Τάδε έφη Φειδίας Παναγιώτου, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Sigma, το βράδυ της επανεκλογής της Αννίτας Δημητρίου στην Προεδρία της Βουλής.
Διαβάστε το ξανά. Αργά.
Δεν πρόκειται για δήλωση κάποιου πολιτικού αντιπάλου της Προέδρου του ΔΗΣΥ. Δεν είναι η εκτίμηση ενός κακόπιστου σχολιαστή. Είναι η δημόσια διακήρυξη του ίδιου του Φειδία Παναγιώτου για το ποιος έπαιξε τον βασικό ρόλο στην επανεκλογή της.
Και, επειδή η πολιτική ειρωνεία έχει μερικές φορές εξαιρετική αίσθηση του timing, η δήλωση συνοδεύτηκε από ένα απολαυστικό βίντεο.
Η Πρόεδρος της Βουλής και Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, πλαισιωμένη από τους τέσσερις βουλευτές της Άμεσης Δημοκρατίας και τον αρχηγό τους, ακούει τα «συμφωνηθέντα» που οδήγησαν στη συνεργασία του αιώνα.
Ο Φειδίας εξηγεί.
Η Αννίτα ακούει.
Οι νεοεκλεγέντες Bουλευτές χαμογελούν.
Και ένα ιστορικό κόμμα, το οποίο μέχρι πριν από λίγες ημέρες ζητούσε από τους πολίτες να επιλέξουν τη σοβαρότητα, το πλάνο και τις καθαρές θέσεις, εμφανίζεται να πανηγυρίζει επειδή εξασφάλισε τέσσερις ψήφους με τη σφραγίδα της Άμεσης Δημοκρατίας.
Η εικόνα είναι σχεδόν αυτάρκης.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.
Χρειάζεται μόνο μνήμη.
Διότι κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου η Αννίτα Δημητρίου και ο ΔΗΣΥ επένδυσαν ολόκληρη την καμπάνια τους σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα.
«Απαιτείται σοβαρότητα, απαιτείται πλάνο, απαιτούνται καθαρές θέσεις», δήλωνε η ίδια στις αρχές Μαΐου.
Ο ΔΗΣΥ, διαβεβαίωνε, «δεν μοιράζει εύκολες υποσχέσεις».
Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές επανερχόταν με ακόμη πιο δραματικούς τόνους. Καλούσε τους πολίτες να επιλέξουν τη «νηφάλια σκέψη» και την «υπεύθυνη στάση» απέναντι στον «καταστροφικό λαϊκισμό».
Οι αναφορές μπορεί να μην κατονόμαζαν πάντοτε τον Φειδία Παναγιώτου και την Άμεση Δημοκρατία.
Η φωτογραφία ήταν ευκρινής.
Από τη μια πλευρά, η σοβαρότητα, η ιστορική διαδρομή, η εμπειρία, οι στέρεες βάσεις, η πολιτική υπευθυνότητα.
Από την άλλη, οι εύκολες λύσεις, τα μεγάλα λόγια, η επιφανειακή πολιτική, οι προτάσεις που χωρούν άνετα σε ένα βίντεο με υπότιτλους και γρήγορη μουσική.
Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, η ηγεσία του ΔΗΣΥ επέλεξε ακριβώς εκείνο που μέχρι χθες παρουσίαζε ως απειλή για τον τόπο.
Δεν περιορίστηκε σε μια διαδικαστική κοινοβουλευτική συνεννόηση.
Δεν είπε ότι σε μια Δημοκρατία απαιτούνται συναινέσεις.
Δεν επιχείρησε καν να διατηρήσει μια στοιχειώδη πολιτική απόσταση.
Προχώρησε σε συμφωνία επί συγκεκριμένων «θέσεων» της Άμεσης Δημοκρατίας.
Ο ίδιος ο Φειδίας Παναγιώτου ανακοίνωσε δημοσίως ότι η στήριξη της υποψηφιότητας συνδέθηκε με την προώθηση πολιτικών για οικονομική ενίσχυση των μητέρων, σύνδεση των συντάξεων με τον κατώτατο μισθό και αύξηση του στεγαστικού αποθέματος κατά 10.000 κατοικίες.
Δέκα χιλιάδες κατοικίες.
Ούτε 9.000.
Ούτε 11.500.
Ακριβώς 10.000.
Το κόμμα του «πατριωτικού ρεαλισμού», της υπευθυνότητας και της δημοσιονομικής σοβαρότητας συμφώνησε στην αύξηση του στεγαστικού αποθέματος κατά 10.000 κατοικίες για να παραμείνει η Πρόεδρός του στην καρέκλα της Προεδρίας της Βουλής.
Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πώς ακριβώς προέκυψε ο αριθμός.
Υπάρχει τεχνική μελέτη;
Υπάρχει χωροταξικός σχεδιασμός;
Υπάρχει καταγραφή αναγκών;
Υπάρχει χρονοδιάγραμμα;
Υπάρχει προϋπολογισμός;
Υπάρχει σχέδιο για τη γη, τις άδειες, τις υποδομές και τη χρηματοδότηση;
Ή μήπως οι 10.000 κατοικίες επιλέχθηκαν επειδή ο αριθμός ακούγεται αρκετά μεγάλος για να λειτουργήσει επικοινωνιακά και αρκετά στρογγυλός για να χωρέσει σε ένα TikTok;
Εισήγηση: να κατατεθεί από κοινού πρόταση στην πρώτη κιόλας Ολομέλεια.
Και, αφού ανοίξαμε τον κατάλογο των εύκολων υποσχέσεων, γιατί να περιοριστούμε στις 10.000;
Να γίνουν 40.000.
Να έχουμε και εξοχικές.
Έτσι κι αλλιώς, όταν η πολιτική μετατρέπεται σε βίντεο επινικίων, η κοστολόγηση μπορεί να περιμένει.
Το πραγματικά εντυπωσιακό δεν είναι ότι η Άμεση Δημοκρατία αξιοποίησε τις τέσσερις ψήφους της.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό και πολιτικά αναμενόμενο.
Ένα νεοσύστατο κόμμα εισήλθε στη Βουλή και επιχείρησε από την πρώτη ημέρα να μεγιστοποιήσει την επιρροή του. Διαπραγματεύτηκε. Έθεσε ζητήματα. Εξασφάλισε δημόσιο χώρο. Εμφανίστηκε ως ρυθμιστής. Και, στο τέλος της ημέρας, ο αρχηγός του είχε κάθε λόγο να δηλώνει ικανοποιημένος.
Ο Φειδίας κέρδισε.
Το πραγματικά αποκαλυπτικό είναι ότι η ηγεσία του ΔΗΣΥ αποδέχθηκε πρόθυμα να παρουσιαστεί ως ο άλλος πόλος αυτής της συναλλαγής.
Ο Φειδίας το είπε καθαρά.
«Εν η Άμεση Δημοκρατία που έπαιξε τον βασικό ρόλο».
Και σε άλλη δημόσια τοποθέτησή του πρόσθεσε ότι ο ΔΗΣΥ ήρθε πρώτο κόμμα με 27% και ότι η Άμεση Δημοκρατία δεν χρειάστηκε να θέσει κάτι στο «application».
Εδώ βρίσκεται ολόκληρη η πολιτική τραγωδία της σημερινής ηγεσίας του ΔΗΣΥ.
Από τον Γλαύκο Κληρίδη στο application.
Από την παράταξη που διαμόρφωνε την πολιτική ατζέντα του τόπου, στο κόμμα που περιμένει να μάθει εάν πέρασε την αξιολόγηση του Φειδία Παναγιώτου.
Από τις ιστορικές αποφάσεις και τις δύσκολες επιλογές, στις συμβουλές για TikTok.
Από τη σοβαρότητα ως πολιτική στάση, στη σοβαρότητα ως προεκλογικό σύνθημα με ημερομηνία λήξης.
Και κάπου εδώ αρχίζει το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα.
-Γιατί η Αννίτα Δημητρίου επέλεξε αυτή τη διαδρομή;
Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στην επιθυμία της να παραμείνει Πρόεδρος της Βουλής.
Βρίσκεται στη στενή πολιτική όραση που αποκαλύπτει η απόφασή της. Η επανεκλογή της παρουσιάζεται σήμερα ως απόδειξη ισχύος.
Στην πραγματικότητα, μπορεί να αποδειχθεί η πιο καθαρή ένδειξη στρατηγικής αδυναμίας.
Ένας πολιτικός με ορίζοντα δεν μετρά μόνο τις ψήφους μιας ημέρας.
Δεν αντιμετωπίζει κάθε αξίωμα ως προσωπικό λάφυρο.
Δεν θεωρεί ότι η κατάληψη κάθε διαθέσιμης θέσης αποτελεί υποχρεωτικό ενδιάμεσο σταθμό της προσωπικής του ανέλιξης.
Δεν θυσιάζει ένα μακροπρόθεσμο πολιτικό αφήγημα για μια πρόσκαιρη αριθμητική πλειοψηφία.
Η ιστορία του ίδιου του ΔΗΣΥ προσφέρει αμείλικτες συγκρίσεις.
Το 1991, ο Δημοκρατικός Συναγερμός του Γλαύκου Κληρίδη εξέλεξε τον Αλέξη Γαλανό.
Το 2011, στήριξε τον Γιαννάκη Ομήρου της ΕΔΕΚ για την Προεδρία της Βουλής.
Ο ΔΗΣΥ πολύ υψηλότερων ποσοστών είχε την πολιτική αυτοπεποίθηση να αποδεχθεί ότι δεν χρειάζεται να καταλαμβάνει κάθε αξίωμα.
Είχε την ωριμότητα να επενδύει σε συνεργασίες με βάθος.
Είχε τη δυνατότητα να κάνει ένα βήμα πίσω όταν θεωρούσε ότι αυτό εξυπηρετούσε έναν ευρύτερο πολιτικό σχεδιασμό.
Μπορούσε να υποχωρήσει τακτικά για να κερδίσει στρατηγικά.
Ο σημερινός ΔΗΣΥ των 17 βουλευτών επέλεξε διαφορετικά.
Δεν αναζήτησε μια συνεργασία που θα μπορούσε να οικοδομήσει συνέχεια.
Δεν επένδυσε σε μια πολιτική συνεννόηση με σαφή ορίζοντα.
Δεν αποδέχθηκε ότι ένας άλλος πολιτικός θα μπορούσε να αναλάβει την Προεδρία της Βουλής, εφόσον αυτό δημιουργούσε μια ευρύτερη και πιο ανθεκτική πολιτική δυναμική.
Η Αννίτα Δημητρίου επέλεξε να κρατήσει το αξίωμα για τον εαυτό της.
Πάση θυσία.
Ακόμη και εάν το τίμημα ήταν να εξαρτήσει την επανεκλογή της από τέσσερις ψήφους της Άμεσης Δημοκρατίας.
Ακόμη και εάν το τίμημα ήταν να νομιμοποιήσει πολιτικά εκείνους τους οποίους φωτογράφιζε λίγες ημέρες προηγουμένως ως εκφραστές του λαϊκισμού.
Ακόμη και εάν το τίμημα ήταν να δεχθεί την παρουσίαση μιας λίστας «συμφωνηθέντων» μπροστά στις κάμερες.
Ακόμη και εάν το τίμημα ήταν να τραυματίσει το ίδιο το αφήγημα της σοβαρότητας πάνω στο οποίο επιχείρησε να οικοδομήσει την πολιτική της εικόνα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ρηχή ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος.
Ο ΔΗΣΥ ήρθε πρώτος στις βουλευτικές εκλογές.
Αυτό αποτελεί πολιτικό δεδομένο.
Η πρωτιά, όμως, δεν είναι λευκή επιταγή.
Δεν ισοδυναμεί με προσωπική παντοδυναμία της Προέδρου του.
Δεν σημαίνει ότι κάθε επόμενη κίνηση πρέπει να υπηρετεί τη δική της προσωπική διαδρομή.
Δεν σημαίνει ότι η διατήρηση της Προεδρίας της Βουλής υπερέχει κάθε άλλης στρατηγικής επιδίωξης.
Οι προεδρικές εκλογές του 2028 απαιτούν διεύρυνση.
Απαιτούν συμμαχίες με συνοχή.
Απαιτούν πολιτική ταυτότητα.
Απαιτούν την ικανότητα ενός υποψηφίου να πείσει ότι βλέπει πέρα από την επόμενη κάλπη, πέρα από την επόμενη καρέκλα, πέρα από την επόμενη φωτογραφία.
Η Αννίτα Δημητρίου είχε μπροστά της μια ευκαιρία να αποδείξει ότι διαθέτει αυτή την ικανότητα.
Θα μπορούσε να αξιοποιήσει την πρωτιά του ΔΗΣΥ για να ανοίξει έναν κύκλο ουσιαστικών συνεργασιών.
Θα μπορούσε να αναζητήσει μια πολιτική συμφωνία με προοπτική.
Θα μπορούσε να δείξει ότι αντιλαμβάνεται την ηγεσία ως δυνατότητα σύνθεσης και όχι ως διαρκή κατοχή αξιωμάτων.
Θα μπορούσε ακόμη και να αποδεχθεί ότι η Προεδρία της Βουλής δεν αποτελεί κληρονομικό δικαίωμα της εκάστοτε Προέδρου του ΔΗΣΥ.
Δεν το έκανε.
Επέλεξε την άμεση προσωπική νίκη.
Κράτησε την καρέκλα.
Έχασε ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού της επιχειρήματος.
Και έκανε τον δρόμο προς το 2028 πολύ πιο ανηφορικό.
Διότι από εδώ και πέρα κάθε αναφορά της στη σοβαρότητα θα συνοδεύεται από το βίντεο του Φειδία.
Κάθε επίκληση σε καθαρές θέσεις θα επιστρέφει στις 10.000 κατοικίες.
Κάθε προειδοποίησή της για τον λαϊκισμό θα σκοντάφτει στη συμφωνία που ανακοινώθηκε μπροστά στις κάμερες.
Κάθε προσπάθειά της να εμφανιστεί ως πολιτικός με εθνικό εκτόπισμα θα συναντά την εικόνα μιας αρχηγού κόμματος που, στην πρώτη κρίσιμη στιγμή μετά τις βουλευτικές εκλογές, προτίμησε το πρόσκαιρο προσωπικό όφελος από τη στρατηγική οικοδόμηση της επόμενης ημέρας.
Η πολιτική είναι γεμάτη από νίκες που αποδείχθηκαν ακριβές.
Από επιτυχίες που παρήγαγαν περισσότερο κόστος από όφελος.
Από κορυφές που, όταν έφυγε ο θόρυβος των επινικίων, αποδείχθηκαν επικίνδυνα κοντά στην άκρη του γκρεμού.
Η Αννίτα Δημητρίου επανεξελέγη Πρόεδρος της Βουλής.
Μπορεί να θεωρεί ότι έκανε ακόμη ένα βήμα προς τις Προεδρικές Εκλογές του 2028.
Ίσως έκανε το ακριβώς αντίθετο.
Γιατί το πιο επικίνδυνο άλμα προς το κενό είναι εκείνο που, μέσα στον ενθουσιασμό της στιγμής, μοιάζει με άνοδο.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Η επανεκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην Προεδρία της Βουλής δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική πολιτική επιτυχία. Η πρώτη μεγάλη κοινοβουλευτική αναμέτρηση μετά τις βουλευτικές εκλογές, λειτούργησε ως ένα άτυπο τεστ συμμαχιών, ισορροπιών και πολιτικών προθέσεων, αποκαλύπτοντας από πολύ νωρίς τις δυναμικές που διαμορφώνονται στο νέο πολιτικό σκηνικό.
