Στην πολιτική, οι δηλώσεις έχουν μια ενοχλητική ιδιότητα: μένουν καταγεγραμμένες. Και στην περίπτωση του Γιώργου Παμπορίδη, όσα έλεγε μέχρι χθες για την ενότητα του Δημοκρατικού Συναγερμού αποκτούν σήμερα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μετά την απόφαση της Αννίτας Δημητρίου να αποσυρθεί από την κούρσα για το προεδρικό χρίσμα.
Στις 7 Οκτωβρίου μιλώντας στο ραδιόφωνο του «Πολίτη», ο Γιώργος Παμπορίδης καλούσε την Αννίτα Δημητρίου και τον Αβέρωφ Νεοφύτου να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να καταλήξουν σε έναν κοινά αποδεκτό υποψήφιο. Μάλιστα, εμφανιζόταν διατεθειμένος να αποσύρει ακόμη και τη δική του υποψηφιότητα, εφόσον αυτή αποτελούσε εμπόδιο στην ενότητα της παράταξης.
Δεν ήταν μια τυπική αναφορά στην ανάγκη συνεννόησης. Ήταν μια δημόσια πολιτική τοποθέτηση, με τον ίδιο να θέτει την ενότητα πάνω από τις προσωπικές φιλοδοξίες.
Μόνο που, λιγότερο από 24 ώρες αργότερα, η Αννίτα Δημητρίου ήταν εκείνη που έκανε το βήμα πίσω.
Η πρόεδρος του ΔΗΣΥ ανακοίνωσε σήμερα (8/10) την απόσυρσή της από τη διαδικασία, αφήνοντας πλέον τον Αβέρωφ Νεοφύτου και τον Γιώργο Παμπορίδη να διεκδικούν το χρίσμα.
Και κάπου εδώ, οι διακηρύξεις περί ενότητας παύουν να είναι ένα βολικό πολιτικό αφήγημα και μετατρέπονται σε δοκιμασία συνέπειας.
Ο Γιώργος Παμπορίδης θεωρεί ότι η δική του παραμονή στην κούρσα εξυπηρετεί την ενότητα του ΔΗΣΥ; Εάν ναι, με ποια επιχειρήματα; Και εάν όχι, τι ακριβώς περιμένει για να εφαρμόσει στην πράξη όσα ο ίδιος διακήρυττε;
Υπάρχει, βεβαίως, και ένα ακόμη ερώτημα, ίσως το σημαντικότερο. Θεωρεί ο Γιώργος Παμπορίδης ότι είναι περισσότερο εκλέξιμος από τον Αβέρωφ Νεοφύτου; Ότι διαθέτει μεγαλύτερη δυνατότητα συσπείρωσης της συναγερμικής βάσης και ευρύτερης αποδοχής στην κοινωνία; Και εάν αυτή είναι η εκτίμησή του, σε ποια δεδομένα στηρίζεται;
Διότι ο ίδιος, στη συνέντευξή του στον «Πολίτη», αναγνώριζε ότι κανένας από τους τρεις διεκδικητές δεν μπορούσε να πετύχει τον στόχο χωρίς τη στήριξη των άλλων δύο.
Η Αννίτα, λοιπόν, αποχώρησε. Το ερώτημα είναι κατά πόσον η εξέλιξη αυτή δημιουργεί πλέον τις προϋποθέσεις για την πολυπόθητη ενότητα ή εάν η παράταξη θα οδηγηθεί σε μια νέα εσωκομματική αντιπαράθεση, αυτή τη φορά μεταξύ Παμπορίδη και Αβέρωφ.
Ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει από τον Γιώργο Παμπορίδη να εγκαταλείψει μια διεκδίκηση την οποία θεωρεί πολιτικά δικαιολογημένη. Ούτε η αποχώρηση της Αννίτας αποδεικνύει αυτομάτως ότι η δική του υποψηφιότητα αποτελεί εμπόδιο στην ενότητα.
Εκείνος, όμως, ήταν που έθεσε δημόσια τον πήχη. Και τώρα καλείται να εξηγήσει εάν σκοπεύει να τον περάσει ή να τον μετακινήσει.
Γιατί υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο να δηλώνεις έτοιμος να θυσιάσεις την υποψηφιότητά σου για την ενότητα και στο να αποδεικνύεις ότι πράγματι είσαι διατεθειμένος να το πράξεις.
Η Αννίτα Δημητρίου πήρε μια απόφαση με πολιτικό κόστος για την ίδια. Ο Γιώργος Παμπορίδης εξακολουθεί να έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί την υποψηφιότητα, οφείλει όμως να απαντήσει στο πολιτικό ερώτημα που δημιούργησαν οι δικές του τοποθετήσεις.
Τελικά, η ενότητα του ΔΗΣΥ προϋποθέτει να κάνουν πίσω όλοι οι άλλοι ή υπάρχει και το ενδεχόμενο να κάνει πίσω ο Γιώργος Παμπορίδης;
Γιατί η ενότητα είναι εύκολη ως σύνθημα. Το δύσκολο είναι να ισχύει και όταν έρχεται η σειρά σου.