Απέσυρε σήμερα (16/9) την εκλογική αίτηση που είχε καταχωρίσει ενώπιον του Εκλογοδικείου, με την οποία αμφισβητούσε το αποτέλεσμα των Βουλευτικών Εκλογών στην επαρχία Λευκωσίας, η πρώην υποψήφια του ΔΗΣΥ Αναστασία Ανθούση.
Ανάμεσα σε άλλα ανέφερε ότι δεν έλαβε καμία πειστική απάντηση για το «λάθος».
Αυτούσια η δήλωσή της:
Τρεις και πλέον μήνες μετά την προσφυγή μου στο Εκλογοδικείο για ένα «λάθος» πέντε ψήφων που προκάλεσε αλυσιδωτές αλλαγές στην κατανομή τεσσάρων εδρών σε τέσσερις επαρχίες, είμαι αναγκασμένη να την αποσύρω. Οφείλω όμως να εξηγήσω γιατί έλαβα αυτή την απόφαση, την στιγμή που δεν έλαβα καμία απολύτως πειστική απάντηση για το «λάθος».
Η προσφυγή μου στόχευε στην επανακαταμέτρηση συγκεκριμένης κάλπης. Αυτός είναι ο μοναδικός αξιόπιστος τρόπος να απαντηθεί το ερώτημα εάν πράγματι έγινε «λάθος», το οποίο περιέργως εντοπίσθηκε όταν πλέον είχαν αποχωρήσει από το επίμαχο εκλογικό κέντρο οι εκλογικοί αντιπρόσωποι που είχαν επιβεβαιώσει εγγράφως το αρχικό αποτέλεσμα.
Υπενθυμίζω ότι, σχεδόν δύο ώρες μετά την ανεπίσημη ανακοίνωση του 100% των αποτελεσμάτων, πέντε ψήφοι μετακινήθηκαν από το ΕΛΑΜ στην ΕΔΕΚ στην επαρχία Λευκωσίας. Η ανεξήγητη αυτή μεταβολή προκάλεσε αλυσιδωτές ανακατατάξεις τεσσάρων εδρών, σε τέσσερις επαρχίες μεταξύ επηρεάζοντας υποψήφιους διαφορετικών κομμάτων.
Η επίσημη εξήγηση ήταν ότι επρόκειτο για «διόρθωση λάθους» στο εκλογικό κέντρο Νικηταρίου. Γι’ αυτό ζήτησα το αυτονόητο: να επανακαταμετρηθούν, ενώπιον μαρτύρων, τα 307 ψηφοδέλτια. Η κάλπη υπάρχει. Τα ψηφοδέλτια υπάρχουν. Οι απαντήσεις βρίσκονται εκεί. Αντί όμως να επιδιωχθεί η πλήρης διαφάνεια, το κράτος επέλεξε να αντιταχθεί στο αίτημα επανακαταμέτρησης. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται, για μένα, το σοβαρότερο θεσμικό ζήτημα.
Ποιος εντόπισε το κατ’ ισχυρισμόν λάθος; Πότε το εντόπισε και με ποιον τρόπο; Ποιος έδωσε οδηγίες για τη διόρθωσή του; Ποιοι ήταν παρόντες όταν έγινε η νέα καταμέτρηση; Γιατί η αλλαγή έγινε στις 22:58, ενώ το αρχικό αποτέλεσμα είχε καταχωριστεί από τις 19:07 και οι εκλογικοί αντιπρόσωποι που το είχαν υπογράψει είχαν στο μεταξύ αποχωρήσει;
Και ακόμη: πώς εξηγείται ότι, ακριβώς κατά τη συγκεκριμένη διαδικασία η ψηφιακή εφαρμογή, μέσω της οποίας θα έπρεπε να αποσταλεί το διορθωμένο αποτέλεσμα, παρουσίασε τεχνικό πρόβλημα, ενώ το τηλεομοιότυπο που φέρεται να στάλθηκε στη συνέχεια «χάθηκε»; Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω τις απαντήσεις. Τις απαντήσεις λογικά τις διαθέτει το κράτος. Γιατί, λοιπόν, πρέπει ένας πολίτης να προσφεύγει στο Εκλογοδικείο, να επωμίζεται προσωπικό, νομικό και οικονομικό κόστος και, τελικά, να καλείται να αποδείξει ο ίδιος τι συνέβη, για να λάβει απαντήσεις για γεγονότα που αφορούν μια διαδικασία την οποία διενήργησε και εποπτεύει το ίδιο το κράτος; Γι’ αυτό αποσύρω την προσφυγή μου. Δεν αποσύρω όμως ούτε ένα από τα ερωτήματα.
Η διαφύλαξη του εκλογικού αποτελέσματος δεν μπορεί να αποτελεί προσωπική μάχη εκείνου που ζητά διαφάνεια. Θα έπρεπε να αποτελεί πρωτίστως ευθύνη των θεσμών που έχουν την ευθύνη των εκλογών. Η διαφάνεια δεν πλήττει τους θεσμούς. Τους θωρακίζει. Εκείνο που τους πλήττει είναι οι συμπτώσεις, τα κενά και τα εύλογα ερωτήματα που παραμένουν χωρίς πειστικές απαντήσεις.
