Ο ΔΗΣΥ λοιπόν κατάντησε ο βασικός τροφοδότης υλικού για (αρνητική κυρίως) κριτική, έντονο σχολιασμό και ανελέητο τρολάρισμα, ακόμα κι από τους ίδιους τους Συναγερμικούς και στην Πινδάρου θεωρούν ότι τίποτα απ’ όλα αυτά δεν τους αγγίζει γιατί παραμένουν η «μοναδική νούσιμη επιλογή απέναντι στον υποφαινόμενο κίνδυνο να επανέλθει το ΑΚΕΛ στην εξουσία». Ναι, δεν σας κάνω πλάκα, ούτε τα βγάζω απ’ το μυαλό μου. Το βασικό αντεπιχείρημα του ΔΗΣΥ απέναντι στη σκατοθύελλα που μαίνεται το τελευταίο διάστημα είναι ο... μπαμπούλας του ΑΚΕΛ που τον βγάζουν από τη ναφθαλίνη όποτε τα βρουν μπαστούνια (και τώρα έχουν βρει περισσότερα κι από βραδιά τόμπολας σε λέσχη ηλικιωμένων) ή/και ελλείψει σοβαρού πολιτικού λόγου - αξέχαστο θα μας μείνει το on camera meltdown της Σάβιας Ορφανίδου για πιθανή επάνοδο του ΑΚΕΛ στην εξουσία, ασχέτως εάν τα τελευταία (σχεδόν) 15 χρόνια κυβερνά το κόμμα της (και το χριστοδουλιδικό spin off) ενώ οι νέοι ψηφοφόροι του ‘28 δεν θυμούνται καν την πενταετία Χριστόφια γιατί ήταν τριών. Άρα πρακτικά, δεν αναγνωρίζεις λάθη της δεκαετούς λαίλαπας Αναστασιάδη, δεν κάνεις αυτοκριτική, δεν απολογείσαι και δεν αναλαμβάνεις καμία ευθύνη παρά μόνο βγάζεις απ’ τη ντουλάπα τον ακελικό boogeyman για να τρομάξεις, ποιους ακριβώς, τα πέντε κομμουνιστοφοβικά κομματόσκυλα που σας απέμειναν;
Δεν χρειάζεται φυσικά να πούμε ότι μετά το clusterfuck της ψαροταβέρνας έπρεπε να είχαμε, αν όχι παραιτήσεις (ας είμεθα ρεαλιστές), τουλάχιστον κάποιο mea culpa και πλήρη διαφάνεια για τα τεκταινόμενα. Αυτά όμως συμβαίνουν στις χώρες με πολιτικό πολιτισμό στις οποίες μόνο κατ’ ευφημισμό ανήκουμε (και επικαλούνται κάθε τρεις και λίγο σαν μονότονη προσευχή οι επιτελείς της Πινδάρου) και όχι σε κεφαλοχώρια με μορφή κράτους όπου ο καφετζής τσακώνεται με τη φουρνάρισσα για το ποιος θα πάρει τη θέση του μουχτάρη και οι συγχωριανοί τους αποφασίζουν με βασικό κριτήριο ποιος είναι «φασισταριό» και ποιος «ορφανό του Στάλιν». Το 2026!
Αυτό που δεν μας είπε ποτέ -και εξακολουθεί να μην λέει- η πρόεδρος του ΔΗΣΥ είναι γιατί θέλει να κυβερνήσει. Το επιχείρημα «είμαι η κυρία 27%» απαντά στο ερώτημα «γιατί η πρόεδρος του ΔΗΣΥ να είναι υποψήφια» (αν και μεταξύ μας βγάζει τόσο νόημα όσο και το να δικαιούσαι να καθίσεις στο μπροστινό κάθισμα επειδή φώναξες πρώτος shotgun!) όχι όμως και στο γιατί. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης το ‘23 ήταν ξεκάθαρος (σε ένα από τα λίγα που όντως ήταν): είμαι η φυσική συνέχεια της διακυβέρνησης Αναστασιάδη και κατεβαίνω ως πιστός αραβικός κλώνος του Sauvage Elixir επειδή δεν μπορεί να κατέβει ο original. Δεν σκάρταρε την προηγούμενη κυβέρνηση, δεν ακύρωσε, υποσχέθηκε μια εξελιγμένη, βελτιωμένη έκδοση της δεκαετούς συνταγής της οποίας υπήρξε μέλος, μάλιστα πρότεινε στον ΔΗΣΥ να πορευτούν μαζί ώστε να συνεχιστεί η πετυχημένη -σύμφωνα με τους ίδιους- συναγερμική διακυβέρνηση. Αυτό από μόνο του αποδυνάμωσε την επίσημη υποψηφιότητα Αβέρωφ καθώς ο τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ εμφανιζόταν απλά να θέλει την Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή (νόμιζε ότι) ο Νίκαρος του υποσχέθηκε τη διαδοχή λες και είναι οι γαμημένοι Τυδώρ ή κάτι τέτοιο, παρά επειδή είχε όντως καλύτερη πολιτική πρόταση από τον δημοφιλέστερο αντίπαλό του.
Το ίδιο σκηνικό φαίνεται να επαναλαμβάνεται και ενόψει του ‘28. Το ΑΚΕΛ είναι ξεκάθαρο γιατί θέλει την εξουσία: Θέλει να ξεκουμπιστεί ο περιοδεύων θίασος Χριστοδουλίδη γιατί είναι ανίκανοι, διαπλεκόμενοι και επικίνδυνοι για τον τόπο, δηλαδή όντως «άξιοι» συνεχιστές της λαίλαπας Αναστασιάδη. Όμως αυτό το φωνάζουν από την πρώτη μέρα κι έκτοτε είναι, αν μη τι άλλο, συνεπείς στη στάση τους. Γιατί είναι αντιπολίτευση. Ανεύθυνη, λαϊκίστικη, τοξική, ισοπεδωτική και με συνθήματα του ‘80, όμως τουλάχιστον αντιπολίτευση σε μια περίοδο με τα περισσότερα φιλοκυβερνητικά κόμματα και ΜΜΕ στην πρόσφατη μνήμη. Ο ΔΗΣΥ γιατί ακριβώς θέλει να φύγει ο ΝΧ από την εξουσία και -το κυριότερο- γιατί θέλει να γίνει η Αννίτα πρόεδρος; Της το χρωστάμε κι εκείνης; Το επιβάλλει το... 27%; Σύνδρομο στέρησης από μια πενταετία εκτός; Γιατί εδώ και 3,5 χρόνια που κυβερνά ο Χριστοδουλίδης ο ΔΗΣΥ υπήρξε ο πολυτιμότερος συνεργάτης του, η φωνή της σύνεσης, της ψυχραιμίας και της λογικής (δικά τους λόγια) που έβαλε πλάτη στα δύσκολα και τα έχωσε περισσότερο (και σκληρότερα) στην... αντιπολίτευση απ’ ότι στην κυβέρνηση. Να σκεφτείτε ότι από ένα σημείο και μετά η κυβέρνηση έπαψε να απαντά στο ΑΚΕΛ, απλά αμολούσε τα ροτβάιλερ της Πινδάρου. Ας μας πουν λοιπόν καθαρά και χωρίς υπεκφυγές ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση ΝΧ πρέπει σώνει και καλά να αντικατασταθεί με τη δική τους και γιατί οι πολίτες, λαμβάνοντας το μήνυμα της ανύπαρκτης αντιπολίτευσης, να ρισκάρουν ξανά και να μην επιλέξουν καλύτερα «τον διάβολο που ξέρουν».
Η «υπεύθυνη και νούσιμη» (δικά τους λόγια, βασικά ευγενική έκφραση του «νερόβραστη, μεσοβέζικη και ευθυνόφοβη») αντιπολίτευση του ΔΗΣΥ έγινε ουσιαστικά η ταφόπλακα για μια επίσημη υποψηφιότητα του κόμματος που βγάζει actually νόημα. Γιατί μέχρι στιγμής ο ΔΗΣΥ συμπεριφέρεται λιγότερο σαν υπεύθυνη πολιτική δύναμη που όντως ανησυχεί για το μέλλον της χώρας και περισσότερο σαν κυστιμένο 10χρονο γόνο της αστικής Λευκωσίας που χτυπιέται γιατί δεν του πήραν οι δικοί του το iphone που πιστεύει ότι δικαιούται.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
«Το μέλλον είναι πολύ φωτεινό», δήλωσε στο ΚΥΠΕ για την αμυντική και στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ – Κύπρου ο νέος Πρέσβης της χώρας στη Λευκωσία, Τζον Μπρέσλοου.
