Στην πρώτη υπόθεση, ο M.H. αντιμετωπίζει οκτώ κατηγορίες που αφορούν, μεταξύ άλλων, βιασμό της συζύγου του, κοινή επίθεση, κακόβουλη ζημιά, παράνομο περιορισμό της ελευθερίας της, ψυχολογική βία, απειλές διάδοσης γυμνών φωτογραφιών και βίντεο, καθώς και μεταφορά των δύο παιδιών τους στην Ιορδανία χωρίς τη συγκατάθεσή της.
Ο κατηγορούμενος υποστήριξε ενώπιον του Εφετείου ότι το μαρτυρικό υλικό δεν στοιχειοθετεί επαρκώς πιθανότητα καταδίκης και ότι δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος φυγοδικίας, προτείνοντας παράλληλα την επιβολή αυστηρών όρων εγγύησης.
Το Εφετείο, ωστόσο, έκρινε ότι το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας ορθά διαπίστωσε εκ πρώτης όψεως πιθανότητα καταδίκης και πραγματικό κίνδυνο διαφυγής, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα των κατηγοριών, τις πιθανές αυστηρές ποινές και το γεγονός ότι τα παιδιά του βρίσκονται πλέον εκτός Κύπρου.
Στη δεύτερη υπόθεση, ο N.P. ο οποίος δικάζεται ενώπιον του Κακουργιοδικείου Αμμοχώστου για βιασμό, σεξουαλική παρενόχληση και αρπαγή ή απαγωγή, επιχείρησε να ανατρέψει την απόφαση κράτησής του επικαλούμενος νέα στοιχεία που, κατά την υπεράσπιση, αποδυνάμωναν σημαντικά την υπόθεση της κατηγορούσας Αρχής.
Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνονταν η απουσία σπερματικών κυττάρων του κατηγορούμενου στην παραπονούμενη, ευρήματα από ιατροδικαστικές εξετάσεις και υλικό από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης.
Το Εφετείο έκρινε ότι τα στοιχεία αυτά δεν μπορούν να αξιολογηθούν αποσπασματικά στο στάδιο της κράτησης, ούτε να οδηγήσουν σε κρίση για την αξιοπιστία της παραπονούμενης, τονίζοντας ότι τα ζητήματα αυτά θα εξεταστούν κατά την ακροαματική διαδικασία.
Και στις δύο αποφάσεις, το Εφετείο επανέλαβε ότι κατά την εξέταση αιτημάτων κράτησης δεν αξιολογείται η τελική ενοχή ή αθωότητα των κατηγορουμένων, αλλά εξετάζεται κατά πόσο το διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό δημιουργεί εκ πρώτης όψεως πιθανότητα καταδίκης και εάν εξακολουθούν να υφίστανται λόγοι που δικαιολογούν τη στέρηση της ελευθερίας τους μέχρι τη δίκη.
Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η κράτηση αποτελεί μεν εξαιρετικό μέτρο, ωστόσο, στις συγκεκριμένες περιπτώσεις τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον των πρωτόδικων δικαστηρίων δικαιολογούσαν τη συνέχισή της.
Παράλληλα, απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι η επιβολή αυστηρών όρων εγγύησης θα μπορούσε να εξουδετερώσει τους κινδύνους που είχαν εντοπιστεί.
Ως εκ τούτου, οι δύο εφέσεις απορρίφθηκαν στο σύνολό τους και οι αποφάσεις των Κακουργιοδικείων για συνέχιση της κράτησης των κατηγορουμένων μέχρι την εκδίκαση των υποθέσεών τους επικυρώθηκαν.
