Του Τάσου Χριστοδούλου
Πέραν όμως από τις οικονομικές επιπτώσεις οι οποίες είναι άγνωστες μέχρι στιγμής και κανείς δεν μπορεί υπολογίσει με ακρίβεια, μεγάλες είναι και οι (γεω)-πολιτικές - ιδεολογικές αλλαγές που συντελούνται σε ολόκληρο το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Η ψήφος των Βρετανών για αποχώρηση από την Ε.Ε αποτελεί το επιστέγασμα μιας μακράς αμφισβήτησης, των ευρωπαϊκών πολιτικών, η οποία οξύνθηκε με την απαρχή της οικονομικής κρίσης και της λιτότητας που επέφερε.
Ο λαϊκισμός, ο ευρωσκεπτικισμός και ο εθνικισμός αναγεννήθηκαν μέσα στα κράτη ως αντίβαρο απέναντι στην ευρωπαϊκή ηγεμονία της Γερμανίας, η οποία μετά από δυο χαμένους παγκόσμιους πολέμους βρέθηκε να διοικεί ξανά μια Ευρώπη των δυο ταχυτήτων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα χαρακτηριστικά του δημοψηφίσματος δείχνουν ταξική ψήφο, αφού τα μεγάλα αστικά κέντρα στη Βρετανία όπως το Λονδίνο, τάχθηκαν υπέρ της παραμονής σε σχέση με πιο υποβαθμισμένες περιοχές που ψήφισαν συντριπτικά υπέρ του Brexit.
Με άλλα λόγια, παρόλο που οι Βρετανοί είχαν το δικό τους νόμισμα, εντούτοις έβλεπαν την Ε.Ε ως υπαίτιο για τα δικά της εσωτερικά προβλήματα, όπως η ανεργία και η μεγάλη μετανάστευση εντός της χώρας τους.
Ας μην ξεχνάμε ότι οι Άγγλοι μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, αποτελούσαν την μεγαλύτερη αποικιοκρατική δύναμη στον κόσμο, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να αποδεχτούν κοινούς κανόνες και την ευρύτερη ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που θα σήμαινε λιγότερη εθνική κυριαρχία.
Τώρα, αν θα αποτελέσει αυτή η ιστορική στιγμή ντόμινο για διάλυση ολόκληρου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι κάτι που μόνο ο χρόνος θα το δείξει.
