Αφορμή για τα γραφόμενά της που δημοσιοποίησε στο facebook, αποτέλεσε το παράπονο μιας πελάτισσας που την είδε να μην χαμογελά.
Το αξιοοσημείωτο είναι πως το σχόλιό της ναι μεν εμπεριέχει τα συναισθήματά της, αλλά δεν είναι εμποτισμένο με μίσος ή εμπάθεια. Και σίγουρα μ΄ αυτό το ύφος καταφέρνει να μας προβληματίσει και να αναλογιζόμαστε κι άλλες παραμέτρους πριν απλώς κάνουμε ένα κακεντρεχές σχόλιο για το -κατά τη γνώμη μας- «αγενές γκαρσόνι».
Παραθέτουμε το σχόλιό της: «Θα μιλήσω από την άλλη πλευρά του τραπεζιού... Δηλαδή του υπαλλήλου... Όχι, δεν ειναι ωραίο να σερβίρεσαι από μη χαμογελαστούς ανθρώπους.. Κάποτε όταν έχω ώρα είμαι και εγώ πελάτης... Είμαι στο επάγγελμα 15 χρόνια (σερβιτόρα, ναι).
Υπάρχουν κάποιοι, βλέπετε, που ερωτεύτηκαν το επάγγελμα και ναι, κατ΄ επιλογήν για διάφορους λογους....
Θα σας πω κάποια περιστατικά και απλά σκεφτείτε... Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Απλά κατανόηση... Όταν έμαθα ότι ο πατέρας μου θα έκανε την πρώτη του χημειοθεραπεία, ήμουν δουλειά... Έκλαψα στα αποχωρητήρια, νίφτηκα και βγήκα έξω στο σέρβις... Όταν έχασα την γιαγιά μου μετά την κηδεία, πήγα δουλειά. Είχαμε έλλειψη προσωπικού βλέπεις... Όταν χάσαμε τον ανηψιό μου, πριν την κηδεία με έπαιρναν τηλ απ’ την δουλειά αν θα πάω το απόγευμα... Όταν ειπα όχι... «ΟΚ αλλά αύριο θα ΄ρθεις, ναι; Αλλιως να ξέρουμε τι θα σε κάνουμε...».
Έβγαλα 2 φορονιμήτες το πρωί.... Τούμπανο τα μάγουλα. Δεν μπορούσα να μιλήσω και μια πελάτισσα έκανε παράπονο γιατί δεν χαμογελούσα... Το μεροκάματο βλέπεις συνάνθρωπε. Επειδή δεν ξέρεις, δεν σημαίνει πως τα πράγματα είναι όπως τα βλέπεις... Απολογούμαι για το μεγάλο κείμενο. Παραδείγματα υπάρχουν κι άλλα...».
Το σχόλιό της συγκέντρωσε πάνω από 300 likes.
ΜακΦαν
