Ο Τζίμι Χέντριξ έπαιζε την κιθάρα του με το αριστερό χέρι, ενώ ο Νεντ Φλάντερς άνοιξε το «Leftorium» στο Σπρίνγκφιλντ, όμως για τη συντριπτική πλειονότητα από εμάς, το δεξί χέρι είναι εκείνο που αναλαμβάνει την περισσότερη δράση.
Παρατηρώντας τα ποσοστά χρήσης των χεριών σε άλλα είδη πρωτευόντων, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι δύο από τα μοναδικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας, η ικανότητα να βαδίζουμε όρθιοι και η ανάπτυξη μεγάλου εγκεφάλου, ενδέχεται να κρύβονται πίσω από αυτή την ασύμμετρη προτίμηση.
Οι συγγραφείς της μελέτης εξέτασαν δεδομένα από 2.025 πιθήκους και μαϊμούδες που ανήκουν σε 41 διαφορετικά είδη. Διαπίστωσαν ότι, αν και ορισμένα είδη εμφανίζουν σχετικά υψηλά επίπεδα προτίμησης χεριού, το χαρακτηριστικό αυτό είναι πολύ πιο έντονο στους ανθρώπους.
Ωστόσο, αυτή η κατάσταση της εξαίρεσης εξαφανίζεται όταν συμπεριληφθούν το μέγεθος του εγκεφάλου και ο δείκτης αναλογίας άκρων (το σχετικό μήκος των χεριών και των ποδιών μας). Στους ανθρώπους, το μήκος των ποδιών συνδέεται στενά με την ικανότητα βάδισης στα δύο πόδια και διαφέρει από τους μακρυχέρηδες πιθήκους που μετακινούνται αιωρούμενοι στα δέντρα.
Η απελευθέρωση των άνω άκρων και η εξειδίκευση
Συνολικά, τα ευρήματα δείχνουν ότι ο διποδισμός και η εγκεφαλική ανάπτυξη αποτελούν τη βάση για την ακραία πλευρίωσή μας. Η αρχική υιοθέτηση της όρθιας βάδισης απελευθέρωσε τα άνω άκρα, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες για τη χρήση εργαλείων, τη χειρονομιακή επικοινωνία και άλλες λεπτές κινητικές συμπεριφορές. Όταν σταματήσαμε να χρησιμοποιούμε τα χέρια για τη μετακίνηση, αποκτήσαμε την ευκαιρία να τα χρησιμοποιούμε ασύμμετρα για ένα ευρύ φάσμα νέων εφαρμογών.
Παράλληλα, η αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου και η σχετική φλοιώδης αναδιοργάνωση ενδέχεται να προώθησαν μια μεγαλύτερη εξειδίκευση των ημισφαιρίων, ενισχύοντας έτσι τη νευρωνική αποτελεσματικότητα αυτών των συμπεριφορών, ειδικά μετά την εμφάνιση του γένους Homo.
Η προσομοίωση στους προϊστορικούς προγόνους
Χρησιμοποιώντας αρχαιολογικά δεδομένα για προϊστορικούς ανθρωπίδες, οι συγγραφείς προσομοίωσαν την ισχύ της προτίμησης χεριού στους εξαφανισμένους προγόνους μας. Η ανάλυση δείχνει ότι η προτίμηση χεριού εξελίχθηκε σταδιακά και ήταν σχετικά αδύναμη μεταξύ των παλαιότερων δίποδων ανθρωπίδων, όπως ο Αρδιπίθηκος και ο Αυστραλοπίθηκος.
Καθώς το μέγεθος του εγκεφάλου αυξανόταν, η τάση προς τα δεξιά γινόταν όλο και πιο ισχυρή. Είναι πιθανό το χαρακτηριστικό αυτό να ήταν ήδη αρκετά έντονο στον Homo erectus και στους Νεάντερταλ, αλλά έφτασε στο αποκορύφωμά του στον Homo sapiens. Αντίθετα, η προτίμηση χεριού ήταν πιθανότατα αδύναμη στους ανθρώπους «Χόμπιτ» της Ινδονησίας, αντανακλώντας το μικρό μέγεθος του εγκεφάλου και τον εν μέρει δενδρόβιο τρόπο ζωής τους.
«Τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι πιθανότατα συνδέεται με ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που μας κάνουν ανθρώπους, ιδιαίτερα την όρθια βάδιση και την εξέλιξη μεγαλύτερων εγκεφάλων», εξήγησε ο συγγραφέας της μελέτης Dr. Τόμας Α. Πούσελ.
Πηγή: gazzetta.gr
