Δεν μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό του, απλά περνούσε τις μέρες και τις νύχτες του, νιαουρίζοντας από τον πόνο και την πείνα, περιμένοντας την αναπόφευκτη στιγμή που η καρδιά του θα σταματήσει να χτυπάει και η δυστυχία του θα τελειώσει.
Όλοι όσοι περνούσαν από δίπλα του το άκουγαν, αλλά κανείς δεν σταματούσε. Μέχρι που το άκουσε ένα μικρό, επτά μόλις ετών, κοριτσάκι.
Το κορίτσι, του οποίου μέχρι σήμερα δε γνωρίζουμε το όνομά του, το άκουσε, το πλησίασε και δε φοβήθηκε από την τρομακτική του όψη.
Το πήρε μαζί του, το πήγε στον πατέρα του και του είπε αποφασιστικά: «αυτό το γατάκι μπαμπά θα το κρατήσω».
Αμέσως ο πατέρας της το μετέφερε σε ένα νοσοκομείο ζώων. Ο κτηνίατρος το εξέτασε και ανακάλυψε ότι το πρόσωπο της γάτας δεν ήταν μόνο παραμορφωμένο, αλλά και μολυσμένο με ακάρεα.
Για τις επόμενες μέρες, το γατάκι έμεινε στο νοσοκομείο. Όταν ήταν πλέον καλύτερα και μπορούσε να βγει, το περίμενε το 7χρονο κοριτσάκι. Το ονόμασε Gülümser, που σημαίνει «αυτή που χαμογελάει πάντα» και το πήρε μαζί του στο σπίτι του.
Από τότε το κοριτσάκι και η γατούλα έγιναν αχώριστοι. Η μέχρι πρωτινός γατούλα βρήκε επιτέλους το σπίτι που τόσο ανάγκη είχε.
