Αν υπάρχει ένα πράγμα που δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς για τον Αβέρωφ Νεοφύτου, ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του πολιτικά, είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο με έντονα ηγετικά χαρακτηριστικά, με πολιτικό ένστικτο, βαθιά γνώση των συσχετισμών και μια ικανότητα να διαβάζει το παιχνίδι αρκετές κινήσεις μπροστά, ακόμη κι αν αυτή ακριβώς η εικόνα του ανθρώπου που υπολογίζει τα πάντα υπήρξε κάποιες φορές και ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματά του.
Ο Αβέρωφ δεν υπήρξε ποτέ ένας πολιτικός που περνά απαρατήρητος, αφού έχει άποψη, παρεμβαίνει, συγκρούεται όταν θεωρεί ότι πρέπει και πολλές φορές επιλέγει να τοποθετηθεί ακόμη και απέναντι στο πιο βολικό ακροατήριο, ωστόσο στις Προεδρικές του 2023 βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που απέδειξε ότι στην πολιτική δεν αρκεί να γνωρίζεις τους αριθμούς, τις ισορροπίες και τις κομματικές δομές, όταν ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας έχει ήδη αποφασίσει να κινηθεί προς διαφορετική κατεύθυνση.
Η 5η Φεβρουαρίου 2023 ήταν, χωρίς αμφιβολία, η δυσκολότερη πολιτική βραδιά της διαδρομής του, καθώς ο άνθρωπος που για μία δεκαετία βρισκόταν στην ηγεσία του μεγαλύτερου κόμματος και είχε περάσει σχεδόν ολόκληρη την πολιτική του ζωή σχεδιάζοντας την επόμενη κίνηση, έμενε εκτός δεύτερου γύρου με 26,11%, πίσω από τον Νίκο Χριστοδουλίδη και τον Ανδρέα Μαυρογιάννη.
Η ήττα ήταν ακόμη πιο βαριά επειδή απέναντί του δεν βρισκόταν απλώς ένας υποψήφιος από έναν διαφορετικό πολιτικό χώρο, αλλά ένας άνθρωπος που προερχόταν από την ίδια παράταξη και είχε υπηρετήσει στην κυβέρνηση που στήριζε ο ίδιος ο ΔΗΣΥ, με τον Νίκο Χριστοδουλίδη να καταφέρνει τελικά να διεισδύσει βαθιά στη συναγερμική βάση και να αποκαλύπτει ένα ρήγμα το οποίο η τότε ηγεσία είτε δεν κατάφερε να μετρήσει σωστά είτε δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει εγκαίρως.
Ο Αβέρωφ πλήρωσε μεγάλο μέρος εκείνης της διάσπασης και μετά από ένα αποτέλεσμα που αναμφίβολα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη προσωπική πολιτική του ήττα, θα μπορούσε πολύ εύκολα να επιλέξει τη σταδιακή αποχώρηση, περιοριζόμενος στον ρόλο ενός πρώην προέδρου που παρεμβαίνει περιστασιακά και αφήνει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του.
Εκείνος επέλεξε να παραμείνει ενεργός και σήμερα είναι πλέον σαφές ότι το κεφάλαιο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν έκλεισε εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η ήττα του 2023 ίσως τελικά να έκανε πολιτικά καλό στον Αβέρωφ Νεοφύτου, όχι επειδή υπάρχει κάτι θετικό στο να χάνει ένας πολιτικός την εκλογή για την οποία προετοιμαζόταν επί χρόνια, αλλά επειδή πολλές φορές χρειάζεται να χάσεις κάτι για να αντιληφθείς τι ακριβώς δεν έβλεπες την περίοδο που θεωρούσες ότι το είχες υπό έλεγχο.
Ο Αβέρωφ εκείνης της περιόδου έδειχνε αρκετές φορές εγκλωβισμένος στον ίδιο του τον ρόλο, καθώς ήταν ταυτόχρονα πρόεδρος του ΔΗΣΥ, υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, άνθρωπος που έπρεπε να υπερασπιστεί μια δεκαετή διακυβέρνηση της παράταξής του και την ίδια στιγμή υποψήφιος που καλούνταν να πείσει την κοινωνία ότι εκπροσωπούσε την αλλαγή και την επόμενη ημέρα, μια πολιτική εξίσωση εξαιρετικά δύσκολη την οποία τελικά δεν κατάφερε να λύσει.
Σήμερα δεν κουβαλά το ίδιο βάρος και ίσως γι’ αυτό ακούγεται περισσότερο ο πραγματικός Αβέρωφ, καθώς δεν χρειάζεται κάθε φορά που τοποθετείται να υπολογίζει τι θα πει η μία ή η άλλη τάση του κόμματος, ποια ισορροπία θα διαταραχθεί στην Πινδάρου ή ποια δήλωση θα δημιουργήσει πρόβλημα στην κομματική καθημερινότητα.
Ετσι, του δίνεται μια πολιτική ελευθερία την οποία, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, δεν διέθετε στον ίδιο βαθμό όταν βρισκόταν στην κορυφή της παράταξης.
Και αυτό φαίνεται περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στο Κυπριακό.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει ένα πάθος με τη λύση του Κυπριακού που δύσκολα μπορεί κάποιος να του αμφισβητήσει, ακόμη κι αν διαφωνεί κάθετα με την προσέγγισή του, καθώς δεν πρόκειται για μια θέση που εμφανίστηκε ξαφνικά επειδή άρχισε η συζήτηση για το 2028, ούτε για μια πολιτική κατασκευή που δημιουργήθηκε μετά την ήττα του στις προηγούμενες Προεδρικές.
Εδώ και χρόνια επιμένει ότι ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος της ελληνοκυπριακής πλευράς, ότι το status quo δεν παραμένει πραγματικά στατικό και ότι κάθε χρόνος που περνά χωρίς λύση δημιουργεί νέα δεδομένα επί του εδάφους, εδραιώνει περισσότερο τα τετελεσμένα της κατοχής και απομακρύνει την προοπτική επανένωσης, μια θέση την οποία εξέφραζε όταν ήταν πρόεδρος του ΔΗΣΥ, επανέλαβε ως υποψήφιος Πρόεδρος και εξακολουθεί να υποστηρίζει σήμερα.
Το ενδιαφέρον πλέον είναι ότι ο Αβέρωφ δείχνει διατεθειμένος να συνδέσει ακόμη και το προσωπικό πολιτικό του μέλλον με την εξέλιξη του εθνικού ζητήματος, έχοντας δηλώσει ότι εάν ο Νίκος Χριστοδουλίδης προχωρήσει με πραγματική αποφασιστικότητα προς την κατεύθυνση της λύσης θα τον βρει δίπλα του, ενώ έχει καταστήσει σαφές ότι η τελική του απόφαση σε σχέση με το 2028 θα επηρεαστεί και από το πόσο έχουν προχωρήσει η συζητήσεις.
Ουσιαστικά λέει κάτι πολύ απλό αλλά πολιτικά καθόλου αυτονόητο: αν προχωρήσεις πραγματικά προς τη λύση, θα είμαι μαζί σου, μια θέση που δεν εξαφανίζει ασφαλώς τις πολιτικές τους διαφορές ούτε διαγράφει όσα συνέβησαν το 2023, αλλά δείχνει ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα ο Αβέρωφ είναι διατεθειμένος να βάλει το πολιτικό αποτέλεσμα πάνω από την προσωπική πικρία.
Σε μια πολιτική ζωή όπου έχουμε συνηθίσει πολλές φορές το προσωπικό να προηγείται του συλλογικού, αυτό έχει τη δική του σημασία.
Όσο κι αν στον Δημοκρατικό Συναγερμό θα προτιμούσαν ενδεχομένως να συζητήσουν πολύ αργότερα για τις επόμενες Προεδρικές, η πραγματικότητα είναι ότι το 2028 έχει ήδη μπει στην Πινδάρου και η συζήτηση δεν γίνεται πλέον μόνο σε δημοσιογραφικά γραφεία ή πολιτικά πηγαδάκια, αλλά αφορά αποφάσεις που θα πρέπει να ληφθούν πολύ νωρίτερα από την ίδια την εκλογική αναμέτρηση.
Η Αννίτα Δημητρίου έχει ξεκαθαρίσει ότι ο ΔΗΣΥ θα καταθέσει τη δική του πολιτική πρόταση και ότι δεν τίθεται ζήτημα στήριξης του Νίκου Χριστοδουλίδη το 2028, την ώρα που ο Αβέρωφ αφήνει σαφώς ανοιχτό το δικό του πολιτικό μέλλον, ενώ στο παρασκήνιο υπάρχει και το όνομα του Γιώργου Παμπορίδη, ο οποίος επίσης έχει συνδεθεί με τη συζήτηση για το προεδρικό χρίσμα.
Το σημαντικότερο δεδομένο, ωστόσο, είναι ότι ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ αναμένεται να προκύψει μέσα από τη βάση της παράταξης και αυτό μετατρέπει μια πιθανή αναμέτρηση Αννίτας Δημητρίου και Αβέρωφ Νεοφύτου σε μια πολύ διαφορετική πολιτική μάχη από εκείνες που κρίνονται μέσα σε κλειστά κομματικά όργανα, καθώς στην εξίσωση μπαίνουν πλέον τα ίδια τα μέλη και μαζί τους η σχέση που έχει οικοδομήσει ο καθένας με τον παραδοσιακό κόσμο του Συναγερμού.
Η Αννίτα έχει στα χέρια της σημαντικά πλεονεκτήματα, καθώς είναι η εν ενεργεία πρόεδρος του κόμματος και Πρόεδρος της Βουλής, διαθέτει υψηλή αναγνωρισιμότητα, ένα πιο φρέσκο πολιτικό προφίλ και τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως η εκπρόσωπος μιας νέας εποχής για τον ΔΗΣΥ, χωρίς μάλιστα να κουβαλά το πολιτικό κόστος της δεκαετίας που προηγήθηκε του 2023 στον ίδιο βαθμό με τον Αβέρωφ.
Από την άλλη, όποιος θεωρεί ότι μια τέτοια εσωκομματική αναμέτρηση θα ήταν εύκολη υπόθεση για την Αννίτα μάλλον υποτιμά τόσο τον Αβέρωφ όσο και τη σχέση που εξακολουθεί να έχει με ένα σημαντικό τμήμα της συναγερμικής βάσης.
Πρόκειται για έναν άνθρωπο που γνωρίζει αυτό το κόμμα μέχρι την τελευταία του γωνιά, γνωρίζει τις επαρχίες, τις τοπικές οργανώσεις, τα στελέχη και τις προσωπικές ισορροπίες, αλλά κυρίως γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται ο παραδοσιακός Συναγερμικός ψηφοφόρος.
Η πρόσφατη συνάντηση Αννίτας Δημητρίου και Αβέρωφ Νεοφύτου στην Πινδάρου ήρθε απλώς να επιβεβαιώσει ότι η συζήτηση έχει πλέον ανοίξει και σε θεσμικό επίπεδο, αφού πέραν των εξελίξεων στο Κυπριακό συζητήθηκε και το θέμα των Προεδρικών του 2028, ενώ στο τραπέζι βρίσκεται ακόμη και το ενδεχόμενο η εσωκομματική διαδικασία να πραγματοποιηθεί στις αρχές του 2027, κάτι που σημαίνει ότι η μάχη για το χρίσμα μπορεί να βρίσκεται πολύ πιο κοντά απ’ όσο δείχνει το ημερολόγιο.
Υπάρχει βεβαίως και μια πραγματικότητα την οποία ο ίδιος ο Αβέρωφ θα πρέπει να αντιμετωπίσει εάν αποφασίσει τελικά να κάνει το επόμενο βήμα, καθώς το γεγονός ότι έχασε το 2023, παρέμεινε ενεργός και εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο δεν σημαίνει ότι δικαιούται αυτομάτως μια δεύτερη ευκαιρία, αφού στην πολιτική δεν υπάρχουν χρωστούμενα και καμία ήττα δεν μετατρέπεται από μόνη της σε δικαίωμα επιστροφής.
Εάν θέλει να διεκδικήσει ξανά την Προεδρία, θα πρέπει πρώτα να πείσει ότι κατάλαβε πραγματικά γιατί έχασε την προηγούμενη φορά, ότι αντιλήφθηκε πως η τεχνοκρατική επάρκεια και η γνώση του πολιτικού παιχνιδιού δεν αρκούν χωρίς ουσιαστική σύνδεση με την κοινωνία και κυρίως ότι μια νέα υποψηφιότητα δεν θα αποτελεί προσπάθεια προσωπικής δικαίωσης ή μια επιθυμία να πάρει πίσω αυτό που θεωρεί ότι έχασε το 2023.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει ήδη κάνει σχεδόν τα πάντα στην πολιτική, έχοντας υπάρξει δήμαρχος, Υπουργός, Βουλευτής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, για μία δεκαετία πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού και τελικά υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Υπάρχει όμως μία θέση την οποία δεν κατάφερε να κατακτήσει και δύσκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι ένας άνθρωπος με τη δική του πολιτική ιδιοσυγκρασία έχει σταματήσει να τη σκέφτεται.
Το παράδοξο είναι ότι για να φτάσει ξανά στην κάλπη των Προεδρικών, ίσως χρειαστεί πρώτα να κερδίσει μια άλλη κάλπη, πολύ πιο εσωτερική και ίσως πολύ πιο προσωπική, καθώς απέναντί του δεν θα βρίσκεται ένας αντίπαλος από διαφορετικό πολιτικό χώρο αλλά πιθανότατα η σημερινή πρόεδρος της παράταξης της οποίας ο ίδιος ηγήθηκε επί δέκα χρόνια.
Και τότε η επιλογή ανάμεσα σε Αννίτα Δημητρίου και Αβέρωφ Νεοφύτου δεν θα αφορά μόνο δύο πρόσωπα που θέλουν να διεκδικήσουν την Προεδρία της Δημοκρατίας, αλλά δύο διαφορετικά πολιτικά αφηγήματα για το πώς ο ΔΗΣΥ μπορεί να επιστρέψει στην εξουσία μετά το τραύμα του 2023.
Με τη μία πλευρά να επενδύει περισσότερο στην ανανέωση και την άλλη στην εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει ήδη δοκιμαστεί, έχει χάσει και γνωρίζει πλέον από πρώτο χέρι πόσο γρήγορα μπορούν να ανατραπούν οι πολιτικές βεβαιότητες.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που διαθέτει σήμερα ο Αβέρωφ, σε σχέση με τον άνθρωπο που ήταν πριν από τρία χρόνια.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Σημαντικές αλλαγές στο Επίδομα Τέκνου, με αύξηση του ύψους της παροχής και διεύρυνση των εισοδηματικών κριτηρίων, ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, με στόχο την ενίσχυση περισσότερων οικογενειών και ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης.
