Υπάρχουν πολιτικές διαφωνίες που παραμένουν μέσα στα όρια της θεμιτής αντιπαράθεσης και υπάρχουν και εκείνες που, κάποια στιγμή, αποκαλύπτουν ότι το πρόβλημα έχει πάψει να αφορά μόνο την αφορμή που τις προκάλεσε. Η σημερινή σύγκρουση του Μάκη Κεραυνού με τον Νικόλα Παπαδόπουλο φαίνεται να βρίσκεται πλέον στη δεύτερη κατηγορία.
Η αφορμή, ήταν ο GSI και οι διαφορετικές προσεγγίσεις, γύρω από το έργο. Η αφορμή όμως, δεν εξηγεί από μόνη της την ένταση. Ο Υπουργός Οικονομικών, επέλεξε να απαντήσει στην κριτική του προέδρου του ΔΗΚΟ, χαρακτηρίζοντάς την «γελοιότητες της πολιτικής» και αποδίδοντας στον Νικόλα Παπαδόπουλο «εμμονές». Για έναν υπουργό που εξακολουθεί να δηλώνει μέλος του ΔΗΚΟ, οι χαρακτηρισμοί δεν είναι ακριβώς μια τυπική διαφωνία, με την κομματική ηγεσία. Είναι δημόσια σύγκρουση και μάλιστα μια σύγκρουση, που ο ίδιος ο Κεραυνός, δεν επιχείρησε να περιορίσει.
Αντίθετα, όταν ρωτήθηκε για τη σχέση του με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, έφτασε στο σημείο να πει ότι ο ίδιος ανήκει στο κόμμα, αλλά δεν γνωρίζει εάν ο Νικόλας Παπαδόπουλος αναγνωρίζει ότι ανήκει σε αυτό. Η φράση αυτή, ίσως είναι περισσότερο αποκαλυπτική, από όλους τους χαρακτηρισμούς που προηγήθηκαν, διότι δείχνει ότι το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς ποιος έχει διαφορετική άποψη για τον GSI. Είναι το κατά πόσο ο Μάκης Κεραυνός, αισθάνεται ότι η κομματική ηγεσία έχει δικαίωμα να αμφισβητεί την πολιτική του στάση ή ακόμη και την παρουσία του στο ίδιο το κόμμα.
Ο Νικόλας Παπαδόπουλος είχε θέσει ένα ευθύ πολιτικό ερώτημα: εφόσον ο Υπουργός Οικονομικών θεωρεί ότι ο GSI είναι επιζήμιος για τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, γιατί δεν παραιτείται;
Το ΔΗΚΟ, έσπευσε σήμερα να διευκρινίσει, ότι δεν ζήτησε την παραίτηση του Μάκη Κεραυνού, αλλά απλώς έθεσε το συγκεκριμένο ερώτημα. Πρόκειται για μια διάκριση που μπορεί να έχει πολιτική σημασία, δεν αλλάζει όμως το γεγονός ότι η παραμονή του υπουργού στην κυβέρνηση τέθηκε δημοσίως υπό συζήτηση από τον πρόεδρο του κόμματός του.
Ο Μάκης Κεραυνός, απάντησε με έναν τρόπο που μεταφέρει το ζήτημα από την κομματική, στη θεσμική του διάσταση. Υπενθύμισε, ότι η παραίτηση ενός υπουργού βρίσκεται στο τραπέζι του Προέδρου της Δημοκρατίας και όχι της κομματικής ηγεσίας.
Ο Υπουργός Οικονομικών,θεωρεί ότι η θέση του στην κυβέρνηση, δεν εξαρτάται από το αν συμφωνεί μαζί του, ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ.
Αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό πράγμα από το να υπάρχει απλώς μια διαφωνία για ένα κυβερνητικό έργο. Η αναφορά στον Χριστοδουλίδη δεν ήταν τυχαία.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αποκτά η σημερινή τοποθέτηση του υπουργού οικονομικών, όταν η συζήτηση μεταφέρεται στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ο ίδιος δήλωσε ότι, εφόσον ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι υποψήφιος, θα τον στηρίξει.
Η δήλωση αυτή, αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, ακριβώς επειδή προέρχεται από έναν υπουργό που δηλώνει ΔΗΚΟϊκός και βρίσκεται σε δημόσια αντιπαράθεση με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ.
Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική προτίμηση, που εκφράστηκε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη. Συνδέεται άμεσα, με το ευρύτερο ερώτημα, για το πού τοποθετείται πολιτικά ο Μάκης Κεραυνός και πόσο κοντά βρίσκεται πλέον στις επιλογές της ηγεσίας του κόμματός του.
Το ΔΗΚΟ, επομένως, δεν έχει να διαχειριστεί μόνο μια διαφωνία για τον GSI. Έχει μπροστά του έναν υπουργό που παραμένει στην κυβέρνηση, δηλώνει ότι ανήκει στο κόμμα και δεν διστάζει να συγκρουστεί δημόσια με τον πρόεδρο του κόμματός του.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο οξύμωρο στοιχείο της σημερινής αντιπαράθεσης. Ο Μάκης Κεραυνός, υποστήριξε ότι η πολιτική συζήτηση πρέπει να αφορά σοβαρά ζητήματα και όχι «γελοιότητες». Ωστόσο, η δημόσια συζήτηση κατέληξε να περιστρέφεται γύρω από τις «εμμονές» του Παπαδόπουλου, τις «γελοιότητες» του πολιτικού λόγου και το αν ένας υπουργός είναι ή δεν είναι αναγνωρισμένος ως μέλος του ΔΗΚΟ.
Ο GSI, δηλαδή το πραγματικό αντικείμενο της διαφωνίας, κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον θόρυβο της πολιτικής σύγκρουσης. Και αυτό δεν εξυπηρετεί κανέναν.
Ούτε την κυβέρνηση, η οποία οφείλει να παρουσιάζει καθαρή θέση για ένα έργο με σημαντικές οικονομικές και ενεργειακές συνέπειες, ούτε το ΔΗΚΟ, που οφείλει να εξηγεί με σαφήνεια τι ακριβώς ζητά από την κυβέρνηση, ούτε φυσικά τον πολίτη, ο οποίος δικαιούται να γνωρίζει ποιο είναι το πραγματικό κόστος, ποια τα οφέλη και ποιοι οι κίνδυνοι.
