Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη 

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη (που λέει και η απόλυτη) με το beef Νικόλα - Κεραυνού για το περιβόητο καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης (GSI) Ελλάδας - Κύπρου, που πλέον έφτασε σε τέτοια επίπεδα, που είναι ηλίου φαεινότερο και στον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας ότι δεν αφορά πλέον μόνο αυτό. Είναι πολύ βαθύτερο, όπως άλλωστε και το ίδιο το καλώδιο, και απ’ όπου κι αν το πιάσεις σε χτυπάει ρεύμα.

Εντάξει, μπορεί να μιλάμε για τον Νικόλα και το ΔΗΚΟ, το κόμμα που πρακτικά επινόησε τον τίτλο τιμής «πολιτική εταίρα» (από τη... συντροφιά που κρατούσε, με το αζημίωτο φυσικά, σε διάφορες κυβερνήσεις), όμως πρέπει να του πιστώσουμε ότι έχει τα δίκια του (ΟΚ, το ξέρω ότι και τα σταματημένα ρολόγια λένε τη σωστή ώρα δύο φορές την ημέρα, όμως ας το προσπεράσουμε για χάρη της συζήτησης). Ο Νικόλας, βλέποντας την ακατάσχετη διγλωσσία της κυβέρνησης, βγαίνει και τα χώνει στον υπουργό Οικονομικών, διερωτώμενος φωναχτά το προφανές: Αφού ο Πρόεδρος λέει πως το έργο είναι στρατηγικής σημασίας και θα πληρώσουμε κανονικά, γιατί ο κ. Κεραυνός συνεχίζει να το δαιμονοποιεί χωρίς στοιχεία; Και «αν ο υπουργός θεωρεί το έργο καταστροφικό, τότε γιατί δεν παραιτείται;».

Ο Μάκης Κεραυνός, όμως, παλιά καραβάνα της πολιτικής (για να μην πω το άλλο επάγγελμα, το αρχαιότερο, που χρησιμοποίησε για την αφεντιά του ο Νίκαρος εάν θυμάστε), δεν χαμπαριάζει από τα Παπαδοπουλίστικα show. Απάντησε ότι δεν ασχολείται με «γελοιότητες της πολιτικής», αλλά μόνο με «σοβαρά θέματα που απασχολούν τους πολίτες και το μέλλον της χώρας» (άουτς). Δεν σας διέφυγε φαντάζομαι η ειρωνεία τού να χαρακτηρίζει κάποιος «γελοιότητες» μία από τις σπάνιες εξορμήσεις του ΔΗΚΟ στο πεδίο της σοβαρότητας. Το κερασάκι βέβαια είναι ότι τον Νικόλα έσπευσε να σιγοντάρει ο ΔΗΣΥ (of all people), ίσως γιατί τελευταία συμπάσχει με κόμματα που βγάζουν προς τα έξω μια εικόνα διάλυσης, ασυνεννοησίας και σύγχυσης, με κύριο υπαίτιο τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Πώς ήταν εκείνο το παλιό ανέκδοτο «από μπουρδέλο σε μπουρδέλο είναι τοπική η χρέωση»; Κάπως έτσι.

ΟΚ, δεκτό ότι ο Κεραυνός εκφράστηκε περισσότερο σαν τον μέσο groupie του τέως Ελεγκτή στο Facebook και λιγότερο σαν Υπουργός, όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως είναι ο τσάρος της οικονομίας, ο Κέρβερος των δημοσιονομικών και πρωτοκλασάτο στέλεχος της κυβέρνησης (εντάξει, το τελευταίο, με τον πήχη να βρίσκεται στο υπέδαφος, δεν αποτελεί και σπουδαίο επίτευγμα), συνεπώς είναι κυριολεκτικά στο job description του να μας λέει πότε κάτι μας συμφέρει οικονομικά και πότε όχι. Από την άλλη, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είναι περίπου τόσο αξιόπιστος όσο και το CY Alert, λέγοντας πάντα ναι σε όλα, με το σκεπτικό ότι σε κάποια θα πέσει όντως μέσα. Εσείς αλήθεια, ποιον πιστεύετε;

Έναν βετεράνο πολιτικό στο λυκόφως της καριέρας του, χωρίς φιλοδοξίες και βλέψεις, που δεν κυνηγάει ψηφαλάκια, συνεπώς δεν φοβάται το όποιο πολιτικό κόστος και μιλάει ελεύθερα λέγοντας αυτό που του υπαγορεύουν η θέση και η συνείδησή του; Ή έναν Πρόεδρο με τη σκέψη μονίμως καρφωμένη στην επανεκλογή του το 2028 και για τον οποίο γνωρίζουν και οι πέτρες πως λέει σε κάθε ακροατήριο ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει;

Ναι, ο Νικόλας έχει δίκιο για τη διγλωσσία μεταξύ Προέδρου και ΥΠΟΙΚ, όμως στ’ αλήθεια θέλει να πιστέψουμε πως ξύπνησε ξαφνικά ένα πρωί με καημό για την ηλεκτρική απομόνωση της Κύπρου; Η επίθεση στον Κεραυνό μυρίζει τακτικισμό από χιλιόμετρα. Δεν είναι δα και κανένα μυστικό ότι το ΔΗΚΟ ψάχνει διακαώς την κατάλληλη (και εύσχημη) αφορμή για να πηδήξει από το κυβερνητικό καράβι, το οποίο άρχισε να μπάζει νερά επικίνδυνα. Είναι βλέπετε κι αυτό το φλερτ με την Πινδάρου, που ίσως οδηγήσει στο καλύτερο δυνατό κλείσιμο μιας -στην καλύτερη περίπτωση- meh πολιτικής καριέρας: την προεδρία της Βουλής. Που περνάει μέσα από την εκλογή της Αννίτας Δημητρίου στη θέση που κατέχει τώρα ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος προτιμά να κάνει το Προεδρικό... Κούγκι παρά να παραδώσει τα κλειδιά στην Τρουλλιώτισσα.

Και μέσα σε όλο τον χαμό να’ σου και ο έτερος Υπουργός (και αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ) Μιχάλης Δαμιανός, να παίρνει τη σκυτάλη από τον Νεόφυτο Χαραλαμπίδη και να μας λέει κι αυτός πως «το κόμμα του δεν έχει άλλη επιλογή από το να στηρίξει ξανά τον Χριστοδουλίδη το 2028». Να μη γνωρίζει δηλαδή ο αντιπρόεδρος ενός κόμματος τι ποιεί ο πρόεδρος· αυτός είναι πάνω κάτω ο ορισμός της πολιτικής σχιζοφρένειας. Ο ένας να κάνει αντιπολίτευση στη συγκυβέρνησή του και ο άλλος να διαφημίζει τον ΠτΔ που τον διόρισε, αγνοώντας τα αρμόδια όργανα του κόμματος. Είμαστε σίγουροι πως αυτό που έχει ο ΔΗΣΥ δεν είναι μεταδοτικό;

Κατά τ’ άλλα, τους πείραξε το «γελοιότητες της πολιτικής»...