Η στοματική κοιλότητα μας κατοικείται από εκατομμύρια βακτήρια. Κάποια από αυτά τα βακτήρια μπορούν να μεταβολίσουν τα απλά σάκχαρα των τροφών (ζάχαρη, απλούς υδατάνθρακες) και να παράγουν οξέα ικανά να καταστρέψουν την αδαμαντίνη των δοντιών μας. Τα στελέχη των Streptococcus mutans και Lactobacillus είναι αυτά που ενοχοποιούνται κυρίως για την τερηδόνα στα δόντια, τα οποία αποτελούν όμως σημαντικό ποσοστό της οδοντικής μικροβιακής πλάκας.
Μπορούμε να κάνουμε κάτι για την τερηδόνα στα δόντια;
Το ερώτημα λοιπόν είναι τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να προστατέψουμε τα δόντια μας, εφόσον αυτά τα μικρόβια υπάρχουν στη στοματική μας κοιλότητα; Μελέτες που διεξήχθησαν τον περασμένο αιώνα σε ιδρυματοποιημένους ασθενείς στη Σουηδία έδειξαν ότι δεν είναι μόνο η ζάχαρη, αλλά η συχνότητα κυρίως με την οποία καταναλώνεται καθημερινά, που μπορεί να προκαλέσει τερηδόνα. Όπως βρέθηκε, οι ασθενείς που έτρωγαν μεγάλες ποσότητες ζάχαρης μόνο μια φορά εμφάνιζαν τερηδόνα σε πολύ μικρότερα ποσοστά από αυτούς που έτρωγαν λίγο και σε μεγάλη συχνότητα.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι στα παιδιά, αλλά και στους ενήλικες, το ιδανικό είναι να φάνε ένα μικρό γλυκό μια μόνο φορά τη μέρα μετά από κάποιο γεύμα, έτσι ώστε μετά να απομακρυνθούν με το σωστό βούρτσισμα τα κατάλοιπα της ζάχαρης.
Τα γλυκά που βλάπτουν περισσότερο τα δόντια μας
Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζει και η ποιότητα των γλυκών που τρώμε. Την μεγαλύτερη ζημιά προκαλούν τα κολλώδη γλυκά, όπως καραμέλες, τσίχλες με ζάχαρη και ζαχαρωτά παρά γλυκά όπως μπισκότα, σοκολάτες και παγωτά. Αυτό συμβαίνει γιατί η ζάχαρη θα παραμείνει περισσότερη ώρα στο στόμα μας, όταν είναι σε κολλώδη μορφή, μασώντας για παράδειγμα ένα ζαχαρωτό, με αποτέλεσμα την παρατεταμένη φυσικά παραγωγή οξέων από τα τερηδονογόνα βακτήρια. Στις μέρες μας, το μέλι αποτελεί σημαντική εξαίρεση στα κολλώδη γλυκά. Το μέλι, αν και στο παρελθόν έχει ενοχοποιηθεί για την τερηδόνα, σήμερα γνωρίζουμε ότι όταν δεν έχει προσθήκη ζάχαρης, εκτός από την πολύτιμη διατροφική αξία του, έχει και αντιτερηδονογόνο δράση.
