Ο πάντα χαμογελαστός Πάνος Μουζουράκης λέει ότι μικρός ήταν ένα κλειστό και μαζεμένο παιδί. Την εσωστρέφεια του μάλλον πυροδότησε η μετοίκηση της οικογένειας του από την Ελβετία, όπου ο ίδιος γεννήθηκε, στην Ελλάδα.
«Η μανούλα μου έκανε πολύ καλή δουλειά να μας μεγαλώσει εμένα και τα αδέλφια μου, αλλά μας έκανε μαζεμένους. Αυτό κράτησε μέχρι τα 15 μου. Πιστεύω ότι τα χρόνια που πέρασα με τον εαυτό μου με έκαναν τελικά καλό παρατηρητή. Παρατηρώντας μαθαίνεις πιο πολλά, παρά λέγοντας ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι. Κάποια στιγμή, λοιπόν, άλλαζα γειτονιά και παρέες. Εκεί άρχισα να πιάνω μια κιθάρα. Ήταν ωραίο καταφύγιο η μουσική. Κάθε φορά που μου συνέβαινε κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω, θυμάμαι ότι μου ερχόταν ένα τραγούδι στο κεφάλι. Εκεί ξεκλείδωσε το θέμα. Μου άρεσε που ξαφνικά μπορούσα να απευθυνθώ σε κόσμο και να κεντρίσω το ενδιαφέρον τους κάνοντας κάτι που μου αρέσει και όντας ο εαυτός μου. Είναι γλυκό αυτό το πράγμα», εξιστορεί μιλώντας στο Πρώτο Θέμα.
Γιατί τα πράγματα εξελίχθηκαν τόσο καλά στην καριέρα του και δείχνουν να πηγαίνουν όλο ένα καλύτερα;
«Ο Χένρι Φορντ είχε πει πως αν πιστεύεις ότι θα πετύχεις ή αν πιστεύεις ότι θα αποτύχεις, έχεις και στις δύο περιπτώσεις δίκιο. Το θέμα είναι τι πιστεύεις εσύ. Αυτό σε οδηγεί ουσιαστικά. Επειδή έχω δει τη ζωή μου να ξεδιπλώνεται σαν ένα υπέροχο δώρο και να μου συμβαίνουν πράγματα που ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου συμβούν -από συνεργασίες, μέχρι το να σταθώ σε μια σκηνή και να τραγουδήσω ή να παίξω στην τηλεόραση, νομίζω ότι τελικά εμείς προκαλούμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτό είναι το πείραμα της ζωής μου: να πιστέψω στην ενεργειακή ανταλλαγή, στο σύμπαν, στο πώς οι φόβοι και τα "θέλω" σου μπαίνουν στην εξίσωση και πραγματώνονται τα όνειρα σου. Δεν ξέρω. Μπορεί κάποια στιγμή να στερέψει αυτός ο κουβάς της κωλοφαρδίας μέσα από τον οποίο τραβάω διαρκώς λαχεία», καταλήγει.
