Ρώτησα ένα παιδάκι τι είναι για αυτήν το Πάσχα. Μου είπε «τσούγκρισμα αβγών, πασχαλινό δεντράκι, πασχαλίτσες, να ρίξουμε το μαρτάκι στην λαμπρατζιά». Τόσο αθώα.
Ρώτησα αρκετούς μεγάλους! Απαντήσεις διάφορες. Σχεδόν αναμενόμενες: «Άδεια απ' την δουλειά, εκκλησία-καλός λόγος, ταξίδι, πολύ φαΐ, ύπνο κτλ».
Τι υπάρχει τελικά;
Τι μας κάνει καλούς ή κακούς; Ή καλύτερα τι μας διαχωρίζει; Φαντάζει πολύπλοκο. Δεν είναι όμως.
Τι μας κάνει μικρόψυχους, μικρούς ανθρώπους, ψεύτικους, δειλούς, τσιγκούνηδες, κακούς; Και τι το αντίθετο;
Φαντάζει ερώτημα δύσκολο.
Δεν είναι όμως!
Ο ΘΕΟΣ είναι μέσα στις ψυχές μας! Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε με αυτό!
Συνήθως τα κάνουμε θάλασσα.
Ζούμε σαν ανθρωπάκια μες τα ίδια και τα ίδια.
Η ζωή είναι πολλές μικρές στιγμές και ένα πράγμα μόνο είναι σίγουρο: Ο θάνατος. Τι κάνουμε με αυτές τις στιγμές εξαρτάται από τον καθένα.
Ας κάνουμε τουλάχιστον το ελάχιστο. Ας δώσουμε κάτι σε μια φτωχή οικογένεια, ας βοηθήσουμε κάποιον που έχει ανάγκη, να γίνουμε λιγότερο εγωιστές, ας προσφέρουμε λίγη αγάπη!
Και να το κάνουμε όχι μόνο τις γιορτές αλλά καθημερινά.
Και όταν έλθει η ώρα να ανταμώσουμε τον Θεό ή τον Χάρο, να ‘χουμε κάτι στην φαρέτρα μας να τους πούμε.
Να τους πούμε ότι ζήσαμε! Ή ότι δεν ζήσαμε!
Δώσαμε λίγη αγάπη ή δεν δώσαμε.
Δεν την φοβάμαι αυτήν την ώρα. Φοβάμαι μόνον να μην έχω κάτι να τους πω.
