Μετά το «quiet quitting», τη (σ)τάση των εργαζομένων που περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα της δουλειάς τους χωρίς να αναλαμβάνουν διαρκώς πρόσθετες υποχρεώσεις, εμφανίζεται μια αντίθετη τάση: το «loud working». Σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου οι απολύσεις παραμένουν πηγή ανησυχίας και η αλλαγή εργοδότη μοιάζει πιο ριψοκίνδυνη, αρκετοί εργαζόμενοι προσπαθούν να κάνουν τη συνεισφορά τους όσο το δυνατόν πιο ορατή. Δεν αρκούνται πλέον στο να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Θέλουν να φροντίζουν ώστε οι προϊστάμενοί τους να γνωρίζουν ακριβώς τι έχουν καταφέρει.
Η Βίκι Σαλέμι, ειδική σε θέματα σταδιοδρομίας της εταιρείας εύρεσης εργασίας Monster, εκτιμά ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να γίνουν πιο ορατοί και να μιλούν περισσότερο για όσα πετυχαίνουν, αντί να περιορίζονται στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Όταν η αποχώρηση από μια δουλειά μοιάζει επικίνδυνη επιλογή, η προσπάθεια μετατοπίζεται προς την εσωτερική αναγνώριση. Η λογική είναι απλή: αν η διοίκηση γνωρίζει την αξία σου, ίσως είναι δυσκολότερο να σε συμπεριλάβει σε μια λίστα απολύσεων.
Όταν δεν αρκεί να κάνεις καλά τη δουλειά σου
Ο Αμπχιναβ Μπόρα, επιστήμονας εφαρμοσμένης έρευνας στην Amazon, αποδίδει μέρος των επαγγελματικών προαγωγών του στην ικανότητά του να καταλαβαίνει ποια προβλήματα θεωρούσε σημαντικότερα ο προϊστάμενός του. Αντί να διαχέει την προσπάθειά του σε όλα τα ζητήματα της ομάδας, προσπαθούσε να εντοπίζει τα δύο ή τρία που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία για τη διοίκηση. Όταν έλυνε ένα κρίσιμο πρόβλημα, όπως εξηγεί, η δουλειά του γινόταν αυτομάτως πιο ορατή.
Για άλλους εργαζομένους, όμως, αυτή η διαρκής προσπάθεια προβολής έχει μετατραπεί σε ανταγωνισμό χωρίς σαφείς κανόνες. Ένας πρώην εργαζόμενος της Meta, ο οποίος απολύθηκε, περιέγραψε το κλίμα που δημιουργήθηκε μετά τις περικοπές προσωπικού σαν να είχε ξεκινήσει το «Hunger Games».
Συνάδελφοί του προσπαθούσαν να αναλάβουν όσο το δυνατόν περισσότερες εργασίες, ενώ ορισμένοι, σύμφωνα με την περιγραφή του, επιδίωκαν να πάρουν ακόμη και τη δουλειά άλλων για να εξασφαλίσουν καλύτερη αξιολόγηση. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι κάποτε διεύρυνε μια παρουσίαση με περιττό υλικό, επειδή ήθελε να φαίνεται ότι είχε κάνει περισσότερη δουλειά από όση πραγματικά υπήρχε να παρουσιάσει.
Υπόσχεται αναγνώριση, αλλά κρύβει τον κίνδυνο εξουθένωσης
Η υπερβολική αυτοπροβολή μπορεί, ωστόσο, να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Η Σαλέμι προειδοποιεί ότι η συνεχής αναφορά σε κάθε μικρό επίτευγμα, η κατάληψη του χρόνου στις συναντήσεις ή η οικειοποίηση της δουλειάς μιας ομάδας μπορεί να προκαλέσει δυσφορία. Επιπλέον, όταν η ενέργεια αφιερώνεται περισσότερο στην προβολή παρά στην ουσιαστική εργασία, αυξάνεται ο κίνδυνος εξουθένωσης.
Η τάση δεν περιορίζεται στα όρια των εταιρειών. Η Σάρα Ρίλινγκ, που δημοσιεύει συχνά στο LinkedIn περιεχόμενο για τον ρόλο των επικεφαλής επιτελείων, αναφέρει ότι οι αναρτήσεις της τής έφεραν επαγγελματικές επαφές και συνέβαλαν στην εύρεση νέας θέσης εργασίας.
Αντίστοιχα, ο 25χρονος Μπέντζαμιν Τσίπμαν, που εργάζεται στο μάρκετινγκ, χρησιμοποιεί το TikTok, το LinkedIn, το Instagram και το YouTube για να μιλά για τη δουλειά του και τις δεξιότητές του. Οι αναρτήσεις του έχουν προσελκύσει ενδιαφέρον από εταιρείες που αναζητούν δημιουργούς περιεχομένου.
«Το «loud working» μπορεί, επομένως, να είναι τόσο μια συνειδητή στρατηγική επαγγελματικής εξέλιξης όσο και μια αντίδραση στην ανασφάλεια. Σε μια αγορά εργασίας όπου οι εργαζόμενοι φοβούνται ότι η προσπάθειά τους δεν θα αναγνωριστεί, η προβολή της δουλειάς τους γίνεται μέρος της ίδιας της δουλειάς», συνοψίζει εμφατικό το άρθρο του Bloomberg.
Πηγή: iefimerida.gr
