«Το κράτος (μαφία) είμαι εγώ» 

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, ο Ευθυμήσαμε-και-σήμερα έγινε Αναπληρωτής Πρόεδρος του ΔΗΣΥ (ενώ ξερογλείφεται για τη θέση του προέδρου) όμως τελικά μπορείς να βγάλεις τον Δίπλαρο από τον Ευθύμη αλλά ποτέ τον Ευθύμη από τον Δίπλαρο, όσα κοπιαστικά και δαπανηρά σεμινάρια σου κάνουν οι image makers σου. Ο Ευθύμης σήμερα μας είπε ότι οι εξηγήσεις που έδωσε ο τέως πρόεδρος “κρίνονται επαρκείς και αποδυναμώνουν τις κατηγορίες που διατυπώνονται εναντίον του”. Από ποιον; Μα από τον κουμπάρο του φυσικά. Αλλά πριν προλάβετε να μιλήσετε για υποκειμενικότητα λόγω κουμπαριάς, ο Ευθύμης σας έχει καλυμμένους: “Ένας αντικειμενικός παρατηρητής, αξιολογώντας τις τοποθετήσεις του κ. Αναστασιάδη κατά τη δημοσιογραφική διάσκεψη, δύσκολα θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι εις βάρος του ισχυρισμοί στηρίζονται σε επαρκή τεκμηρίωση”. Ώστε ο Ευθύμης της καρδιάς μας πρόλαβε και συνομίλησε με “αντικειμενικούς παρατηρητές” πριν βγει να υποστηρίξει τον κουμπάρο του για να μας πείσει ότι “δεν τα λέει αυτός” αλλά κάποιο πλάσμα που ζει μονάχα στην καλπάζουσα φαντασία του. Παραβλέπει όμως το πιο εξόφθαλμο γεγονός: Υπήρξαν ήδη αντικειμενικοί παρατηρητές, ήταν οι ερευνητές της Αρχής κατά της Διαφθοράς και μελέτησαν έγγραφα και μαρτυρίες επί δύο χρόνια, δεν είδαν απλώς ένα σχεδόν ωριαίο τηλεοπτικό σόου. Συνεπώς ακόμα και κάποιος με IQ λίγο πάνω από 70 μπορεί εύκολα να καταλάβει πως ο “αντικειμενικός παρατηρητής” του Αναπληρωτή της καρδιάς μας δεν είναι τίποτε άλλο από το καλλιτεχνικό του σανοφάγου κομματόσκυλου που είναι διατεθειμένο να πιστέψει τον τέως Πρόεδρο επειδή “είναι δικός τους”. Κι αυτό δυστυχώς είναι υπαρκτό πρόσωπο. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι ο Ευθύμης μας δεν εμφανίστηκε στο Omega ως απλός, ταπεινός κουμπάρος του Νίκαρου αλλά ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, αφού ολόκληρος ο κομματικός μηχανισμός της Πινδάρου έχει τεθεί σε ομηρία για να ξεπλυθεί ο τέως.

Όσο για το θλιβερό και απελπισμένο one man show του Νίκου Αναστασιάδη, η εντονότερη γεύση που αφήνει είναι η θεαματική πτώση του πήχη της πολιτικής ηθικής. Ο τέως Πρόεδρος αφιέρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του χρόνου του στο να “πανηγυρίζει” επειδή το πόρισμα δεν... υιοθέτησε αυτούσιο το αφήγημα ενός βιβλίου, προσπερνώντας ως ασήμαντη υποσημείωση το κοσμοϊστορικό γεγονός ότι για πρώτη φορά στα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας πρώην πρόεδρος ελέγχεται για επτά πιθανά ποινικά αδικήματα. Η ευκολία με την οποία υπερασπίστηκε το ταξίδι με το ιδιωτικό τζετ του Σαουδάραβα φίλου του ως “πράξη εξοικονόμησης κρατικού χρήματος”, αποκαλύπτει όχι μόνο την πλήρη αποσύνδεση του Τέως από την πραγματικότητα αλλά και το βαθύτερο πρόβλημα της δεκαετίας του: ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να μην κατανοεί τη διαφορά μεταξύ του Λόφου του Προεδρικού και του δικηγορικού του γραφείου. Για εκείνον, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν ένας αυστηρός, απρόσωπος θεσμός με κανόνες ασυμβίβαστου αλλά μια μεγάλη, γνώριμη “υπόθεση” την οποία διαχειριζόταν με όρους φιλικού διακανονισμού. Ξεκάθαρο λουδοβίκειο “το κράτος (μαφία) είμαι εγώ”  σύνδρομο, τις συνέπειες του οποίου ακόμα πληρώνουμε. Η απόδοση της θεσμικής απαξίωσης στους “Tiktokers” και τους “λαϊκούς δικαστές του διαδικτύου” (sic) ήταν και το μεγαλύτερο λογικό άλμα: ζήτησε από τους πολίτες να πιστέψουν ότι δεν εξοργίστηκαν επειδή είδαν τη χώρα τους να διασύρεται διεθνώς (Pandora Papers, Al Jazeera, αυστηρές συστάσεις ΕΕ για χρυσά διαβατήρια), αλλά επειδή μας “παρέσυρε ο αλγόριθμος”.

Ο Νίκος Αναστασιάδης με ένα καθαρά νομικίστικο damage control επιχειρεί να θολώσει τα νερά σε ορισμένες τεχνικές λεπτομέρειες (όπως οι ημερομηνίες στην υπόθεση Ριμπολόβλεφ), όμως αποτυγχάνει παταγωδώς να δώσει πειστικές απαντήσεις στα δύο μείζονα θεσμικά ατοπήματα: Την αποδοχή δωρεάν ταξιδιών με ιδιωτικά μέσα από ξένους ολιγάρχες και τις βαρύτατες σκιές για ωμή και ευθεία παρέμβαση στον Γενικό Εισαγγελέα ώστε να σταματήσει μια ποινική έρευνα που άγγιζε τα ταμεία του κόμματός του. Αντ’ αυτού προσπαθεί να υποβαθμίσει το πόρισμα για το “Κράτος Μαφία” ως μέρος της κόντρας του με τον Μακάριο Δρουσιώτη (ρίχνοντας στο μείγμα και τη “Σάντυ” ως γνήσια σουπιά που θολώνει τα νερά) στέλνοντας στο υποσυνείδητο του μέσου πολίτη το μήνυμα “δεν είμαι ο αρχιτέκτονας της μαφίας, είμαι απλώς ελεγχόμενος για κατάχρηση εξουσίας - άρα, δικαιώθηκα”. 

Για κάποιο λόγο μου ήρθε στο μυαλό το The Godfather Part II (1974) και συγκεκριμένα η σκηνή της δεύτερης ακρόασης ενώπιον της Επιτροπής της Γερουσίας. Όταν ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας, Frank Pentangeli (Michael V. Gazzo), βλέπει τον αδερφό του να μπαίνει στην αίθουσα, παθαίνει σοκ και αναιρεί τη συμφωνία του με το FBI, δηλώνοντας πως ο Michael Corleone (Al Pacino) δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη Μαφία και το οργανωμένο έγκλημα. Με το που καταρρέει η διαδικασία και μέσα στο απόλυτο χάος, ο δικηγόρος του Michael, Tom Hagen (Robert Duvall), παίρνει αμέσως τον λόγο και λέει την αμίμητη ατάκα: “Κύριε Πρόεδρε, απαιτούμε να μάθουμε αν η Επιτροπή προτίθεται να ζητήσει επίσημα συγγνώμη από τον πελάτη μου για αυτή τη συκοφαντία”. Ο Michael δεν μιλάει καν, απλώς κοιτάζει τους ελεγκτές του με το απόλυτο, παγωμένο βλέμμα της θεσμικής αλαζονείας πανηγυρίζοντας τη δικονομική του διάσωση ως ηθικό θρίαμβο, μέσα σε μια αίθουσα που άπαντες γνώριζαν το βιογραφικό του.

Χμμ.. οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα υπαρκτά ή καταστάσεις, είναι τελείως συμπτωματική. 

(Cue στο γνώριμο μουσικό θέμα του Nino Rota)