Ο παικταράς της Ομόνοιας που άρχισε ως δεκάρι και ο Άρσοφ τον έκανε… δεξί μπακ!

Αναλυτικά:

Από τους σπουδαιότερους αμυντικούς που φόρεσαν τη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος. Σε ηλικία 11 χρόνων εντάχθηκε στην Ακαδημία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και επτά χρόνια αργότερα έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα, σε παιχνίδι απέναντι στην ΕΝΠ, στις 28 Οκτωβρίου 1984, σκοράροντας, μάλιστα, στη νίκη με 1-5. Έπαιξε στους “πράσινους” μέχρι το 1999 και σε αυτά τα 15 χρόνια κατέγραψε 353 συμμετοχές, 9 τέρματα και κατέκτησε 10 τίτλους (4 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα, 3 ασπίδες).

Καθιερώθηκε ως βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, σε ηλικία 20 χρόνων. Ξεκίνησε ως επιθετικό χαφ, αναπληρώνοντας το κενό του Φίλιππου Δημητρίου, ενώ λίγο αργότερα κλήθηκε να καλύψει το δεξί άκρο της άμυνας, μετά από απόφαση του Ιόντσο Άρσοφ. Σε αυτή τη θέση έμελλε να πραγματοποιήσει μια λαμπρή καριέρα, γεμάτη διακρίσεις, τίτλους και επιτυχίες. Στα τελευταία χρόνια της καριέρας του μετακινήθηκε σε θέση λίμπερο, όπου και πάλι ξεχώρισε. Αξέχαστα θα μείνουν τα δύο τέρματα που πέτυχε σε βάρος της Σλάβια Σόφιας (3 Οκτωβρίου 1990), στο Μακάρειο στάδιο, βοηθώντας την ΟΜΟΝΟΙΑ να πετύχει ιστορική νίκη (4-2) και να προκριθεί στον 2ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Πολύ σημαντική ήταν, επίσης, και η συνεισφορά του στην Εθνική Κύπρου, στην οποία μέτρησε 25 συμμετοχές.

Ήταν, για την εποχή, ένα σύγχρονο ακραίο μπακ. Δυνατός, παθιασμένος, αποτελεσματικός στην άμυνα, με καλή τεχνική κατάρτιση και επιθετικές τάσεις. Όταν απέκτησε και εμπειρία, καθοδηγούσε την αμυντική γραμμή, ήταν διορατικός, είχε καθαρό μυαλό και ψυχραιμία. Υπήρξε έντονη προσωπικότητα στα αποδυτήρια, ακολουθούσε σωστή αθλητική ζωή και είχε προοδευτικές απόψεις για το ποδόσφαιρο, γι΄ αυτό και ακολούθησε επιτυχημένη προπονητική καριέρα.

Γεννήθηκε στις 6/5/1966.