ΠτΔ: Καθορίζεται ελάχιστη ηλικία για λογαριασμό στα ΜΚΔ - Ετοιμάζεται σχετικό νομοσχέδιο
Η ηλικία των 15 ετών καθορίζεται ως ελάχιστο όριο για τη δημιουργία και διατήρηση λογαριασμού σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.
Επιφανειακά, η Κύπρος φαίνεται να ακολουθεί αυτόν τον κανόνα. Στις αρχές του 2026, ο κατασκευαστικός τομέας παραμένει το βασικό γρανάζι της εθνικής οικονομίας, με τις επενδύσεις σε οικιστικά ακίνητα να φτάνουν περίπου το 8% του ΑΕΠ, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση των επίσημων αριθμών φέρνει στο φως ένα παράδοξο. Παρά την έντονη οικοδομική δραστηριότητα, οι τιμές στα ενοίκια των αστικών κέντρων δεν παρουσιάζουν καμία κάμψη. Το τρίτο τρίμηνο του 2025, την ώρα που οι τιμές των κατοικιών στην ΕΕ κατέγραφαν ετήσια άνοδο 5,5% και τα ενοίκια 3,1%, στην Κύπρο η οικοδομική έξαρση δεν στάθηκε ικανή να συγκρατήσει το κόστος ενοικίασης σε λογικά πλαίσια.
Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι το παραδοσιακό μοντέλο «build-to-sell» αποτυγχάνει να δημιουργήσει το απόθεμα κατοικιών που απαιτείται για τη σταθεροποίηση της αγοράς ενοικίων.
Σπίτια «Φαντάσματα»: Γιατί η Κύπρος είναι γεμάτη άδεια δωμάτια;
Για να κατανοήσουμε γιατί η οικοδομική έξαρση δεν οδήγησε σε χαμηλότερα ενοίκια, πρέπει να εξετάσουμε τον τρόπο χρήσης των υφιστάμενων κατοικιών. Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat αναδεικνύουν μια δομική ανωμαλία: το 71,3% των οικιστικών ακινήτων στην Κύπρο θεωρούνται «υπό-κατοικημένα» (under-occupied). Αυτό σημαίνει ότι επτά στα δέκα σπίτια διαθέτουν περισσότερα δωμάτια από όσα πραγματικά χρειάζονται οι ένοικοί τους. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ, υπερδιπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Παρόλο που η Κύπρος καταγράφει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά υπερπλήρωσης (overcrowding) στην Ευρώπη (μόλις 2,2%) αυτή η φαινομενική αφθονία χώρου είναι παραπλανητική. Διαθέτουμε πληθώρα επαύλεων τεσσάρων υπνοδωματίων, όπου οι γονείς ζουν σε ένα δωμάτιο ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν άδεια, περιμένοντας τις επισκέψεις των παιδιών στις γιορτές. Την ίδια στιγμή, το εργατικό δυναμικό ηλικίας 20-30 ετών «χτενίζει» την αγορά για ένα απλό, σύγχρονο στούντιο που πολύ απλά δεν υπάρχει. Έχουμε τα τετραγωνικά μέτρα, αλλά δεν έχουμε τα σωστά ακίνητα.
Τι μας Διαφεύγει Συνήθως: Γιατί το «Περισσότερο» δεν είναι Πάντα «Καλύτερο»
Η κοινή παρανόηση είναι ότι κάθε νέα διαθέσιμη κατοικία έχει την ίδια αξία. Στην πραγματικότητα, η κυπριακή αγορά έχει ιστορικά επικεντρωθεί στο μοντέλο «ανέγερσης προς πώληση» (build-to-sell), στοχεύοντας συχνά σε επενδυτές υψηλής οικονομικής επιφάνειας ή στο τμήμα των παραθεριστικών κατοικιών.
Το παράδοξο Προσφοράς & Ζήτησης
Ενώ οι άδειες οικοδομής στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά 5% μεταξύ 2010 και 2024, ο αριθμός των κατοικιών που κατέληξαν στην αγορά μακροχρόνιας ενοικίασης παραμένει εξαιρετικά περιορισμένος.
Η Παγίδα του «Πατρικού»
Για έναν 27χρονο επαγγελματία στη Λεμεσό ή τη Λευκωσία, η επιλογή κατοικίας δεν αφορά την ανεξαρτησία του, αλλά τα μαθηματικά που απλά δεν
βγαίνουν. Όταν τα ενοίκια είναι συνήθως υψηλότερα από τους βασικούς μισθούς, το παιδικό του δωμάτιο γίνεται η μόνη βιώσιμη οικονομική στρατηγική. Με τις προσιτές και κατάλληλες επιλογές ενοικίασης να σπανίζουν, πολλοί νέοι στην Κύπρο παραμένουν στο πατρικό τους σπίτι μέχρι βαθιά στην ενήλικη ζωή, αποχωρώντας σε μέση ηλικία 27,2 ετών. Αυτό διατηρεί χαμηλά τα στατιστικά στοιχεία για την υπερβολική επιβάρυνση από το κόστος στέγασης (στο 2,4% για τον συνολικό πληθυσμό), καθώς πολλοί προτιμούν να συγκατοικούν με τους γονείς τους παρά να έρθουν αντιμέτωποι με μια απρόσιτη αγορά ενοικίων.
Η Λύση στο Αδιέξοδο: Πώς το Μοντέλο "Build-to-Rent" Αλλάζει τους Κανόνες
Αφού το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη κτιρίων, αλλά η έλλειψη σπιτιών προς ενοικίαση, η λύση κρύβεται στην αλλαγή «πλεύσης» της ίδιας της αγοράς. Εδώ μπαίνει στο κάδρο το μοντέλο «Build-to-Rent» (BTR).
Τι ακριβώς είναι; Μιλάμε για οικιστικά συγκροτήματα που χτίζονται με έναν και μοναδικό σκοπό: τη μακροχρόνια ενοικίαση υπό επαγγελματική ομπρέλα. Τέρμα οι πωλήσεις μεμονωμένων διαμερισμάτων. Τα έργα αυτά παράγουν κέρδος μέσω της σταθερής ροής ενοικίων. Προσφέρουν κοινόχρηστες υπηρεσίες που κρατούν τους ενοικιαστές ικανοποιημένους και τα κτίρια γεμάτα. Αντί το συγκρότημα να σπάει σε δεκάδες μικροϊδιοκτήτες, παραμένει στα χέρια ενός και μόνο θεσμικού διαχειριστή.
Το μοντέλο αυτό φέρνει δομικές ανατροπές:
● Άμεση Ανάσα στην Αγορά: Με το που τελειώνει το έργο, το 100% των διαμερισμάτων πέφτει κατευθείαν στη «διψασμένη» αγορά μακροχρόνιας ενοικίασης.
● Τέλος στην Ερασιτεχνική Διαχείριση: Οι ένοικοι υπογράφουν ξεκάθαρα συμβόλαια και έχουν τεχνική υποστήριξη 24/7. Ένα δίχτυ ασφαλείας που λείπει τραγικά από τη σημερινή ιδιωτική αγορά, σε μια Ευρώπη όπου το 69% παραμένουν ιδιοκτήτες.
● Ζωντανές Γειτονιές, Όχι «Ξενοδοχεία»: Το BTR γυρνάει την πλάτη στους τουρίστες του Σαββατοκύριακου και στεγάζει τους εργαζόμενους, την πραγματική ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας.
Η Επόμενη Μέρα
Για να αποκτήσει η Κύπρος ένα πραγματικά σταθερό στεγαστικό πλαίσιο, οφείλει να γυρίσει σελίδα: το ζητούμενο δεν είναι πια ο «όγκος» του μπετόν, αλλά η «χρησιμότητά» του. Αυτό μεταφράζεται σε μια κοινή στρατηγική πολεοδομίας και ιδιωτικού τομέα. Στόχος είναι να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα σε ποιοτικά και κυρίως προσιτά επαγγελματικά διαχειριζόμενα κτίρια, ακριβώς εκεί που «χτυπάει» η καρδιά των εμπορικών και πανεπιστημιακών κέντρων της χώρας.
Τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η κατασκευαστική παραγωγή στην Κύπρο «έτρεξε» με ρυθμό 4,2% το τρίτο τρίμηνο του 2025. Για να πιάσει τόπο αυτή η ανάπτυξη, πρέπει επειγόντως να διοχετευτεί σε μοντέλα όπως το BTR, τα οποία απαντούν στις πραγματικές ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας.
Για Ποιον Χτίζει Τελικά η Κύπρος;
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: Η Κύπρος δεν πάσχει από έλλειψη νέων κτιρίων. Πάσχει από σοβαρή «ανομβρία» στα ενοίκια.
Κοιτάζοντας προς το μέλλον, το ερώτημα δεν είναι αν χτίζουμε αρκετά, αλλά αν χτίζουμε τα σωστά σπίτια για έναν πληθυσμό που αλλάζει ραγδαία. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: θα παραμείνει το κυπριακό real estate ένα επενδυτικό καταφύγιο για τους λίγους ή θα γίνει στεγαστικό θεμέλιο για τους πολλούς;
Η σημερινή κρίση στα ενοίκια δεν πρόκειται να λυθεί ως διά μαγείας, ρίχνοντας στην αγορά περισσότερες πολυτελείς επαύλεις που στο τέλος της ημέρας ρημάζουν άδειες. Αν οραματιζόμαστε μια σύγχρονη, ζωντανή οικονομία, χρειαζόμαστε στέγαση που να ακολουθεί τους ρυθμούς της πραγματικής ζωής. Το να αγκαλιάσουμε το μοντέλο Build-to-Rent δεν αποτελεί απλώς μια στροφή πολιτικής. Είναι μια έμπρακτη δέσμευση ότι η Κύπρος θα γίνει ένας τόπος όπου η νέα γενιά θα μπορεί, επιτέλους, να φτιάξει ρίζες χωρίς να ματώνει οικονομικά.
