Θυμωμένη με τις νέες τραγουδίστριες που κοιτούν να κάνουν καριέρα στηριζόμενες στο σεξ απίλ τους και την εξωτερική τους εμφάνιση και όχι στο ταλέντο και τη φωνή τους, είναι η αγαπημένη μας Μαρινέλλα. Η μεγάλη κυρία του ελληνικού πενταγράμμου, μάλιστα, περιγράφει και ένα περιστατικό που έζησε με τον Αντώνη Ρέμο ο οποίος, ως γνωστόν είναι πολύ καλός της φίλος.
Σας βρίσκω λίγο µετά το «πάντρεµά» σας µε τον Αντώνη Ρέµο και τον Χρήστο Νικολόπουλο και λίγο πριν από αυτό µε τη Γλυκερία και την Ελένη Βιτάλη. Ωραίες συνεργασίες!
Υπέροχες συνεργασίες! Είναι µεγάλο δώρο να συναντάς στη σκηνή σπουδαίες φωνές και µεγάλους δηµιουργούς, που εκτιµάς και θαυµάζεις. Απόλαυσα ιδιαίτερα τις συναυλίες που κάναµε µε τον αγαπηµένο µου Αντώνη Ρέµο και τον εξαίρετο Χρήστο Νικολόπουλο και ξεκινήσαµε πρόβες µε τη µοναδική Ελένη Βιτάλη και την εξαιρετική Γλυκερία. Φωνάρες! Πόσο δοσµένες στην τέχνη τους είναι και πόσο λατρεύουν το αντικείµενό τους! Μένουµε για ώρες µαζί και λατρεύουµε να τραγουδάµε. Με οίστρο. Με ψυχή. Νιώθω να είµαστε οι... τελευταίοι των Μοϊκανών. ∆εν λέω, υπάρχουν καλές φωνές σήµερα, υπάρχουν ταλέντα.
Αλλά δυστυχώς «σπρώχνονται» οι άφωνες κυρίως. Οι άφωνες που κάνουν καριέρα µε στρινγκ και playback. Μη γελάς! Είχαµε πάει µε τον Αντώνη σε ένα νυχτερινό κέντρο, σκύβει λίγο η αοιδός, να το... πρώτη µούρη το στρινγκ! Και στο χρώµα του δέρµατος, µήπως και τσιµπήσουν οι «πεινασµένοι». Μανούλα µου, πού πας έτσι; Με το στρινγκ; Και θα κάνεις έτσι καριέρα; Αυτά σου λένε οι µάνατζερ -ο Θεός να τους κάνει- και γδύνεσαι µε χαρά; Είναι τροµερό. Αγονται και φέρονται από αυτή τη νέα µάστιγα, τους τύπου µάνατζερ (γιατί οι καλοί, οι original είναι δυο-τρεις και δεν είναι νούµερα) και θα φάνε τα µούτρα τους. Οταν το καταλάβουν, όµως, θα είναι αργά...
Πηγή: Real
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Η πιθανότητα να ξαναρχίσουν σήμερα συνομιλίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν για να τερματιστεί ο πόλεμος έμοιαζε να παίρνει μορφή χθες Παρασκευή, καθώς αντιπρόσωποι των δυο χωρών, ορκισμένων εχθρών, στάλθηκαν στην πακιστανική πρωτεύουσα, το Ισλαμαμπάντ, αλλά χωρίς καμιά εγγύηση ότι θα διεξαχθούν απευθείας διαπραγματεύσεις, δυο εβδομάδες μετά την αποτυχία του πρώτου εγχειρήματος.
