Του Στέλιου Στυλιανού
Κάποιοι από τους μαγαζάτορες, ίσως οι πιο εύρωστοι οικονομικά, κατάφεραν να ανταπεξέλθουν, όμως υπάρχουν πολλές μικρές επιχειρήσεις που δυστυχώς, έχασαν όσα μάζεψαν τα περασμένα χρόνια, βλέποντας τους κόπους τους να καταλήγουν «επιβεβαιωμένα κρούσματα» της κρίσης που δημιουργήθηκε.
Τρανταχτό παράδειγμα ο κύριος Πανίκος Παναγιώτου, ένας τίμιος και εργατικός άνθρωπος που εδώ και χρόνια διατηρεί ένα μικρό εστιατόριο «Το σπίτι του ψαρά» στην περιοχή Αγ. Νικολάου στη Λεμεσό.
O κ. Παναγιώτου θέλησε (εν μέσω μιας περιόδου που ο ιός έδειχνε υποχώρηση) να επεκταθεί, ανοίγοντας ένα δεύτερο μαγαζί (ενοικιάζοντας ουσιαστικά με συμβόλαιο) ένα χώρο στο Limassol AGORA που δυστυχώς λόγω των μέτρων που λήφθηκαν για την πανδημία και των διαταγμάτων που είχαν εκδοθεί δεν κατάφερε ουσιαστικά να λειτουργήσει όπως ο ίδιος επιθυμούσε απόρροια των σκληρών μέτρων και διαταγμάτων στο χώρο της εστίασης.
Σύμφωνα με τον μαγαζάτορα το υποστατικό δούλεψε για περίπου ενάμιση μήνα (Σεπτέμβριο – μέχρι μέσα Οκτωβρίου) ενώ παρά τη μείωση ενοικίου που είχε γίνει από τους υπεύθυνους (στα 600 από τα 1200) δεν κατάφερε ποτέ να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες του, αφού τα όσα «απαγόρευαν» τα διατάγματα, «σκότωναν» τις ελπίδες του για να ορθοποδήσει.
Αποτέλεσμα αυτού ο κύριος Πανίκος, να βρεθεί αντιμέτωπος με έγγραφο διακοπής χρήσης του χώρου που ενοικίαζε και πλέον, βλέπει τους κόπους του να καταστρέφονται, αφού μπήκε στη διαδικασία όχι μόνο να μαζέψει τον εξοπλισμό που είχε αγοράσει, αλλά και να «διαλύσει» ουσιαστικά το μαγαζί και τις εργασίες που είχαν γίνει σε αυτό.
Σύμφωνα με τον βιοπαλαιστή συνάνθρωπό μας, το κόστος για το μαγαζί άγγιξε τις 50.000 ευρώ και παρά το γεγονός ότι βρέθηκε άλλος ενοικιαστής για το χώρο και του πρότεινε 2.500 ευρώ ο κ. Πανίκος για λόγους αξιοπρέπειας (αφού θεώρησε ως τραγικά χαμηλό το ποσό) έλαβε με βαριά καρδιά, την απόφαση να το «γκρεμίσει».
Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ:
