Διότι εδώ βρίσκεται και η ουσία:
Όταν ένας υπουργός είναι πραγματικά επιτυχημένος, ένας Πρόεδρος δεν τον αντικαθιστά. Τον κρατά.
Τόσο απλά.
Κι όμως, οι απερχόμενοι όχι μόνο δεν τοποθετήθηκαν με αυτοκριτική, όχι μόνο δεν αναρωτήθηκαν τι δεν πήγε καλά, αλλά παρουσίασαν εαυτούς ως τους πλέον αποτελεσματικούς διαχειριστές του κυβερνητικού έργου. Λες και η αλλαγή τους αποτελεί… λάθος του Προέδρου.
Με αποκορύφωμα την περίπτωση της Μαριλένας Ευαγγέλου, που μίλησε επί μακρόν, επιμένοντας πως άφησε πίσω της έργο και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές-μια εικόνα ηρωικής εξόδου που περισσότερο μπέρδεψε παρά έπεισε.
Και φυσικά, ο Μάριος Χατσιώτης. Αν κάποιος τον άκουγε χωρίς να γνωρίζει τα δεδομένα, θα νόμιζε πως πρόκειται για έναν από τους πιο πετυχημένους υπουργούς της πρόσφατης ιστορίας. Απ’ ό,τι φάνηκε όμως, ο μόνος που είχε αυτή την εντύπωση… ήταν ο ίδιος.
Ο ανασχηματισμός – για να μην κρυβόμαστε – είναι πολιτική πράξη που στέλνει μήνυμα. Και το μήνυμα εδώ είναι ξεκάθαρο:
Ο Πρόεδρος δεν ήταν ικανοποιημένος.
Και όταν δεν είναι ικανοποιημένος, αλλάζει. Δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν περιορίζεται σε διαβεβαιώσεις.
Αν οι απερχόμενοι θέλουν να πείσουν πως έκαναν τα πάντα τέλεια, ας απαντήσουν στο απλό ερώτημα:
Αφού ήσασταν τόσο πετυχημένοι… γιατί φεύγετε;
Η πολιτική δεν είναι μικρόφωνο και δελτίο Τύπου.
Είναι αποτέλεσμα. Και αυτά κρίνονται – από τον Πρόεδρο, από τους πολίτες, και όχι από όσους αποχωρούν μιλώντας για… «επιτυχίες».
Τ.Θ.
