Πρόεδρος Χριστοδουλίδης: «Δεν ξέρω από πού αντλούν την ενημέρωσή τους όλοι εκείνοι που μιλούν για αδιέξοδο στο Κυπριακό»
Η δημοσιογραφική διάσκεψη του Αβέρωφ Νεοφύτου, η σκληρή κριτική προς την ηγεσία του κόμματος, οι αναφορές στον Νίκο Αναστασιάδη, το περίφημο πλέον δείπνο και η δημόσια απάντηση του Κρις Παναγιώτου-του Εκδότη του «ΠΟΛΙΤΗ»- συνθέτουν ένα σκηνικό εσωστρέφειας, που κάθε άλλο παρά βοηθά την παράταξη να συζητήσει αυτό, που πραγματικά έχει μπροστά της: το πολιτικό της στίγμα και την πορεία προς το 2028.
Υπάρχει ένα ακόμη παράδοξο. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, μίλησε σήμερα ξεκάθαρα για το όραμα και τη λογική της υποψηφιότητάς του, άσκησε πολιτική κριτική και έστειλε μηνύματα προς το εσωτερικό του ΔΗΣΥ. Δεν ξεκαθάρισε, ωστόσο, το βασικότερο: αν θα διεκδικήσει την Προεδρία μέσα από τις εσωκομματικές διαδικασίες του ΔΗΣΥ ή αν θα προχωρήσει εκτός αυτών.
Μίλησε ως υποψήφιος, αλλά άφησε ανοιχτό το σημαντικότερο διαδικαστικό ερώτημα.
Σε ένα κόμμα με καταστατικές διαδικασίες, η επιλογή του δρόμου, έχει πολιτική σημασία. Ιδίως όταν ο ίδιος ο Αβέρωφ Νεοφύτου, επικαλείται την εμπειρία του 2023 και δηλώνει ότι «δεν μπορεί να ξαναζήσει όσα έζησε τότε», παραπέμποντας στο «του δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».
Είναι απολύτως θεμιτό, να θέλει χρόνο για να αποφασίσει. Αλλά όσο παραμένει ανοιχτό το ερώτημα, παραμένει ανοιχτό και ένα σημαντικό μέρος της εξίσωσης στον ΔΗΣΥ.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δικαιούται, ασφαλώς, να διεκδικήσει την Προεδρία. Και δικαιούται να ασκεί κριτική στη σημερινή πορεία του ΔΗΣΥ. Το ερώτημα όμως, είναι αν αυτή η συζήτηση μπορεί να γίνει χωρίς να μετατρέπεται καθημερινά σε δημόσια αντιπαράθεση προσώπων. Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Ο τέως πρόεδρος του κόμματος, μιλά για έναν ΔΗΣΥ που, κατά την άποψή του, έχει χάσει τη διακριτή πολιτική του θέση, απέναντι στην κυβέρνηση. Υπενθυμίζει παλαιότερες τοποθετήσεις, για πιθανή συνεργασία με τον Νίκο Χριστοδουλίδη και αφήνει σαφείς αιχμές, για όσους σήμερα επικαλούνται την ενότητα.
Και κάπου εκεί η πολιτική συζήτηση μεταφέρεται από την Πινδάρου σε ένα τραπέζι δείπνου.
Το «μυστικό δείπνο» απέκτησε ξαφνικά πολιτική σημασία πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπρεπε να έχει μια ιδιωτική συνάντηση. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, έδωσε τη δική του ανάγνωση. Ο Κρις Παναγιώτου απάντησε με ιδιαίτερα σκληρούς τόνους, απορρίπτοντας ότι υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία για τις Προεδρικές του 2028 και κατηγορώντας τον Αβέρωφ, ότι χρησιμοποίησε μια ιδιωτική συζήτηση για την προσωπική του υποψηφιότητα.
Και κάπως έτσι, αντί να συζητούμε πολιτικές, συζητούμε ποιος είπε τι σε ένα δείπνο. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Όχι, ότι υπάρχουν διαφωνίες. Οι διαφωνίες, είναι απολύτως φυσιολογικές σε ένα δημοκρατικό κόμμα. Το πρόβλημα, είναι ότι οι εσωτερικές διαφορές, βγαίνουν προς τα έξω, με τρόπο που δημιουργεί την εικόνα μιας παράταξης, η οποία δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον ίδιο της τον εαυτό.
Η παρέμβαση του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη, οι τοποθετήσεις της κομματικής ηγεσίας και οι απαντήσεις του Αβέρωφ προσθέτουν ακόμη ένα επίπεδο στην ήδη δύσκολη εξίσωση.
Η Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ Σάββια Ορφανίδου, το περιέγραψε με δύο λέξεις: «θλιβερό και άβολο». Ίσως αυτή, να είναι και η πιο καθαρή αποτύπωση της κατάστασης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Αβέρωφ εφ’ όλης της ύλης: Τι απέφυγε να απαντήσει– Η αναφορά στο δείπνο με τον Κρις και οι «αιχμές» σε ΔΗΣΥ και Χριστοδουλίδη
Ο ΔΗΣΥ, δεν χρειάζεται περισσότερη ένταση. Χρειάζεται περισσότερη πολιτική.
Χρειάζεται να αποφασίσει ποια είναι η σχέση του με την κυβέρνηση, ποιο είναι το δικό του πολιτικό στίγμα και ποια πρόταση θέλει να καταθέσει στην κοινωνία. Και βεβαίως, να αποφασίσει με καθαρούς και θεσμικούς όρους, ποιος θα τον εκπροσωπήσει στις Προεδρικές.
Αυτό που δεν χρειάζεται ο ΔΗΣΥ είναι να μετατρέψει την πολιτική του πορεία σε δημόσιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Γιατί στο τέλος οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τα δείπνα, τα παρασκήνια και τις προσωπικές αιχμές. Θα ενδιαφερθούν για το τι έχει να τους προτείνει ο ΔΗΣΥ και μέχρι στιγμής, μέσα στον θόρυβο, αυτή είναι η συζήτηση που απουσιάζει περισσότερο.
Ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα πρέπει πρώτα να πείσει ότι μπορεί να συνυπάρξει πολιτικά, με τον ίδιο του τον εαυτό.
