Πρώτος σταθμός: Χριστόφιας -Ταλάτ
Τον Μάρτιο του 2008, ο Δημήτρης Χριστόφιας και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, συναντήθηκαν σε μια προσπάθεια, να τερματιστεί η παρατεταμένη στασιμότητα. Η συνάντηση της 21ης Μαρτίου, έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία ομάδων εργασίας και τεχνικών επιτροπών, ενώ συμφωνήθηκε το άνοιγμα της οδού Λήδρας, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου. Η συμβολική εικόνα της Λήδρας, ενός δρόμου που για χρόνια εξέφραζε τη διαίρεση, να γίνεται ξανά πέρασμα, έδωσε τότε ελπίδες. Οι δύο ηγέτες, επαναβεβαίωσαν στη συνέχεια, τη δέσμευσή τους, για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και προχώρησαν σε απευθείας διαπραγματεύσεις. Υπήρξε, λοιπόν, πολιτική διαδικασία και όχι μόνο επικοινωνιακή προσέγγιση. Ωστόσο, οι συνομιλίες δεν κατέληξαν σε συνολική λύση. Το 2010, ο Ταλάτ αντικαταστάθηκε από τον Ντερβίς Έρογλου και η προσπάθεια συνέχισε να συναντά εμπόδια.
Δεύτερος σταθμός: Αναστασιάδης -Ακιντζί
Τον Μάιο του 2015, η εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί δημιούργησε νέο κύμα αισιοδοξίας. Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, πραγματοποίησαν κοινό περίπατο στην παλιά Λευκωσία, περνώντας και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής και σταματώντας για καφέ. Η εικόνα τους να περπατούν μαζί, να συνομιλούν με καταστηματάρχες και πολίτες και να κινούνται σε μια πόλη που παραμένει διαιρεμένη, έγινε σύμβολο μιας πιθανής αλλαγής εποχής. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, ενώ το 2016 συμφωνήθηκε το άνοιγμα των οδοφραγμάτων Δερύνειας και Λεύκας. Η διαδικασία, έφτασε στο Κραν Μοντανά το 2017, αλλά κατέρρευσε, χωρίς συμφωνία. Τα χαμόγελα και η προσωπική χημεία, δεν στάθηκαν αρκετά για να γεφυρώσουν τις ουσιαστικές διαφωνίες.
Τρίτος σταθμός: Χριστοδουλίδης - Ερχιουρμάν
Στις 17 Οκτωβρίου, ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Τουφάν Ερχιουρμάν, βρέθηκαν μαζί, στο δικοινοτικό φεστιβάλ της Πύλας, μετά τη συνάντησή τους, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, μίλησε για μήνυμα ειρήνης, συνύπαρξης και ανάγκης επανένωσης της πατρίδας. Συμφωνήθηκε, επίσης, κοινή παρουσία σε συναντήσεις τεχνικών επιτροπών, για την πολιτιστική κληρονομιά, τη νεολαία και την κοινωνία των πολιτών, καθώς και νέα συνάντηση των δύο ηγετών. Πρόκειται για θετικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία χρειάζεται να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη. Όμως, οι κοινές εμφανίσεις, δεν αποτελούν από μόνες τους, πολιτική πρόοδο.
Κάθε νέα ηγεσία συνοδεύεται από προσδοκίες, κάθε συνάντηση, γεννά πρωτοσέλιδα και κάθε κοινή φωτογραφία, παρουσιάζεται ως μήνυμα ελπίδας. Αλλά η επανένωση, δεν θα έρθει με καφέδες, περιπάτους ή φεστιβάλ. Θα έρθει μόνο, όταν οι συμβολικές κινήσεις μετατραπούν σε συγκεκριμένες αποφάσεις και όταν υπάρξει ουσιαστική διαπραγμάτευση.
Η Κύπρος, δεν έχει ανάγκη από άλλη μία όμορφη φωτογραφία που θα θυμόμαστε, για λίγες ημέρες. Έχει ανάγκη από μια συμφωνία, που θα αλλάξει την πραγματικότητα και θα φέρει την απελευθέρωση του νησιού.