Δεν είναι τυχαίο, ότι λίγες ώρες πριν και μετά τη δημόσια παρέμβαση του τέως Προέδρου, οι συζητήσεις δεν περιστρέφονταν αποκλειστικά γύρω από το περιεχόμενο των απαντήσεών του, προς την Αρχή κατά της Διαφθοράς. Στο προσκήνιο, βρέθηκαν και οι δηλώσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΔΗΣΥ Δημήτρη Δημητρίου στο podcast Legal Matters. Ερωτηθείς για τη θέση που είχε διατυπώσει ο πρώην βουλευτής του κόμματος Χρίστος Πουργουρίδης, ότι ο Νίκος Αναστασιάδης θα πρέπει να τεθεί εκτός κομματικών οργάνων, ο Δημήτρης Δημητρίου ουσιαστικά συμφώνησε με την προσέγγιση αυτή, σημειώνοντας ότι θα βοηθούσε το κόμμα, εάν ο τέως Πρόεδρος επέλεγε οικειοθελώς να απέχει από τις διαδικασίες του κόμματος.
Η τοποθέτηση αυτή, έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα. Όχι μόνο επειδή προέρχεται από ένα κορυφαίο στέλεχος του ΔΗΣΥ, αλλά επειδή καταδεικνύει την αμηχανία που επικρατεί στην Πινδάρου. Από τη μία πλευρά, κανείς δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ότι αποκηρύσσει έναν πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ιστορικό ηγέτη της παράταξης. Από την άλλη, η ηγεσία του κόμματος αντιλαμβάνεται ότι η συνεχής σύνδεση του ΔΗΣΥ με τις υποθέσεις που βρίσκονται υπό δημόσια συζήτηση, δημιουργεί πολιτικό κόστος και δυσκολεύει την προσπάθεια ανανέωσης της εικόνας του.
Η διάσκεψη του Νίκου Αναστασιάδη είχε ως βασικό στόχο, να ανατρέψει το πολιτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί, μετά τη δημοσιοποίηση των συμπερασμάτων των λειτουργών επιθεώρησης της Αρχής κατά της Διαφθοράς. Ο τέως Πρόεδρος, επιχείρησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα μιας διαδικασίας που, κατά τον ίδιο, δεν σεβάστηκε πλήρως το δικαίωμά του να ακουστεί, ενώ ταυτόχρονα εξαπέλυσε επίθεση εναντίον όσων, όπως υποστήριξε, επιχειρούν να τον καταδικάσουν στη σφαίρα της κοινής γνώμης πριν υπάρξει οποιαδήποτε δικαστική κρίση.
Σε αρκετά σημεία της παρέμβασής του, ο Νίκος Αναστασιάδης έθεσε ζητήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι θεμελιώδης αρχή, κάθε δημοκρατικού κράτους δικαίου. Η απαίτηση για πλήρη και εις βάθος διερεύνηση όλων των καταγγελιών, είναι επίσης εύλογη. Η πρότασή του, για διορισμό ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή ή κατηγόρου, συνιστά μια θέση που, θεωρητικά τουλάχιστον, επιδιώκει να οδηγήσει την υπόθεση, σε μια οριστική κατάληξη.
Ωστόσο, η πολιτική διάσταση της υπόθεσης δεν εξαντλείται στο κατά πόσο στοιχειοθετούνται ή όχι, ποινικά αδικήματα. Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στο γεγονός, ότι η Κύπρος εξακολουθεί να συζητά, χρόνια μετά, για πρακτικές, σχέσεις και αποφάσεις της περιόδου διακυβέρνησης Αναστασιάδη. Ακόμη και αν μέρος των ισχυρισμών που διατυπώθηκαν στο βιβλίο «Κράτος Μαφία» δεν επιβεβαιώνεται, παραμένει το ερώτημα, γιατί το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να κλείσει οριστικά αυτό το κεφάλαιο.
Η διάσκεψη του τέως Προέδρου, έδωσε την εντύπωση ενός πολιτικού που εξακολουθεί να μάχεται για την υστεροφημία του. Αυτό είναι ανθρώπινα κατανοητό. Εκείνο όμως που δεν κατέστη σαφές, είναι κατά πόσο αντιλαμβάνεται ότι η υπόθεση έχει πλέον ξεπεράσει το επίπεδο της προσωπικής του δικαίωσης. Το ζήτημα αφορά τη θεσμική αξιοπιστία του κράτους, την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και την εικόνα της χώρας, στο εξωτερικό.
Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση μεταξύ ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ συνεχίζει να κινείται σε γνώριμες ράγες. Αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην ουσία των ευρημάτων και στα ερωτήματα που ανακύπτουν, τα δύο κόμματα, επιδίδονται σε έναν ανταγωνισμό αλληλοκατηγοριών. Το ΑΚΕΛ θεωρεί ότι η υπόθεση επιβεβαιώνει διαχρονικές καταγγελίες του, για φαινόμενα διαπλοκής κατά τη δεκαετία Αναστασιάδη. Ο ΔΗΣΥ, από την πλευρά του, απαντά ότι το κόμμα της Αριστεράς, εργαλειοποιεί την υπόθεση για μικροκομματικά οφέλη και επιχειρεί να προκαταλάβει τις εξελίξεις.
ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: ΔΗΣΥ: Απαντάει στο ΑΚΕΛ και στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς τους πολίτες
Αυτή η αντιπαράθεση, όσο πολιτικά αναμενόμενη κι αν είναι, καταλήγει να λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Διότι η κοινωνία δεν αναζητεί άλλη μια σύγκρουση ανακοινώσεων. Αναζητά απαντήσεις. Θέλει να γνωρίζει, εάν υπήρξαν ή όχι συμπεριφορές που παραβίασαν την αρχή της χρηστής διοίκησης, εάν λειτούργησαν μηχανισμοί επιρροής και εάν οι θεσμοί μπορούν να ερευνήσουν αποτελεσματικά ακόμη και τα πιο ισχυρά πολιτικά πρόσωπα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο ΔΗΣΥ βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη απόφαση. Οι φωνές που ζητούν διακριτή απόσταση από τον Νίκο Αναστασιάδη, δεν προέρχονται πλέον μόνο από πολιτικούς αντιπάλους ή σχολιαστές. Ακούγονται από πρόσωπα που υπηρέτησαν την παράταξη επί δεκαετίες και εξακολουθούν να έχουν επιρροή στο εσωτερικό της. Η τοποθέτηση Πουργουρίδη και η δημόσια συμφωνία Δημητρίου αποτελούν ενδείξεις μιας συζήτησης που δύσκολα θα κλείσει σύντομα.
Το ζητούμενο δεν είναι η πολιτική «καταδίκη» του τέως Προέδρου πριν ολοκληρωθούν οποιεσδήποτε διαδικασίες. Ούτε η διαγραφή της ιστορικής του διαδρομής. Είναι όμως θεμιτό να τεθεί το ερώτημα κατά πόσο η ενεργός παρουσία του στα κομματικά δρώμενα διευκολύνει ή δυσκολεύει τον ΔΗΣΥ στη σημερινή συγκυρία.
Η δημοσιογραφική διάσκεψη του Νίκου Αναστασιάδη μπορεί να ικανοποίησε όσους θεωρούν ότι δεν είχε μέχρι σήμερα την ευκαιρία να απαντήσει αναλυτικά στις κατηγορίες που διατυπώνονται εναντίον του. Δύσκολα όμως έλυσε το πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ίδιος και, κυρίως, το κόμμα του. Αντίθετα, υπενθύμισε ότι ο ΔΗΣΥ εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο δύσκολο ερώτημα της μετα-Αναστασιάδη εποχής, για το πώς θα διαχειριστεί την κληρονομιά του, χωρίς να παραμένει εγκλωβισμένος σε αυτήν.
