Η αντίδραση, ήρθε σχεδόν αντανακλαστικά. Ο Αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος, Ευθύμιος Δίπλαρος, έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι, ο Δημήτρης Δημητρίου εξέφραζε προσωπικές απόψεις και όχι την επίσημη γραμμή του ΔΗΣΥ. Ήταν μια προσπάθεια, να περιοριστεί η πολιτική ζημιά, πριν αποκτήσει διαστάσεις.
Λίγες ώρες αργότερα, όμως, ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης ανακοίνωσε ότι αποχωρεί οικειοθελώς από τα συλλογικά όργανα του ΔΗΣΥ, μέχρι να ξεκαθαρίσει πλήρως η υπόθεση.
Μια δήλωση, που παρουσιάστηκε ως προσωπική άποψη βουλευτή, οδήγησε τελικά σε μια πολιτική εξέλιξη,που αφορά ολόκληρο το κόμμα. Αν πράγματι ήταν απλώς προσωπική άποψη, τότε γιατί ακολούθησε η αποχή του επίτιμου προέδρου; Και αν η αποχή ήταν ήδη ειλημμένη απόφαση, γιατί χρειάστηκε να προηγηθεί μια δημόσια συζήτηση που εξέθεσε το κόμμα;
Η αλήθεια είναι ότι το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς δεν δημιούργησε τις διαφορετικές σχολές μέσα στον ΔΗΣΥ. Απλώς τις ανάγκασε να βγουν στην επιφάνεια.
Για αρκετό καιρό μετά τις προεδρικές εκλογές, η ηγεσία επένδυσε στη λογική ότι. οι εσωτερικές διαφορές έπρεπε να μείνουν στο παρασκήνιο. Το αφήγημα ήταν απλό: Το κόμμα, αλλάζει σελίδα, ανανεώνεται και κοιτάζει μπροστά. Μόνο που η πολιτική έχει μια κακή συνήθεια. Δεν επιτρέπει εύκολα να γυρίσεις σελίδα όταν το προηγούμενο κεφάλαιο εξακολουθεί να γράφεται.
Το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς, λειτούργησε ως καταλύτης.
Στο εσωτερικό της Πινδάρου, διαμορφώνονται πλέον τρεις διακριτές προσεγγίσεις.
Η πρώτη, περισσότερο πραγματιστική, θεωρεί ότι ο ΔΗΣΥ δεν έχει την πολυτέλεια να κουβαλά διαρκώς στην πλάτη του μια συζήτηση, για το παρελθόν. Δεν πρόκειται κατ' ανάγκη για πολιτική αποκήρυξη του Νίκου Αναστασιάδη. Είναι περισσότερο μια ψυχρή εκτίμηση ότι η εικόνα του κόμματος, συνεχίζει να ταυτίζεται με υποθέσεις που απομακρύνουν το πολιτικό κέντρο και δυσκολεύουν την προσπάθεια, επανασυσπείρωσης.
Για όσους κινούνται σε αυτή τη γραμμή, η αποχή του τέως Προέδρου δεν είναι τιμωρία. Είναι πολιτική αυτοπροστασία.
Υπάρχει όμως και η δεύτερη σχολή.
Εκείνοι, που θεωρούν ότι ο ΔΗΣΥ διαπράττει ιστορικό λάθος, αν επιτρέψει να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι εγκαταλείπει τον άνθρωπο που κυβέρνησε για δέκα χρόνια και ταύτισε το όνομά του, με τις μεγαλύτερες εκλογικές επιτυχίες της παράταξης.
Η λογική τους είναι εξίσου απλή.
Αν σήμερα, ο ΔΗΣΥ αποστασιοποιηθεί από τον Νίκο Αναστασιάδη, λόγω ενός πορίσματος, ποιο μήνυμα εκπέμπει προς τα ιστορικά του στελέχη; Ότι η πολιτική διαδρομή ενός ανθρώπου μπορεί να ακυρωθεί μέσα σε λίγες ημέρες;
Αυτή τη σκέψη εξέφρασε ουσιαστικά και ο Χάρης Γεωργιάδης όταν διαφώνησε δημόσια με την αποχή του τέως Προέδρου, σημειώνοντας ότι δεν μπορεί να τίθεται εκτός κομματικών διαδικασιών κάποιος που δεν έχει καν κατηγορηθεί.
Και υπάρχει και μια τρίτη ομάδα.
Εκείνοι που δεν θέλουν ούτε συγκρούσεις, ούτε δημόσιες δηλώσεις. Που θεωρούν ότι κάθε νέα τοποθέτηση, κάθε νέα διαρροή και κάθε νέα απάντηση, κάνει μεγαλύτερη ζημιά από το ίδιο το πόρισμα.
Η σχολή της σιωπής.
Μόνο που η σιωπή στην πολιτική είναι πολλές φορές η πιο ηχηρή τοποθέτηση.
Η ειρωνεία είναι ότι ο ΔΗΣΥ γιορτάζει φέτος μισό αιώνα ζωής.
Πενήντα χρόνια ενός κόμματος, που υπερηφανεύεται ότι υπήρξε η πιο οργανωμένη πολιτική δύναμη της Κύπρου, ότι άντεξε κρίσεις, διασπάσεις, ήττες και κυβερνητικές φθορές.
Κι όμως, η επέτειος αυτή βρίσκει το κόμμα να συζητά, όχι για το μέλλον του, αλλά για το παρελθόν του.
Η εκδήλωση της 1ης Ιουλίου προοριζόταν να είναι μια επίδειξη ενότητας. Να θυμίσει τη διαδρομή από τον Γλαύκο Κληρίδη μέχρι τη σημερινή ηγεσία, να αναδείξει τη συνέχεια της παράταξης και να εκπέμψει αισιοδοξία.
Αντί γι' αυτό, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια γιορτή, όπου όλοι θα προσπαθούν να δείχνουν χαμογελαστοί, ενώ το πραγματικό θέμα συζήτησης θα βρίσκεται έξω από την αίθουσα.
Θα είναι εκεί ο Νίκος Αναστασιάδης;
Αν δεν είναι, η απουσία του θα είναι η είδηση.
Αν είναι, η παρουσία του θα είναι επίσης η είδηση. Πρόκειται ίσως για τον πιο χαρακτηριστικό ορισμό πολιτικού αδιεξόδου. Γιατί η ουσία δεν βρίσκεται πλέον στο πρόσωπο του τέως Προέδρου .Βρίσκεται στην αμηχανία του ίδιου του κόμματος.
Ο ΔΗΣΥ, δείχνει να δυσκολεύεται να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα:
Πώς τιμά την ιστορία του, χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτήν;
Δεν είναι εύκολη απάντηση.
Γιατί ο Νίκος Αναστασιάδης, δεν είναι ένα απλό ιστορικό στέλεχος. Είναι ο άνθρωπος που καθόρισε την τελευταία δεκαπενταετία της παράταξης. Κάθε προσπάθεια αποστασιοποίησης, μοιάζει με προσπάθεια αναθεώρησης της ίδιας της πρόσφατης ιστορίας του κόμματος.
Από την άλλη, κάθε προσπάθεια υπεράσπισης του τέως Προέδρου, επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση, για το πόρισμα και για όλα όσα αυτό καταγράφει.
Με άλλα λόγια, ο ΔΗΣΥ βρίσκεται σε μια πολιτική παγίδα, που ο ίδιος δεν επέλεξε, αλλά καλείται να διαχειριστεί.
Ίσως γι' αυτό οι τελευταίες ημέρες, χαρακτηρίζονται περισσότερο από αμηχανία παρά από σύγκρουση. Κανείς, δεν δείχνει πρόθυμος να ανοίξει ολοκληρωτικό εσωκομματικό πόλεμο, αλλά κανείς, δεν δείχνει πλέον και διατεθειμένος, να προσποιείται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.
