Στην επιστολή χαιρετίζονται οι ενέργειες του Προέδρου Χριστοδουλίδη για την Αμμόχωστο και σημειώνεται ότι προσβλέπει στην εφαρμογή των ψηφισμάτων 550 (1984) και 789 (1992) του Συμβουλίου Ασφαλείας για τα Βαρώσια, με υπαγωγή της περιοχής στη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών και προοπτική επιστροφής των νόμιμων κατοίκων της.
Επίσης καταγγέλλεται η Τουρκία για τα δεινά που επέβαλε στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, ιδιαίτερα του Ριζοκαρπάσου, της Αγίας Τριάδας και της κωμόπολης Αιγιαλούσας, και σημειώνεται ότι η παραβίαση της Συμφωνίας της Τρίτης Βιέννης μετέτρεψε την υπόσχεση προστασίας σε μαρτυρία εγκατάλειψης. Τον Αύγουστο του 1975, στην κωμόπολη Αιγιαλούσας ζούσαν δύο χιλιάδες εγκλωβισμένοι και σήμερα υπάρχουν δύο μόνο ψυχές, αναφέρεται στην επιστολή και προστίθεται ότι ο ξεριζωμός τους δεν ήταν ελεύθερη επιλογή, αλλά έγκλημα πολέμου.
"Μας πληγώνει βαθύτατα η απουσία της αναγκαίας ενσυναίσθησης και ουσιαστικής αναγνώρισης του αγώνα των εγκλωβισμένων", αναφέρεται περαιτέρω και προστίθεται ότι "απαιτούμε τη συστηματική διεθνή ανάδειξη των ευθυνών της Τουρκίας, έμπρακτη προστασία των σημερινών εγκλωβισμένων και ουσιαστική μέριμνα για όσους εκδιώχθηκαν".
"Η αξιοπρέπεια, η υγεία, η παιδεία, η θρησκευτική ελευθερία και τα περιουσιακά τους δικαιώματα δεν προσφέρονται για εκπτώσεις", συμπληρώνεται.