τα μηνύματα είναι ξεκάθαρα: «μην μείνετε σπίτι», «δώστε τη μάχη», «μην αφήσετε τους άλλους να κερδίσουν». Ο φόβος της αποχής πλανάται πάνω από όλα τα επιτελεία και αυτό εξηγεί την ένταση, την πόλωση και τις επιθέσεις που κορυφώνονται όσο πλησιάζει η κάλπη.
Η στρατηγική είναι γνωστή: όταν δεν μπορείς να εμπνεύσεις, επιχειρείς να φοβίσεις. Όταν δεν μπορείς να πείσεις με προτάσεις, κινητοποιείς με θυμό και οργή. Και έτσι η προεκλογική μετατράπηκε σε έναν διαγωνισμό πολιτικής επιθετικότητας, όπου η ψυχραιμία θεωρήθηκε αδυναμία και η μετριοπάθεια σχεδόν πολιτική αυτοκτονία.
Η προεκλογική του 2026 ολοκληρώνεται τελικά όπως ακριβώς κύλησε: με νεύρα, τοξικότητα και μια αγωνιώδη προσπάθεια όλων να κρατήσουν ενωμένο το ακροατήριό τους μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι φωνές θα σιγήσουν τα μεσάνυχτα. Η απογοήτευση όμως των πολιτών, θα παραμείνει.
