Συγκεκριμένα σημείωσε ότι πριν από την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, υπήρχαν σκυβαλότοποι σε κάθε κοινότητα και κάθε πόλη. Συγκεκριμένα στη Λευκωσία χρησιμοποιούσαν τον σκυβαλότοπου του Κοτσιάτη, στη Λεμεσό το Βατί και κάθε περιοχή χρησιμοποιούσε μια απομακρυσμένη περιοχή για τα σκουπίδια.
Επιπρόσθετα σημείωσε ότι, μετά το 2004 η Κύπρος εκτός από την υποχρέωση να σταματήσουν την λειτουργία τους οι σκυβαλότοποι, θα έπρεπε να γίνει και πολιτική διαχείρισης αποβλήτων και παράλληλα θα έπρεπε να γίνει και η αποκατάσταση των υφιστάμενων σκυβαλότοπων.
Η οδηγία 33 του 1999, καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η αποκατάσταση των σκυβαλότοπων.
Στην Κύπρο σταμάτησαν την λειτουργία τους οι καταγεγραμμένοι σκυβαλότοποι, ο αριθμός των οποίων ανέρχεται στους 120, ωστόσο, όπως πρόσθεσε, «τα μέτρα δεν έχουν παρθεί ακόμη για αποκατάσταση των χώρων».
Εκ τότε, επειδή πολλές τοπικές αρχές για να μεταφέρουν τα σκύβαλα στην Κόσιη ή στο Πεντάκωμο χρειάζονται κόστος και χρόνο, αρκετοί πολίτες ρίχνουν σκουπίδια σε διάφορους χώρους, προσθέτοντας ότι, «όπως αναφέρθηκε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή ενδεχομένως να υπάρχουν πέραν των 1000 τέτοιων χώρων παράνομης απόρριψης σκυβάλων».
Επίσης δήλωσε ότι, υπάρχει πρόβλημα με τα είδη σκυβάλων που πετάγονται στους κατά τόπους σκυβαλότοπους όπως έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές επειδή στην Κύπρο δεν υπάρχει πρόνοια για την διαχείριση των αποβλήτων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως δήλωσε, ήταν η φωτιά στην Πάφο όπου οι πολίτες πετούσαν τα απόβλητα τους στη συγκεκριμένη περιοχή.
Ερωτηθείς για τα πράσινα σημεία και την λειτουργία τους, ανέφερε ότι, «θα πρέπει να υπάρχει σωστή διαχείριση αποβλήτων, σωστά σχεδιασμένα πράσινα σημεία, μικρά και πολλά ώστε να υπάρχουν στις κοινότητες ώστε να εξυπηρετούνται οι πολίτες», κατέληξε.
