Το.. βλακ άουτ που μας αξίζει

Όταν ας πούμε επιδίδεται σε ένα μπαράζ προπαγάνδας, κυρίως μέσω φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ και μια στρατιά από έμμισθα αξιολύπητα τρολάκια (καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή - αναφέρομαι στους sex workers, τα τρολάκια θα έπρεπε να ντρέπεστε) για να πειστούμε ότι τα τελευταία 3,5 χρόνια έχουμε μετατραπεί ούτε λίγο ούτε πολύ σε Κατάρ της Μεσογείου. Αυτό είναι κατά 2/3 αλήθεια. Δηλαδή έχουμε τα 45άρια και τη σκόνη του Κατάρ, αντί για Ντόχα έχουμε Μπόχα (των σκανδάλων) αλλά δεν έχουμε το χρήμα. Είναι αυτό το ρημάδι το 1/3 που κάνει τη γαμημένη διαφορά. 

Όμως η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να είμαστε Καταριανοί σε όλα μας, αν και πάλι έπεσε κοντά γιατί νιώθουμε σαν Καταραμένοι (που θα πάει, κάτι θα πετύχουν), διαφημίζοντας «επιτυχίες» που μόνο όσοι έχουν λύσει τα βασικά και ασχολούνται με First World Problems μπορούν να εκτιμήσουν: Πετυχημένη προεδρία της ΕΕ (που σημειώστε, δεν έχει καταγραφεί ακόμα προεδρία που να κρίθηκε αποτυχημένη - κυριολεκτικά κάθε κράτος-μέλος μπορεί να τη φέρει εις πέρας, πόσο μάλλον το Γραφειοκρατικό Βασίλειο της Κύπρου), ξένες επενδύσεις, startups (να μη συγχυστούν με τα fuckups, άλλη μία ειδικότητα της κυβέρνησης), επαναπατρισμός λαμπρών μυαλών (που αμφιβάλλω ότι είναι πολύ λαμπρά αν σκέφτονται σοβαρά να έρθουν Κύπρο) και φυσικά οι φρεγάτες του Κούλη και του Μακρόν στη γνωστή παρτίδα Battleship που μας κόστισε τον φετινό τουρισμό. Βασικά τίποτα πραγματικά χειροπιαστό και χρήσιμο για τον μέσο κάτοικο του πολύπαθου αυτού τόπου. 

Γιατί αν ρίξετε μια ματιά στην καθημερινότητα θα διαπιστώσετε ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει από τότε που το Προεδρικό έπαψε να βρωμοκοπάει Famous Grouse. Η εγκληματικότητα στα ύψη εκεί ψηλά με την ακρίβεια και τα ενοίκια, σεβαστή μερίδα του πληθυσμού στο όριο της φτώχειας (και κάτω από αυτό), το οργανωμένο έγκλημα κάνει πάρτι με την Αστυνομία να φέρνει τις μπύρες (στην περίπτωση της απόδρασης του κομμωτή... κυριολεκτικά) και την Annie Alexui να κάνει τη δουλειά της Αστυνομίας ενώ η διαφθορά κατάντησε procedural του CBS με ένα τουλάχιστον σκάνδαλο την εβδομάδα (και τα περισσότερα φυσικά ατιμώρητα ή κουκουλωμένα). Και στην κορυφή όλων τα τρία εθνικά ζητήματα που πονάνε ακόμα: Το Κυπριακό, το Υδατικό και το Ενεργειακό. Το Κυπριακό ετοιμάζεται για ξεπέτα με τη μορφή «χαλαρής ομοσπονδίας», τόσο «χαλλλαρής» μάλιστα που ο ΟΗΕ σκέφτεται  σοβαρά να διορίσει Σαλλλονικιό απεσταλμένο. Το υδατικό «λύθηκε... πανηγυρικά με δανεικές μονάδες αφαλάτωσης τόσο ενεργοβόρες που επιβάρυναν ακόμα περισσότερο ένα απαρχαιωμένο και ήδη στα όρια του δίκτυο ηλεκτροδότησης με αποτέλεσμα να έχουμε και φέτος τις γνώριμες... καλοκαιρινές διακοπές για πάντα. Υπάρχει κάποιος όρος, που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, για εκείνον που προσπαθεί να λύσει ένα πρόβλημα προκαλώντας ταυτόχρονα ένα μεγαλύτερο; Και μάλιστα εν γνώσει του; Να δεις πως τον λένε, πως τον λένε... 

Η λογική επιτάσσει πως πριν διατυμπανίζεις πως μπορείς να φέρεις στην Κύπρο από την Amazon, το Bollywood και ξενιτεμένους εγκεφάλους μέχρι το... Μουντιάλ (I shit you not) φροντίζεις να έχουμε τουλάχιστον νερό και ρεύμα. Α, και να μην καούμε ζωντανοί στην επόμενη μεγάλη πυρκαγιά γιατί πάλι δεν θα επαρκούν τα πτητικά μέσα, θα λείπει ο συντονιστής σε διακοπές ή οι γόπες που γλίτωσαν τη σύλληψη από την ATF να επιστρέψουν για να εκδικηθούν τις συντρόφισσες που δεν τα κατάφεραν. 

Οι εκ περιτροπής διακοπές ρεύματος (πρόβα υποθέτω για την αντίστοιχη... προεδρία;) είναι το μοναδικό λογικό αποτέλεσμα ενός κράτους που ενώ απολαμβάνει πάνω από 300 μέρες ηλιοφάνειας τον χρόνο, πλήρωσε από το 2018 μέχρι το πρώτο εξάμηνο του 2025 περίπου... €1,2 δισ. σε δικαιώματα εκπομπών θερμοκηπιακών αερίων. Που ενώ έχει άφθονη και δωρεάν ενέργεια από τη φύση... δεν μπορεί να την αποθηκεύσει γιατί οι μπαταρίες αποθήκευσης δεν ήταν ποτέ πρώτη προτεραιότητα (πρέπει να είμαστε η μοναδική ηλιόλουστη χώρα του κόσμου που... χρυσοπληρώνουμε την ηλιακή ενέργεια), οπότε την πετάμε. Ενός κράτους όπου το περιβόητο τερματικό εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο Βασιλικό Σκάνδαλο χωρίς γαλαζοαίματους αλλά ίσως με το μεγαλύτερο ενεργειακό clusterfuck που έζησε ποτέ ο τόπος και για το φέσι περίπου ενός ΔΙΣ μέχρι στιγμής, εννοείται πως δεν τιμωρήθηκε κανείς και ούτε πρόκειται (αφήστε που η ονομασία «Προμηθέας» της πλωτής μονάδας που βολοδέρνει ακόμα κάπου στη Μαλαισία είναι απολύτως ταιριαστή αφού μέχρι να έρθει θα μας φάει τα συκώτια). Ενός κράτους που αντί να καταφύγει σε απτές, ρεαλιστικές λύσεις ονειρεύεται ηλεκτρικές συνδέσεις με τη μαμά πατρίδα με αστρονομικό κόστος, αμφίβολη βιωσιμότητα και με ελάχιστες πιθανότητες υλοποίησης.

Όμως μην ανησυχείτε κοπέλια γιατί ο Υπουργός Ενέργειας (ίσως το πλέον διακοσμητικό πόστο της κυβέρνησης Αχριστοδουλίδη) υποσχέθηκε ότι θα έχουμε μονάδες αποθήκευσης ρεύματος  «μέχρι το καλοκαίρι του 2027». Καμία έκπληξη εδώ, η λύση πάντα θα απέχει κάποια χρόνια, είναι λες και αν εξαγγείλουν κάτι άμεσα ή ήδη τετελεσμένο θα εκραγεί το κεφάλι τους. 

Τουλάχιστον σε κάθε διακοπή ρεύματος θα θυμόμαστε πού ακριβώς βάλαμε το διαβόητο καλώδιο.