Η ανάρτηση Χατζηγιάννη, στην πλατφόρμα "X" δεν περιορίζεται σε μια απλή τοποθέτηση για το πολιτικό σκηνικό. Στην ουσία, επιχειρεί να θέσει ένα ευρύτερο πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα πρέπει, κατά την άποψή του, να κινηθεί το πολιτικό σύστημα τους επόμενους μήνες: πρώτα το Κυπριακό και οι κρίσιμες εξελίξεις στην περιοχή και μετά η προεκλογική μάχη του 2028.
Η θέση αυτή, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς συμπίπτει με τη λογική που ανέπτυξε τις τελευταίες ημέρες, ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος συνέδεσε την οριστική απόφασή του, για τις Προεδρικές του 2028 με την πορεία των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό.
Όπως υποστηρίζει, η προεδρολογία, δεν μπορεί να εξελίσσεται ανεξάρτητα από το περιβάλλον, μέσα στο οποίο καλείται να κινηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.
Οι εξελίξεις στο Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά, η στάση της Τουρκίας και οι ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δημιουργούν ένα σκηνικό στο οποίο, -όπως υποστηρίζει ο κ. Χατζηγιάννης- η εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση δεν θα πρέπει να εξελιχθεί σε παράγοντα αποδυνάμωσης της ελληνοκυπριακής πλευράς.
Είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που η παρέμβαση Χατζηγιάννη συναντά τη συλλογιστική Αβέρωφ.
Ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ, δεν εμφανίζεται να αντιμετωπίζει το 2028 ως μια υπόθεση προσωπικής υποψηφιότητας, αλλά ως κάτι που θα πρέπει να κριθεί σε συνάρτηση με το Κυπριακό. Η θέση αυτή, ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί πολιτικά μαζί του, μεταφέρει τη συζήτηση από το «ποιος θα είναι υποψήφιος» στο πολύ ουσιαστικότερο ερώτημα: σε ποιο Κυπριακό και σε ποιο γεωπολιτικό περιβάλλον θα κληθεί να αποφασίσει ο κυπριακός λαός;
Το πιο ενδιαφέρον ίσως σημείο της παρέμβασης Χατζηγιάννη, αφορά τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Ο τέως βουλευτής, θέτει ένα πολιτικό και θεσμικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος ταυτόχρονα αποτελεί τον επίσημο διαπραγματευτή της ελληνοκυπριακής πλευράς, εισέρχεται σε μια παρατεταμένη περίοδο εσωτερικής πολιτικής αμφισβήτησης;
Η λογική του, είναι ότι η πρόωρη προεδρολογία μπορεί να δημιουργήσει μια παράδοξη κατάσταση. Από τη μια, ο Πρόεδρος καλείται να διαπραγματευτεί ένα εξαιρετικά δύσκολο εθνικό ζήτημα. Από την άλλη, στο εσωτερικό αρχίζει να κρίνεται η πολιτική του προοπτική για μια δεύτερη θητεία.
Εάν, μάλιστα, διαμορφωθεί εγκαίρως η εικόνα ότι ο σημερινός Πρόεδρος δεν διαθέτει προοπτική επανεκλογής, τότε -σύμφωνα με το επιχείρημα Χατζηγιάννη- δημιουργείται ζήτημα πολιτικής ισχύος και αξιοπιστίας του ίδιου ως διαπραγματευτή.
Δεν πρόκειται απλώς για μια εκλογική ανάγνωση. Πρόκειται για ένα επιχείρημα που συνδέει άμεσα την εσωτερική πολιτική νομιμοποίηση με τη διαπραγματευτική ισχύ στο Κυπριακό.
Εξίσου σημαντική είναι η αναφορά στην πιθανότητα μιας ευρύτερης πολιτικής συνεργασίας, σε περίπτωση ουσιαστικής προόδου στο Κυπριακό.
Και εδώ η παρέμβαση Χατζηγιάννη βρίσκεται πολύ κοντά στη λογική που έχει αναπτύξει ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, έχει καταστήσει σαφές ότι η δική του τελική στάση για το 2028 δεν θα πρέπει να εξετάζεται αποκομμένη από την πορεία του Κυπριακού. Έχει, μάλιστα, αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης του Προέδρου Χριστοδουλίδη εφόσον υπάρξει συγκεκριμένο και στρατηγικό πλαίσιο προώθησης λύσης.
Αυτό, μετατρέπει την πολιτική συζήτηση, από μια παραδοσιακή αναμέτρηση προσώπων σε μια συζήτηση πολιτικών επιλογών.
Με άλλα λόγια, το μήνυμα είναι ότι εάν υπάρξει πραγματική κινητικότητα στο Κυπριακό, τότε το πολιτικό σκηνικό του 2028, δεν μπορεί κατ’ ανάγκη να λειτουργήσει με τους σημερινούς όρους.
Για τον ΔΗΣΥ, η συζήτηση έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Το κόμμα βρίσκεται μπροστά σε μια περίοδο κατά την οποία θα πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη να διαμορφώσει εγκαίρως τη στρατηγική του, για τις Προεδρικές και στην ανάγκη να μην επιτρέψει η εσωτερική συζήτηση να εξελιχθεί σε μια διαρκή σύγκρουση προσωπικών φιλοδοξιών.
Ήδη, στο εσωτερικό του κόμματος έχουν αρχίσει να καταγράφονται διαφορετικές προσεγγίσεις και ενδιαφέρον για το 2028.
Σε αυτό το περιβάλλον, η παρέμβαση Χατζηγιάννη λειτουργεί ουσιαστικά ως έκκληση για πολιτική αναμονή.
Όχι, δηλαδή, να εγκαταλειφθεί η συζήτηση για το 2028, αλλά να μην καταστεί αυτή το κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα, σε μια περίοδο κατά την οποία το Κυπριακό ενδέχεται να εισέλθει σε κρίσιμη φάση.
