Η μεγαλύτερη πολιτική απώλεια αφορά αναμφίβολα την ΕΔΕΚ. Για πρώτη φορά μετά από περισσότερο από μισό αιώνα κοινοβουλευτικής παρουσίας, το ιστορικό Σοσιαλιστικό κόμμα, μένει εκτός Βουλής, εξέλιξη που δεν έχει μόνο εκλογική διάσταση, αλλά και έντονο συμβολισμό. Ένα κόμμα που επί δεκαετίες αποτελούσε βασικό πυλώνα του πολιτικού συστήματος, βλέπει πλέον την επιρροή και την πολιτική του βαρύτητα, να αμφισβητούνται όσο ποτέ στο παρελθόν.
Το αποτέλεσμα, δεν προέκυψε ξαφνικά. Οι εσωτερικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών, οι αποχωρήσεις στελεχών, η απώλεια πολιτικής συνοχής, αλλά και η αδυναμία παραγωγής ενός σύγχρονου πολιτικού αφηγήματος, φαίνεται ότι οδήγησαν μεγάλο μέρος των παραδοσιακών ψηφοφόρων, είτε στην αποχή είτε σε άλλες επιλογές. Οι δηλώσεις του Νίκου Αναστασίου μετά το αποτέλεσμα, άφησαν να διαφανεί η έντονη εσωτερική πικρία, αλλά και η παραδοχή, ότι το κόμμα δεν κατάφερε να επουλώσει τα τραύματα, που κουβαλούσε εδώ και χρόνια.
Εξίσου δύσκολη είναι η επόμενη μέρα και για τη ΔΗΠΑ. Το κόμμα του Μάριου Καρογιάν, δεν κατάφερε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική του παρουσία και πλέον καλείται να αποδείξει ότι διαθέτει λόγο ύπαρξης, πέραν μιας μεταβατικής πολιτικής συγκυρίας. Οι αιχμές του προέδρου της ΔΗΠΑ για εσωτερικές υπονομεύσεις, αλλά και για τον ρόλο των δημοσκοπήσεων, αποτυπώνουν το βαρύ κλίμα που επικρατεί στο εσωτερικό της παράταξης.
Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, αφορά το κατά πόσον η ΔΗΠΑ μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως αυτόνομη πολιτική δύναμη ή αν η εκλογική αποτυχία θα επιταχύνει εξελίξεις αναδιάταξης στον χώρο του κέντρου. Η απώλεια κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, στερεί από το κόμμα τόσο πολιτική ορατότητα όσο και οργανωτική δυναμική, γεγονός που καθιστά το επόμενο διάστημα ιδιαίτερα κρίσιμο.
Οι Οικολόγοι από την άλλη, πληρώνουν τη δυσκολία μετατροπής της θεματολογίας τους, σε ευρύτερη κοινωνική απήχηση. Παρότι τα ζητήματα διαφάνειας, περιβάλλοντος και διαπλοκής βρίσκονται συχνά ψηλά στη δημόσια συζήτηση, το εκλογικό σώμα δεν τους έδωσε την απαραίτητη ώθηση για παραμονή στη Βουλή. Η απογοήτευση της ηγεσίας ήταν εμφανής, με την ανάγνωση του αποτελέσματος να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία αναζητά περισσότερο πολιτικές υποσχέσεις άμεσης απήχησης παρά σταθερή θεσμική παρουσία και συνέπεια. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Σταύρου Παπαδούρη, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ίσως να μην έγινε αντιληπτό για το τι θέλουν οι πολίτες.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό ήρθε και η παρέμβαση του προέδρου του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλου, το βράδυ των αποτελεσμάτων, περί ανάγκης συνένωσης του κεντρώου χώρου. Η τοποθέτηση αυτή, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, μετά τα αποτελέσματα της κάλπης. Το ΔΗΚΟ αναδείχθηκε ουσιαστικά ως η ισχυρότερη και πιο ανθεκτική δύναμη του ενδιάμεσου χώρου και επιχειρεί πλέον να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την αποδυνάμωση των υπολοίπων κομμάτων. Αυτό, που μένει να διαπιστωθεί, είναι κατά πόσο αυτή η «ηγεμονική συμπεριφορά», όπως χαρακτηρίστηκε από κάποιους, θα έχει περιεχόμενο και ουσία.
Το κατά πόσον ένα τέτοιο εγχείρημα είναι εφικτό, παραμένει ανοιχτό. Οι διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και οι πολιτικές φιλοδοξίες καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη μια πραγματική ενοποίηση. Ωστόσο, το εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί πιέσεις, που μέχρι πριν από λίγους μήνες, θα θεωρούνταν αδιανόητες.
