Η υπόθεση αφορούσε ποινική διερεύνηση για φερόμενο αδίκημα παράνομης κατακράτησης ανηλίκου εκτός Κύπρου από τη μητέρα του, στο πλαίσιο οικογενειακής διαφοράς για την επιμέλεια του παιδιού.
Το Ανώτατο, εξετάζοντας την αίτηση ακύρωσης (certiorari) της μητέρας του ανηλίκου, έκρινε ότι το κατώτερο δικαστήριο δεν είχε ενώπιόν του στοιχεία που να στηρίζουν την έκδοση εντάλματος σύλληψης, με βάση τις αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.
Στην απόφαση αναφέρεται ότι «το κατώτερο Δικαστήριο δεν μπορούσε να καταλήξει ότι η έκδοση εντάλματος σύλληψης της Αιτήτριας ήταν αναγκαία και αναλογική», ενώ σημειώνεται πως η αιτιολογία ότι «τα περιστατικά της υπόθεσης, καθιστούν την έκδοση του εντάλματος αναγκαία και επιθυμητή» δεν αρκούσε χωρίς συγκεκριμένα πραγματικά δεδομένα.
Το Δικαστήριο ανέφερε επίσης ότι «η καταγραφή από το Δικαστή που εξέδωσε το ένταλμα ότι είχε λογικά ικανοποιηθεί ότι τα περιστατικά της υπόθεσης, καθιστούν την έκδοση του εντάλματος αναγκαία και επιθυμητή, δεν δικαιολογείτο από τη μαρτυρία που είχε τεθεί ενώπιον του με τον Αστυνομικό όρκο», επισημαίνοντας ότι η κρίση για έκδοση εντάλματος πρέπει να στηρίζεται σε συγκεκριμένη και επαρκή βάση.
Κεντρικό σημείο της απόφασης ήταν ότι η έλλειψη επαρκούς αιτιολόγησης δεν αποτελεί τυπικό ζήτημα, αλλά ουσιαστικό έλεγχο νομιμότητας, καθώς αφορά τον περιορισμό της προσωπικής ελευθερίας. Όπως αναφέρεται, «στη βάση του συνόλου των στοιχείων που είχαν τεθεί ενώπιον του κρίνεται ότι, αντικειμενικά, το κατώτερο Δικαστήριο δεν μπορούσε να καταλήξει ότι η έκδοση εντάλματος σύλληψης της Αιτήτριας ήταν αναγκαία και αναλογική».
Σημειώνεται επίσης ότι στην αίτηση δεν καταχωρίστηκε ένσταση από την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής.
Ως εκ τούτου, το Ανώτατο εξέδωσε προνομιακό ένταλμα Certiorari, ακυρώνοντας το ένταλμα σύλληψης της αιτήτριας και επαναβεβαιώνοντας τη νομολογιακή αρχή ότι κάθε ένταλμα πρέπει να στηρίζεται σε συγκεκριμένη, επαρκή και ελέγξιμη αιτιολογία.
