Άτυπη Σύνοδος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: Όλα έτοιμα – Οι περιφερειακοί εταίροι που θα παρευρεθούν
Η άτυπη σύνοδος των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων θα πραγματοποιηθεί στις 23-24 Απριλίου 2026, με τη συμμετοχή των μελών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Όπως έγραψε και ένας γονέας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «δεν έχουμε όλοι τόσες άδειες για να μην δουλεύουμε και δεν έχουμε όλοι κάποιον να μείνει με τα παιδιά». Δυο εβδομάδες Χριστούγεννα, δυο εβδομάδες Πάσχα , συν αργίες εθνικές, συν αργίες λόγω Αγίου Ενορίας, Καθαράς Δευτέρας, Αγίου Πνεύματος, Τριών Ιεραρχών, άλλων Αγίων, Ονομαστικής Αρχιεπισκόπου, καλοκαιρινές... και πάει λέγοντας.
Αυτή η φράση συνοψίζει απόλυτα την καθημερινότητα της πλειονότητας των γονιών σήμερα.
Σαν εργαζόμενη μητέρα που δουλεύει από το σπίτι, θα περίμενε κανείς ότι έχω “λύσει” το πρόβλημα. Ότι μπορώ να τα συνδυάσω όλα. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Το σχολείο κλείνει. Οι αργίες μπαίνουν στο πρόγραμμα. Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματικότητα. Γιατί η δουλειά δεν σταματά.
Το να δουλεύεις από το σπίτι με παιδιά στο σπίτι, είτε λόγω αργιών είτε λόγω ασθενειών,δεν είναι ευκολία. Είναι καθημερινή δοκιμασία. Προσπαθείς να συγκεντρωθείς, να είσαι επαγγελματίας, να ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις σου και την ίδια στιγμή να είσαι παρούσα ως μητέρα. Στην πράξη, δεν μπορείς να είσαι 100% πουθενά.
Και αυτό έχει κόστος.
Σου στερείται η δυνατότητα να δείξεις ισότιμα την αξία σου στην εργασία σου. Σου στερείται η ανέλιξη, η επαγγελματική εξέλιξη, η παρουσία. Και, ίσως πιο σημαντικό απ’ όλα, σου στερείται η κοινωνικοποίηση, η επαφή με συναδέλφους, η καθημερινή αλληλεπίδραση, το περιβάλλον που σε εξελίσσει.
Κι όμως, αυτό συχνά παρουσιάζεται ως “βολική λύση”.
Την ίδια ώρα, η πραγματικότητα των γονιών σήμερα είναι αμείλικτη. Και οι δύο γονείς εργάζονται. Σε πολλές περιπτώσεις δουλεύουν πολλές ώρες ή και περισσότερες από μία δουλειές για να ανταπεξέλθουν στο αυξημένο κόστος ζωής.
Κάθε σχολική αργία, λοιπόν, δεν είναι διάλειμμα. Είναι ένα πρακτικό πρόβλημα...πού θα μείνει το παιδί;
Δεν έχουν όλοι βοήθεια. Δεν υπάρχουν πάντα παππούδες και γιαγιάδες. Και δεν μπορείς να λείπεις συνεχώς από τη δουλειά σου χωρίς συνέπειες.
Και ακόμη κι όταν υπάρχουν κάποιες λύσεις, αυτές είναι συχνά πανάκριβες και οικονομικά ασύμφορες, ειδικά όταν πρόκειται για μεμονωμένες ημέρες αργιών. Για πολλές οικογένειες, απλώς δεν είναι επιλογή.
Ακούγεται συχνά ότι το σχολείο δεν είναι babysitting. Συμφωνώ. Αλλά στην πράξη, το σχολείο είναι και μια βασική δομή που επιτρέπει στους γονείς να εργάζονται. Όταν κλείνει χωρίς να υπάρχει εναλλακτική, το βάρος μεταφέρεται εξ ολοκλήρου στην οικογένεια, και κυρίως στη μητέρα.
Και εδώ είναι η μεγαλύτερη αντίφαση. Μιλάμε για περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας, για ίσες ευκαιρίες, για καριέρα.
Αλλά στην πράξη, πώς μπορεί μια μητέρα να ανταποκριθεί όταν καλείται συνεχώς να καλύψει κενά που αφήνει το σύστημα;
Δεν είναι οι αργίες από μόνες τους που δημιουργούν την πίεση. Είναι το γεγονός ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν έχει προσαρμοστεί στις σημερινές συνθήκες ζωής. Όταν και οι δύο γονείς εργάζονται, όταν το κόστος ζωής είναι υψηλό και όταν δεν υπάρχουν υποστηρικτικές δομές, κάθε κενό μετατρέπεται σε πρόβλημα.
Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα ... ακούει κανείς τους γονείς;
Γιατί δεν είναι θέμα γκρίνιας. Είναι θέμα καθημερινότητας. Είναι θέμα επιβίωσης. Είναι θέμα ισότητας.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για σύγχρονη εκπαίδευση και κοινωνία, τότε χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση. Χρειάζεται επαναξιολόγηση του σχολικού προγράμματος, ενίσχυση των ολοήμερων σχολείων και δημιουργία δομών που θα στηρίζουν ουσιαστικά τις οικογένειες.
Γιατί αλλιώς, δεν είναι μόνο τα παιδιά που μένουν σπίτι. Μένουν πίσω και οι μητέρες.
