Η δημόσια τοποθέτηση του βουλευτή Δημήτρη Δημητρίου, με την οποία ουσιαστικά κάλεσε τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας να απέχει από τα συλλογικά όργανα του κόμματος, προκάλεσε αιφνιδιασμό και έντονη αμηχανία στο εσωτερικό της Πινδάρου. Δεν ήταν απλώς μια προσωπική άποψη. Ήταν μια παρέμβαση που άνοιξε δημόσια μια εσωκομματική συζήτηση, σε μια χρονική στιγμή που η υπόθεση βρίσκεται ακόμη υπό διερεύνηση.
Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και το πρώτο επικοινωνιακό λάθος της διαχείρισης. Η εικόνα που βγήκε προς τα έξω ήταν πως η πρώτη προτεραιότητα δεν ήταν η προστασία ενός πρώην Προέδρου του κόμματος, αλλά η άμεση αποστασιοποίηση από το πρόσωπό του. Αντί να επιλεγεί μια ψύχραιμη και θεσμική στάση μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο Νίκος Αναστασιάδης αφέθηκε πολιτικά εκτεθειμένος.
Η αντίθεση με όσα συνέβησαν μόλις πριν από λίγες εβδομάδες είναι εμφανής. Στις Βουλευτικές εκλογές, η παρουσία και η πολιτική βαρύτητα του Νίκου Αναστασιάδη αξιοποιήθηκαν ως στοιχείο συσπείρωσης της κομματικής βάσης. Η συμμετοχή του θεωρήθηκε πολύτιμη για την εκλογική μάχη και κανείς δεν αμφισβητούσε τη σημασία της επιρροής του στην παράταξη. Σήμερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Κάπου εκεί, όμως, το σκηνικό άρχισε να αλλάζει.
Η απόφαση του ίδιου του Νίκου Αναστασιάδη να ανακοινώσει την οικειοθελή αποχή του από τα συλλογικά όργανα του ΔΗΣΥ, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να θεωρήσει πως μπορεί να πλήξει το κόμμα, λειτούργησε αποσυμπιεστικά. Με μια προσωπική πολιτική επιλογή, ανέλαβε ο ίδιος το βάρος της κρίσης και έδωσε στην ηγεσία του ΔΗΣΥ τη δυνατότητα να βγει από ένα ιδιαίτερα δύσκολο πολιτικό αδιέξοδο.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η εικόνα διαφοροποιήθηκε αισθητά. Οι τόνοι έπεσαν, οι δημόσιες τοποθετήσεις έγιναν πιο προσεκτικές και ο Δημοκρατικός Συναγερμός επέλεξε μια σαφώς πιο διακριτική στάση. Η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι στην Πινδάρου επιχειρούν πλέον να περιορίσουν τις συνέπειες της αρχικής διαχείρισης και να μαζέψουν τα πολιτικά... σπασμένα που προκάλεσε η πρώτη αντίδραση.
Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί το πολιτικό αποτύπωμα που άφησαν οι πρώτες ώρες της κρίσης. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ένας πρώην Πρόεδρος του κόμματος βρέθηκε να εμφανίζεται δημόσια χωρίς τη στήριξη που πολλοί ανέμεναν από την παράταξη που υπηρέτησε επί δεκαετίες.
Κανείς δεν μπορεί να προκαταλάβει την εξέλιξη της υπόθεσης που αφορά τον Νίκο Αναστασιάδη. Ούτε μπορεί να αποδώσει ενοχή ή αθωότητα πριν αποφανθούν οι αρμόδιοι θεσμοί. Αυτό όμως είναι διαφορετικό από την πολιτική διαχείριση μιας κρίσης.
Ο Νίκος Αναστασιάδης υπήρξε για χρόνια ο άνθρωπος που ηγήθηκε του Δημοκρατικού Συναγερμού, τον οδήγησε σε εκλογικές νίκες, κυβέρνησε τη χώρα επί δύο συνεχόμενες θητείες και, ακόμη και μετά την αποχώρησή του από την Προεδρία της Δημοκρατίας, συνέχισε να στηρίζει δημόσια την παράταξη, σεβόμενος τις αποφάσεις της, ακόμη και όταν υπήρχαν διαφωνίες.
Η πολιτική ειρωνεία είναι προφανής. Μέχρι πρόσφατα, η παρουσία του αποτελούσε εργαλείο συσπείρωσης. Σήμερα, η απουσία του παρουσιάζεται ως στοιχείο πολιτικής εκτόνωσης.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι και η μεγαλύτερη αντίφαση της υπόθεσης. Ο άνθρωπος που για χρόνια έβαζε πλάτη για τον Δημοκρατικό Συναγερμό, βρέθηκε να αναλαμβάνει μόνος του το πολιτικό κόστος, προκειμένου να προστατεύσει το ίδιο το κόμμα. Και αυτό είναι μια εικόνα που δύσκολα περνά απαρατήρητη, ανεξάρτητα από την εξέλιξη της υπόθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Σε έναν κομβικό διπλωματικό σταθμό για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μετατρέπεται η Κύπρος, καθώς την ερχόμενη εβδομάδα πρόκειται να φιλοξενήσει τον διοικητικό βραχίονα του Συμβουλίου για την Ειρήνη, με αποκλειστικό αντικείμενο το πολυσυζητημένο σχέδιο για την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας.
