Του Χαράλαμπου Ζάκου
Επικίνδυνο επάγγελμα το να είσαι μεταφορέας φαγητού στην Κύπρου. Και αυτό είναι κάτι που δεν χρειάζεται καν να το δουλέψεις για να το καταλάβεις.
Βροχές, χαλάζι, κρύο και ζέστη. Αυτά έχουν να αντιμετωπίσουν όσοι εργάζονται ως μεταφορείς φαγητού ή ακόμα και καφέ. Δυστυχώς όμως, αυτά δεν είναι τα χειρότερα.
Η βιασύνη κάποιες φορές τους ωθεί σε απρόσεκτες συμπεριφορές. Κάτι που όλοι έχουμε δει. Οι σηματοδότες πολλές φορές γίνονται αόρατοι στα μάτια τους, και η ρουτίνα στους δρόμους τους κάνει να εκτιμούν τον κίνδυνο διαφορετικά. Δεν δικαιολογείται αλλιώς.
Δυστυχώς έχουμε βρεθεί μάρτυρες σε αρκετά ατυχήματα. Τα περισσότερα από αυτά εμπλέκονταν μοτοσικλέτες εστιατορίων και καφετεριών.
Η κακή οδηγική παιδεία αρκετών οδηγών αυτοκινήτων, που έχουν το καθρεφτάκι απλά ως διακοσμητικό στα οχήματα τους, σε συνδυασμό με τη βιασύνη των συγκεκριμένων μεροκαματιάρηδων αποτελεί τον χειρότερο συνδυασμό.
Βγαίνουν στο μεροκάματο για 20 ευρώ και καταλήγουν στην καλύτερη των περιπτώσεων με μερικούς τραυματισμούς σε κάποιο κρεβάτι του νοσοκομείου.
Εργαζόμενοι που παίζουν τη ζωή τους κορώνα – γράμματα σε δύο τροχούς για να εξυπηρετηθούν οι πελάτες. Δύσκολο επάγγελμα, αλλά και επικίνδυνο. Τόσο επικίνδυνο που φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε καθημερινά για τραυματίες και νεκρούς.
Την επόμενη φορά που θα βγούμε στους δρόμους ας είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί. Και οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι, αλλά και οι υπόλοιποι οδηγοί. Το καθρεφτάκι δεν είναι διακοσμητικό, ο δείκτης πορείας δεν είναι απλά μια λάμπα και το να ρίξεις ένα βλέφαρο πίσω σου πριν κινηθείς ή κοιτάξεις στο τέρμα του δρόμου καλά πριν επιχειρήσεις να βγεις σε δρόμο δεν στοιχίζει κάτι. Όμως αν δεν το πράξεις ίσως να στοιχίσει μια ανθρώπινη ζωή…
ΥΓ: Όλοι βιαζόμαστε. Όλοι κάπου έχουμε να πάμε, αλλά ας μην ξεχνάμε πως κάποιοι μπορεί να μην φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους, και ο λόγος μπορεί να είμαστε εμείς. Δεν είναι μόνο η ταχύτητα που σκοτώνει, αλλά και η απροσεξία…
