Κυπριακό: Στην τουρκική αδιαλλαξία προσέκρουσε η Τριμερής
Στην τουρκική αδιαλλαξία προσέκρουσε η πραγματοποίηση μιας Τριμερούς συνάντησης για το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη.
Για πρώτη φορά αποφάσισε να αφήσει πίσω τον φόβο και να ταξιδέψει μόνη της.
Προορισμός της, η Πορτογαλία, σε ένα ταξίδι - απόδειξη πως ο διαβήτης τύπου 1 δεν χρειάζεται να αποτελεί εμπόδιο στα όνειρα και στις επιλογές της. Ένα ταξίδι που είχε την ευκαιρία να μοιραστεί στιγμές και δυσκολίες.
Η ίδια, ζώντας με διαβήτη τύπου 1, μιλά για την απόφαση να ταξιδέψει μόνη, τις σκέψεις και τις ανησυχίες που είχε πριν φύγει, αλλά και όσα έζησε στην Πορτογαλία, όπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και άλλα άτομα τα οποία, θα κρατούν πάντα ένα ξεχωριστό κομμάτι στη καρδιά της.
«Πριν από λίγους μήνες, έκανα κάτι που, αν μου το έλεγαν λίγο καιρό νωρίτερα, ίσως να μην πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να κάνω», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με την ίδια, «όλα ξεκίνησαν όταν μίλησα για πρώτη φορά δημόσια για τη δική μου πορεία με τον διαβήτη τύπου 1. Εκείνη τη στιγμή δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε. Λίγο αργότερα, μου προτάθηκε από τον Παγκύπριο Διαβητικό Σύνδεσμο να υποβάλω αίτηση για να συμμετάσχω στο IDF Europe Youth Leadership Lab, εκπροσωπώντας την Κύπρο».
Η πρώτη σκέψη… αρνητική
«Μπορώ πραγματικά να ταξιδέψω μόνη μου; Θα τα καταφέρω; Δεν γνωρίζω κανέναν. Μπορώ πραγματικά να γίνω μια φωνή για τους ανθρώπους με διαβήτη;», σκεφτόταν.
Πήρε την απόφαση ωστόσο, να προχωρήσει με την αίτηση, χωρίς όμως να περιμένει ότι τελικά, θα την επέλεγαν.
Κι όμως. Την επέλεξαν για να εκπροσωπήσει την Κύπρο.
«Τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Από τη μία ένιωθα χαρά και ενθουσιασμό. Από την άλλη, φόβο και άγχος. Ξαφνικά, κάτι που μέχρι τότε έμοιαζε μακρινό γινόταν πραγματικότητα. Έπρεπε να ταξιδέψω μόνη μου για πρώτη φορά, να απομακρυνθώ από τη ζώνη άνεσής μου, από την οικογένεια και τους φίλους μου και να βρεθώ σε έναν χώρο γεμάτο ανθρώπους που δεν είχα συναντήσει ποτέ ξανά.
«Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, υπήρχε μια φωνή μέσα μου που έλεγε:
«Πήγαινε.»
Και πήγα».
«Είχα ξεπεράσει έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου»
Η μέρα έφτασε και την βρήκε στην Πορτογαλία και πιο συγκεκριμένα στην Évora.
Εκεί, βρέθηκε μαζί με νέους ανθρώπους από διαφορετικές χώρες της Ευρώπης, οι οποίοι είχαν κάτι κοινό μαζί της. Ζούσαν και εκείνοι με διαβήτη.
«Όταν έφτασα, ένιωσα κάτι που δεν περίμενα τόσο έντονα: περηφάνια για τον εαυτό μου. Ήμουν εκεί. Μόνη μου. Είχα μόλις ξεπεράσει έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου», ανέφερε, προσθέτοντας ότι, «ίσως αυτό ήταν το πρώτο μάθημα που πήρα από αυτό το ταξίδι».
Το μήνυμα της: «Πολλές φορές, δεν χρειάζεται πρώτα να σταματήσεις να φοβάσαι να κάνεις κάτι. Χρειάζεται απλώς να αποφασίσεις ότι θα το κάνεις παρά το φόβο».
«Γίναμε ομάδα, γίναμε φίλοι»
Όπως περιέγραψε, επρόκειτο για μια ολοκληρωμένη εμπειρία. Δεν ήταν μόνο παρουσιάσεις και εργαστήρια.
Σύμφωνα με την ίδια, οι μέρες τους ήταν γεμάτες με δραστηριότητες, γνώσεις, κίνηση, γέλιο και στιγμές που τους έφερναν όλο και πιο κοντά.
«Ξεκινούσαμε ακόμη και με πρωινή άσκηση, έναν όμορφο τρόπο να αρχίζουμε τη μέρα όλοι μαζί. Κάναμε Tai Chi, παίξαμε παιχνίδια, κολυμπήσαμε, περπατήσαμε και γνωρίσαμε καλύτερα την περιοχή μέσα από περιηγήσεις», είπε.
Η ίδια, στάθηκε σε μια από τις πιο αυθόρμητες και αξέχαστες στιγμές του ταξιδιού.
«Κάναμε flash mob στη μέση μιας πλατείας της Évora. Για λίγα λεπτά, μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές ιστορίες και διαφορετικές ζωές, βρέθηκε να χορεύει μαζί στη μέση μιας πορτογαλικής πλατείας».
Για εκείνη, αυτές οι στιγμές ήταν εξίσου σημαντικές με όσα έμαθαν μέσα στις αίθουσες.
Γιατί μέσα από αυτές, σταμάτησαν να είναι απλώς συμμετέχοντες σε ένα πρόγραμμα.
«Γίναμε ομάδα. Γίναμε φίλοι».
«Δημιούργησα αναμνήσεις που θα κουβαλώ μαζί μου για πολύ καιρό»
Τώρα, τους βλέπει σαν μια μικρή οικογένεια. Μια οικογένεια που δεν χρειαζόταν πολλά πολλά για να την καταλάβει. Ήθελε πάντα να γνωρίσει ανθρώπους που περνούν τα ίδια πράγματα με εκείνη.
Πολλές φορές, άκουσε την φράση: «Δεν είσαι μόνη σου. Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ζουν με διαβήτη».
Όπως εξήγησε όμως, αυτή η φράση απέκτησε πραγματική μορφή.
Πλέον είχε πρόσωπα, ονόματα, ιστορίες. Είχε γέλια, δάκρυα, φόβους, δυσκολίες, όνειρα και εμπειρίες.
Και ο φόβος που ένιωθε, άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί.
«Έφτασα ανάμεσα σε αγνώστους και έφυγα έχοντας ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου που σήμερα έχω την τύχη να αποκαλώ φίλους. Κάθε μέρα γνωριζόμασταν περισσότερο. Μοιραζόμασταν πράγματα για τον εαυτό μας, ακούγαμε ο ένας τον άλλον και, πάνω απ’ όλα, αποδεχόμασταν όσα κουβαλούσε ο καθένας», ανέφερε.
Ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια από την εμπειρία της, ήταν ότι με όμορφο τρόπο τους «ανάγκασαν» να κάνουν παρέα με όλους. Κάτι που στην αρχή για εκείνη ήταν κάπως… ακατόρθωτο.
Όμως, τώρα αν της ζητήσεις να διαλέξει έναν άνθρωπο που ξεχώρισε περισσότερο εκείνη θα σου πει:
«Δεν μπορώ. Με κάποιους έκλαψα αγκαλιά. Με κάποιους γέλασα μέχρι δακρύων. Με κάποιους μοιράστηκα βαθύτερες σκέψεις και ιστορίες που ίσως δεν θα μπορούσα να εξηγήσω τόσο εύκολα σε κάποιον που δεν ζει με διαβήτη. Με όλους, όμως, μοιράστηκα κάτι. Και με όλους δημιούργησα αναμνήσεις που θα κουβαλώ μαζί μου για πολύ καιρό».
Μια εικόνα που θα θυμάται για πάντα ήταν όταν σε ένα τραπέζι έλεγαν «είμαι ψηλή» ή «είμαι χαμηλή».
Και όχι δεν μιλούσαν για το ύψος τους. Όλοι καταλάβαιναν χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσουν τίποτα.
Μιλούσαν πολύ απλά, για τις τιμές του σακχάρου τους.
«Ήταν αυτές οι μικρές στιγμές που μου έδειξαν πόσο σημαντικό είναι να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που πραγματικά καταλαβαίνουν», είπε χαρακτηριστικά.
«Η φωνή μου είχε χώρο»
Σε αυτό το ταξίδι άρχισε να βλέπει τον εαυτό της διαφορετικά.
Όπως περιέγραψε, μέσα από τα εργαστήρια, τις παρουσιάσεις, τις συζητήσεις και την επαφή της με ανθρώπους με διαβήτη τύπου 1, άρχισε να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό της.
Την ενθάρρυναν να πάρει το λόγο να μιλήσει, να δημιουργήσει, να ρωτήσει και το πιο σημαντικό, να εκφράσει την άποψη της.
Ένιωσε πως ότι έλεγε, είχε πλέον αξία. Την άκουσαν και την σεβάστηκαν. «Η φωνή μου, είχε χώρο», τόνισε.
Στην Πορτογαλία, άρχισε να γεννιέται μέσα της η επιθυμία να γίνει μια ενεργή φωνή για την κοινότητα των ανθρώπων με διαβήτη. Να μπορεί να στέκεται δίπλα τους και να διεκδικεί μαζί τους όσα χρειάζονται. Να τους δίνει τη δύναμη να διεκδικούν και οι ίδιοι για τον εαυτό τους.
Σύμφωνα με την ίδια, «η διεκδίκηση ξεκινά από την ενημέρωση. Υπάρχει ακόμη ένα σύννεφο γύρω από τον διαβήτη. Ένα σύννεφο γεμάτο στερεότυπα, παρανοήσεις και ελλιπή ενημέρωση, το οποίο πρέπει σταδιακά να απομακρυνθεί».
«Ο διαβήτης δεν είναι μία μόνο ιστορία. Δεν είναι μία εικόνα. Δεν είναι μία συγκεκριμένη ηλικία, ένα συγκεκριμένο σώμα ή ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής. Και σίγουρα δεν είναι αυτό που μπορεί να πιστεύει κάποιος όταν δεν έχει ενημερωθεί σωστά. Χρειάζεται να γνωρίζουμε τι πραγματικά είναι ο διαβήτης και να κατανοήσουμε την πολυμορφία του. Να μην επιτρέπουμε στις αντιλήψεις άλλων ανθρώπων να γίνονται όρια στη δική μας ζωή», σημείωσε.
«Ίσως να έγινα ο άνθρωπος που αναζητούσα στα 15 μου»
«Σκέφτηκα τον εαυτό μου στα 15 μου χρόνια. Εκείνο το κορίτσι που προσπαθούσε να ταιριάξει, που κάποιες φορές ήθελε να κρύψει όσα περνούσε και που αναζητούσε κάποιον άνθρωπο στον οποίο θα μπορούσε να δει ένα κομμάτι του εαυτού της», ανέφερε.
Συμπλήρωσε πως, «περίπου δέκα χρόνια αργότερα, συνειδητοποίησα κάτι που με συγκίνησε βαθιά: ίσως να έχω αρχίσει να γίνομαι εγώ ο άνθρωπος που αναζητούσα τότε. Όχι επειδή έχω όλες τις απαντήσεις. Δεν τις έχω. Όχι επειδή δεν φοβάμαι ή επειδή όλες οι μέρες είναι εύκολες. Δεν είναι. Αλλά επειδή πλέον μπορώ να μιλήσω ανοιχτά για όσα κάποτε ίσως δυσκολευόμουν να εκφράσω».
Η ίδια, ευχαρίστησε την IDF Europe, τη YOURAH και στον Παγκύπριο Διαβητικό Σύνδεσμο για αυτή την ευκαιρία.
«Χωρίς αυτή την ευκαιρία, ίσως να μην είχα ανακαλύψει τόσο έντονα αυτή την πλευρά του εαυτού μου τη διάθεση να μιλήσω, να προσφέρω, να διεκδικήσω και να γίνω μια ενεργή φωνή για την κοινότητα των ανθρώπων με διαβήτη».
«Δεν είσαι μόνος… είσαι νικητής»
Κλείνοντας, έστειλε το μήνυμα πως, κανείς δεν είναι μόνος. Σίγουρα, θα υπάρχουν στιγμές που θα κουράζεσαι, θα απογοητεύεσαι ή θα αναρωτιέσαι: «Γιατί εγώ;»
Αλλά μην τα παρατήσεις. Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα από την αρχή. Δεν χρειάζεται να είσαι έτοιμος για όλα. Δεν χρειάζεται καν να μη φοβάσαι. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να κάνεις το πρώτο βήμα, ακόμη κι αν φοβάσαι.
Εκείνη το έκανε και το βήμα αυτό την οδήγησε στην Πορτογαλία. Ένα ταξίδι που τη βοήθησε να καταλάβει πως εκεί που κάποτε έλεγε: «Δεν μπορώ», σήμερα λέει: «Μπορώ να προσφέρω».
«Γιατί τελικά, δεν είσαι μόνος. Και πάνω απ’ όλα, είσαι νικητής».
