Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου, που οδήγησε τους Οικολόγους εκτός Βουλής ύστερα από 25 χρόνια συνεχούς κοινοβουλευτικής παρουσίας, το Κίνημα, βρίσκεται μπροστά σε ένα διπλό στοίχημα: από τη μια να διασφαλίσει την πολιτική και οργανωτική του επιβίωση και από την άλλη να αποφασίσει τι είδους κόμμα θέλει να είναι τα επόμενα χρόνια.
Η απάντηση, δεν μπορεί να είναι απλώς οικονομική. Ούτε μπορεί να περιοριστεί σε μια αλλαγή προσώπων. Η κρίση που αντιμετωπίζει το Κίνημα, είναι βαθύτερη και αφορά τη δομή, τη λειτουργία, τη σχέση του με την κοινωνία, την πολιτική του παρουσία και τελικά, την ίδια τη φυσιογνωμία του.
Η 13η Σεπτεμβρίου ως αφετηρία
Όπως πληροφορείται το Themaonline, στο τραπέζι της Κεντρικής Επιτροπής βρίσκεται η εισήγηση για σημαντικές καταστατικές αλλαγές, αλλά και η προοπτική ενός Εκλογικού Συνεδρίου μέσα στον Νοέμβριο.
Οι δύο διαδικασίες είναι άμεσα συνδεδεμένες.
Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική οργανωτική ανασυγκρότηση, χωρίς να ξεκαθαρίσει πρώτα το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα λειτουργήσει το Κίνημα και δεν μπορεί να υπάρξει μια νέα ηγεσία χωρίς να είναι σαφές ποια είναι τα δικαιώματα συμμετοχής, ποιοι έχουν δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται και ποια θα είναι η σχέση της ηγεσίας με τη βάση. Γι’ αυτό και οι καταστατικές αλλαγές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
Μία από τις προτάσεις που αναμένεται να απασχολήσουν τη συζήτηση αφορά το ενδεχόμενο να τεθεί ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις διαδικασίες ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ενεργού παρουσίας στο Κίνημα, με αναφορά ακόμη και σε τρία χρόνια ενεργούς δράσης.
Το ζήτημα της ηγεσίας
Πάνω από όλα, όμως, βρίσκεται το θέμα της ηγεσίας. Ο Σταύρος Παπαδούρης, ανέλαβε την προεδρία το 2025 και ηγήθηκε του Κινήματος στις εκλογές του 2026. Μετά το αρνητικό αποτέλεσμα, το ίδιο το Κίνημα, μπήκε σε μια μεταβατική περίοδο, με τον Παπαδούρη να ηγείται της προσπάθειας, για τη συνέχεια της πολιτικής του παρουσίας.
Το κρίσιμο σήμερα, είναι ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει εάν ο ίδιος, θα διεκδικήσει εκ νέου την προεδρία.
Και αυτό είναι ένα στοιχείο που προσδίδει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον στις αποφάσεις του Σεπτεμβρίου.
Αν το Εκλογικό Συνέδριο του Νοεμβρίου πρόκειται να αποτελέσει πραγματική επανεκκίνηση, τότε θα πρέπει να δώσει απαντήσεις όχι μόνο για τα πρόσωπα αλλά και για την πολιτική ταυτότητα, τη λειτουργία και την οργανωτική κατεύθυνση του Κινήματος.
Από το κλείσιμο των γραφείων στη νέα οργανωτική δομή
Ήδη έχει προηγηθεί οικονομικός σχεδιασμός και το τεχνικό μέρος της προσαρμογής. Στο πλαίσιο αυτό, βρίσκεται και η συζήτηση, για το κλείσιμο των επαρχιακών γραφείων και τη μείωση του αριθμού των εργαζομένων.
Όμως το κλείσιμο γραφείων δεν μπορεί να σημαίνει και κλείσιμο της παρουσίας του Κινήματος στις επαρχίες.
Αντίθετα, θα πρέπει να συνοδευτεί από μια νέα οργανωτική δομή.
Η δημιουργία ισχυρών επαρχιακών επιτροπών θα μπορούσε να αποτελέσει το αντίβαρο. Μια πιο ευέλικτη, λιγότερο δαπανηρή και περισσότερο δικτυωμένη οργανωτική δομή, μπορεί να επιτρέψει στο Κίνημα να παραμείνει παρόν στην κοινωνία χωρίς το κόστος της προηγούμενης λειτουργίας.
Αυτό όμως προϋποθέτει ενεργά μέλη.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα της ανασυγκρότησης: όχι απλώς να υπάρχουν οργανώσεις στα χαρτιά, αλλά να δημιουργηθεί ξανά ένα ζωντανό πολιτικό δίκτυο ανθρώπων που παρεμβαίνουν, οργανώνουν δράσεις, επικοινωνούν με την κοινωνία και παράγουν πολιτική.
Η μεγάλη απουσία: η δημόσια παρέμβαση
Ένα από τα ζητήματα που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι η δημόσια παρουσία του Κινήματος. Οι παρεμβάσεις δεν είναι σήμερα τόσο συχνές και τόσο δυνατές όσο θα έπρεπε και αυτό είναι ένα πρόβλημα, ιδιαίτερα σοβαρό για ένα κόμμα, που βρίσκεται εκτός Βουλής.
Η απουσία κοινοβουλευτικών εδράνων, σημαίνει ότι οι Οικολόγοι δεν έχουν πλέον το βήμα της Βουλής για να επικοινωνούν καθημερινά τις θέσεις τους. Επομένως, χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη παρουσία στην κοινωνία, στα μέσα ενημέρωσης, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις τοπικές κοινωνίες και στους κοινωνικούς φορείς.
